1 თესალონიკელთა მიმართ 4:13

„ხოლო ძმათ მოყუარებისათჳს არა გჳჴმს მიწერად თქუენდა, რამეთუ თქუენ თჳთ ღმრთივ სწავლულნი ხართ სიყუარულისათჳს ურთიერთარს და რამეთუ ჰყოფთცა მას ყოველთა მიმართ ძმათა, რომელნი არიან ყოველსა მაკედონიასა. ხოლო გლოცავ თქუენ, ძმანო, გარდამატებად უფროჲსღა“ (1 თეს 4:9–10).

1. ღმრთივსწავლული სიყვარული და ხელთა შრომა

რატომღა, როცა მათ უმანკოების შესახებ მკაცრად ელაპარაკა, შემდეგ კი შრომის საჭიროებაზე და წასულთათვის არ დამწუხრებაზე აპირებდა საუბარს, იმას, რაც ყველა სიკეთის თავი იყო, ანუ სიყვარულს, თითქოს გვერდის ავლით დებს და ამბობს: „არა გჳჴმს მიწერად თქუენდა" (1 თეს 4:9)? ესეც დიდი გონიერებისა და სულიერი სწავლებისგან არის. რადგან აქ ორ რამეს აჩვენებს: ერთი ის არის, რომ საქმე ისე აუცილებელია, რომ სწავლებასაც კი არ საჭიროებს, რადგან უაღრესად დიდი რამ ყველასთვის ცხადია; მეორე კი ის, რომ ამით მათ უფრო მეტად აცხვენებს, ვიდრე მაშინ, თუ ეს შეგონებით...

„ხოლო არა გუნებავს უმეცრებაჲ თქუენი, ძმანო, შესუენებულთა მათთჳს, რაჲთა არა სწუხდეთ, ვითარცა-იგი სხუანი, რომელთა არა აქუს სასოებაჲ.“ (1 თეს 4:13).

1. შესვენებულთა ნუგეში აღდგომის სასოებით

ბევრი რამ მხოლოდ უმეცრების გამო გვაწუხებს, რადგან, თუ მათ კარგად შევიცნობთ, ტკივილს მოვიშორებთ. სწორედ ამას ცხადყოფდა პავლეც, როცა ამბობდა: „ხოლო არა გუნებავს უმეცრებაჲ თქუენი, ძმანო, შესუენებულთა მათთჳს, რაჲთა არა სწუხდეთ, ვითარცა-იგი სხუანი, რომელთა არა აქუს სასოებაჲ.“ (1 თეს 4:13). რის უმეცრებაში არ გინდა, რომ ისინი იყვნენ? აღდგომის შესახებ სწავლებას, ამბობს იგი. რატომ კი არ ამბობ იმ სასჯელზე, რომელიც აღდგომის შესახებ სწავლების უმეცრებისთვის არის განმზადებული? იმიტომ, რომ ეს იქიდანაც ცხადია და აღიარებულიც არის; ამჟამად კი, იმასთან...

...უქმებულია: ჩვენ მას სიკვდილს აღარ ვუწოდებთ, არამედ მოსვენებასა და ძილს. ასე თავად ქრისტემ თქვა: «ლაზარე, მეგობარმან ჩემმან, დაიძინა» (იოან 11:11); და პავლე თესალონიკელთა მიმართ ეპისტოლეში ამბობს: «ხოლო არა გუნებავს უმეცრებაჲ თქუენი, ძმანო, შესუენებულთა მათთჳს» (1 თეს 4:13). ასევე მონობაც ახლა მხოლოდ სახელია: მონა ის არის, ვინც ცოდვას ჩადის. ხოლო, რომ ქრისტემ, დედამიწაზე მოსულმა, ესეც (მონობა) გააუქმა და მხოლოდ სახელი დატოვა, ან, უფრო ზუსტად, სახელიც კი გააუქმა, ამის შესახებ მოისმინე პავლე, რომელიც ამბობს: «რომელთა მორწმუნენი ესხნენ უფალნი, ნუ შეურაცხ-ჰყოფედ, რამეთუ ძმანი არიან» (1 ტიმ 6:2). ხედავ, სათნოებამ როგორც კი გამოჩნდა, ძმურ ნათესაობაში მოიყვანა ისინი, რომლებიც მანამდე მონობის სახელწოდებით იყვნენ შეკრულნი. «და იქმენინ ქანან», ნათქვამია, «მონა». შენ არ ისარგებლე, ამბობს, სათანადოდ პატივით, ვერ აიტანე ბედნიერება — ძმებთან ღირსებით თანასწორი ყოფნა — ამიტომ მინდა, დამორჩილებით შეიგონო. იგივე მოხდა დასაწყისშიც ცოლთან. მასაც თანასწორი პატივი ჰქონდა ქმართან, მაგრამ, რადგან მინიჭებული პატივით კარგად ვერ ისარგებლა, ხელმწიფებაც წაერთვა და მოისმინა:...