1 თესალონიკელთა მიმართ 4:12

„ხოლო ძმათ მოყუარებისათჳს არა გჳჴმს მიწერად თქუენდა, რამეთუ თქუენ თჳთ ღმრთივ სწავლულნი ხართ სიყუარულისათჳს ურთიერთარს და რამეთუ ჰყოფთცა მას ყოველთა მიმართ ძმათა, რომელნი არიან ყოველსა მაკედონიასა. ხოლო გლოცავ თქუენ, ძმანო, გარდამატებად უფროჲსღა“ (1 თეს 4:9–10).

1. ღმრთივსწავლული სიყვარული და ხელთა შრომა

რატომღა, მას შემდეგ, რაც მათ უმანკოების შესახებ მკაცრად ელაპარაკა და ახლა შრომის საჭიროებასა და გარდასულთა გამო არ დამწუხრებაზე აპირებდა საუბარს, იმას, რაც ყველა სიკეთის თავი იყო — სიყვარულს — თითქოს გვერდის ავლით აყენებს და ამბობს: „არა გჳჴმს მიწერად თქუენდა" (1 თეს 4:9)? ესეც დიდი გონიერებისა და სულიერი სწავლებისგან არის. რადგან აქ ორ რამეს აჩვენებს: ერთი ის არის, რომ საქმე იმდენად აუცილებელია, რომ სწავლებასაც კი არ საჭიროებს, რადგან უაღრესად დიდი რამ ყველასთვის ცხადია; მეორე კი ის, რომ ამით მათ უფრო მეტად აცხვენებს, ვიდრე...

...ჩუენისა იესუ ქრისტესითა“** (2 თეს 3:6), რაც საშინელი და საფრთხის შემცველი იყო; არამედ ამბობს „გარდამატებას“ და „პატივის-ცემის მოყვარეობას“, რაც სათნოებისკენ მომწოდებელი სიტყვა იყო. იქ ამბობს: „რაჲთა ხჳდოდით შუენიერად“ (1 თეს 4:12); აქ კი მსგავსი არაფერია, არამედ: „უკუეთუ ვისმე არა უნებს საქმის“ (2 თეს 3:10). ამბობს: „ნუცა ჭამნ.“ (2 თეს 3:10). რადგან, თუ პავლეს, რომელსაც აუცილებლობა არ ჰქონდა, არამედ უქმად ყოფნის უფლება ჰქონდა და თანაც ესოდენ დიდი საქმე ჰქონდა აღებული, მაინც შრომობდა, და არა უბრალოდ შრომობდა, არამედ ღამითა და დღით, რათა სხვებსაც დახმარებოდა, მით უმეტეს სხვებს მართებდათ ასე შრომა. „რამეთუ მესმის ვიეთთჳსმე, რომელნი იქცევიან თქუენ შორის უწესოდ, არარას იქმან, არამედ მიმოიწულილვენ.“ (2 თეს 3:11). ეს აქ არის; იქ კი, პირველ ეპისტოლეში, ამბობს: **„რაჲთა ხჳ...