1. ხოლო უღმრთოთა მათ სრულიად უწყალოჲ გულის-წყრომაჲ ეწია მათ, რამეთუ იცოდა მათი პირველვე მერმეჲცა იგი,2. ვითარმედ მათ მოაქციონ კუალად და ზედა-მიუჴდენ. და მწრაფლ წარგზავნნენ იგინი, და შეინანონ და დევნა უყონ მათ.3. რამეთუ გლოვაჲ იგი გულსაღა მათსა იყო, და ჰგონებდეს საფლავთა მკუდართასა, და მერმე სხუაჲ განიზრახეს გულის-სიტყუაჲ უგუნური; და რომელნი-იგი ვედრებით განასხნეს ამათ, კუალად, ვითარცა მეოტთა, სდევდეს.4. რამეთუ მიჰჴდიდა მათ ღირსად აღსასრული იგი უნებელი, და რომელი-იგი პირველ შემთხუეულ იყო მათდა, დაავიწყდა, რაჲთა, რომელი-იგი და-ღა-კლებულ იყო გუემისაგანი, ღირსი აღასრულონ ტანჯვაჲ.5. და ერმან შენმან დიდებული გზასა-სლვაჲ გამოიცადოს. ხოლო მათ უცხოჲ სიკუდილი პოონ.6. რამეთუ ყოველი დაბადებული ერთითა სახითა ყოფად კუალად ზემოჲთვე გამოისახვებოდა და ჰმსახურებდა შენსა ბრძანებასა, რაჲთა მონანი შენნი დაიცვნენ უვნებელნი მისგან.7. რომელი-იგი ბანაკსა მას აგრილობდა ღრუბელი, და პირველ რომელსა-იგი აქუნდა წყალი ზღუასა მას, ჴმელად გამოჩინებული ქუეყანად ხილვითა, და მეწამულისაგან ზღჳსა - გზაჲ დაუბრკოლებელი, და მდელოვნად ველად - ღელვათაგან სასტიკად;8. რომელსა ყოველი ნათესავი განვიდა დაფარვითა ჴელისა შენისაჲთა, და ჰხედვიდეს საკჳრველებსა ნიშებსა.9. რამეთუ... ცხენნი ძოვდეს, და ვითარცა კრავნი, ხლდებოდეს, და გაქებდეს შენ, უფალო, რომელმან იჴსნენ იგინი;10. რამეთუ ეჴსენა-ღა იგი მწირობისა მათისა. ვითარ-იგი შობადთა წილ საცხოვართა გამოჰსცა ქუეყანამან ბზიკი, და წყლისა თევზთა წილ გამოჰსცა სიმძაფრჱ მყურისაჲ მდინარემან მან.11. და უკუანაჲსკნელ იხილეს ახალი საქმჱ მფრინველთაჲ, ოდეს-იგი გულის-თქუმასა შეცჳვეს,... საზრდელი საშუებლისაჲ;12. რამეთუ ნუგეშინის-საცემელად ზღუასა გამოეცა მწყერ-მარჴილი.13. ხოლო ცოდვილთა მათ ტანჯვანი მოეცნეს არა თჳნიერ ყოფილთა მათ სასწაულთა სასტიკთა, ესე სამართლად ევნებოდა მათ თჳსითა უკეთურებითა, რამეთუ ბოროტი უცხოთა სიძულილი მოიპოვეს.14. რომელნიმე უმეცართა მოსრულთა არა შეიწყნარებდეს, და ესენი ქველის-მოქმედთა უცხოთა დაიმონებდეს.15. და არა იგი ხოლო, არამედ სხუაჲცა რაჲმე მოხედვაჲ იყო მათა, რამეთუ ძლით შეიპყრნეს უცხონი იგი;16. ხოლო ესენი დღესასწაულობით შეიწყნარებდეს, რომელნი-იგი მათსავე მართალთასა მიუღებდეს და ძნელითა შრომითა ბოროტსა უყოფდეს.17. ხოლო იტანჯნეს იგინი უხილავებითა, და ვითარცა იგინი, რომელნი მართლისა მის კართა, ოდეს-იგი უზომოსა შეცჳვეს ბნელსა, კაცად-კაცადი თჳსისა სახლისა კართა ეძიებდეს18. რამეთუ მათთჳს წესნი იგი იცვალებოდეს, ვითარცა საფსალმუნესა თქუეულნი იგი მუჴლისა მის სახელსა უქცეველად ყოველი ჰგებნ ოხრასა, რომელსა შემსგავსებად ყოფილთა მათ პირისა ჭეშმარიტად.19. რამეთუ ჴმელისანი წყლისად გარდაიქცეოდეს, და მცორვალნი გამოვიდოდეს ქუეყანად.20. ცეცხლი სძლევდა წყალსა თჳსისაგან ძალისა. და წყალსა დამშრეტელი იგი ძალი დავიწყებულ იყო;21. კუალად ალი იგი, რომელი აღატყდებოდა ადვილად-შესაწუველთა საცხოვართა, არა განჰრყუნიდა ჴორცთა, რომელნიმე მოიქცეოდეს, და არცა დაადნობდა მყინვრის-სახესა ადვილად-დასადნობელსა თესლსა, ზეცისა საზრდელსა.22. რამეთუ ყოვლითავე განადიდე, უფალო, ერი შენი და ადიდე და არა უგულებელს-ჰყავ, ყოველსა ჟამსა და ადგილსა თანა-ეყავ მათ, რამეთუ შენი არს დიდებაჲ უკუნითი უკუნისამდე, ამენ. დიდებაჲ ღმერთსა, დაესრულა სიბრძნჱ სოლომონისი, თავი დ.