1 თესალონიკელთა მიმართ 4:12

„ხოლო ძმათ მოყუარებისათჳს არა გჳჴმს მიწერად თქუენდა, რამეთუ თქუენ თჳთ ღმრთივ სწავლულნი ხართ სიყუარულისათჳს ურთიერთარს და რამეთუ ჰყოფთცა მას ყოველთა მიმართ ძმათა, რომელნი არიან ყოველსა მაკედონიასა. ხოლო გლოცავ თქუენ, ძმანო, გარდამატებად უფროჲსღა“ (1 თეს 4:9–10).

1. ღმრთივსწავლული სიყვარული და ხელთა შრომა

რატომღა, როცა მათ უმანკოების შესახებ მკაცრად ელაპარაკა, შემდეგ კი შრომის საჭიროებაზე და წასულთათვის არ დამწუხრებაზე აპირებდა საუბარს, იმას, რაც ყველა სიკეთის თავი იყო, ანუ სიყვარულს, თითქოს გვერდის ავლით დებს და ამბობს: „არა გჳჴმს მიწერად თქუენდა" (1 თეს 4:9)? ესეც დიდი გონიერებისა და სულიერი სწავლებისგან არის. რადგან აქ ორ რამეს აჩვენებს: ერთი ის არის, რომ საქმე ისე აუცილებელია, რომ სწავლებასაც კი არ საჭიროებს, რადგან უაღრესად დიდი რამ ყველასთვის ცხადია; მეორე კი ის, რომ ამით მათ უფრო მეტად აცხვენებს, ვიდრე მაშინ, თუ ეს შეგონებით...

...ჩუენისა იესუ ქრისტესითა“** (2 თეს 3:6), რაც საშინელი და საფრთხის შემცველი იყო; არამედ ამბობს „გარდამატებას“ და „პატივის-ცემის მოყვარეობას“, რაც სათნოებისკენ მომწოდებელი სიტყვა იყო. იქ ამბობს: „რაჲთა ხჳდოდით შუენიერად“ (1 თეს 4:12); აქ კი მსგავსი არაფერია, არამედ: „უკუეთუ ვისმე არა უნებს საქმის“ (2 თეს 3:10). ამბობს: „ნუცა ჭამნ.“ (2 თეს 3:10). რადგან, თუ პავლეს, რომელსაც აუცილებლობა არ ჰქონდა, არამედ უქმად ყოფნის უფლება ჰქონდა და თანაც ამოდენა საქმე ჰქონდა აღებული, მაინც შრომობდა, და არა უბრალოდ შრომობდა, არამედ ღამითა და დღით, რათა სხვებსაც დახმარებოდა, მით უმეტეს სხვებს მართებდათ ამის გაკეთება. „რამეთუ მესმის ვიეთთჳსმე, რომელნი იქცევიან თქუენ შორის უწესოდ, არარას იქმან, არამედ მიმოიწულილვენ.“ (2 თეს 3:11). ეს აქ არის; იქ კი, პირველ ეპისტოლეში, ამბობს: **„რაჲთა ხჳ...