1 ტიმოთეს მიმართ 1:3

„პავლე, მოციქული იესუ ქრისტესი, ბრძანებითა ღმრთისა და მაცხოვრისა ჩუენისაჲთა, და უფლისა იესუ ქრისტეს – სასოებისა ჩუენისაჲთა, ტიმოთეს, ერთგულსა შვილსა სარწმუნოებით, მადლი, წყალობაჲ და მშჳდობაჲ ღმრთისა მიერ მამისა ჩუენისა და ქრისტე იესუჲს მიერ, უფლისა ჩუენისა.“ (1 ტიმ 1:1–2).

1.

დიდი იყო მოციქულის ღირსება, დიდი და საკვირველი; და ყველგან ვხედავთ, რომ პავლე წინ წარმოაჩენს ამ ღირსების მიზეზებს — არა როგორც პატივის მიმტაცებელი, არამედ როგორც ის, ვისაც იგი ჩააბარეს და აუცილებლობა აქვს. რამეთუ როცა საკუთარ თავს „პავლე, ჩინებული მოციქული იესუ ქრისტესი ნებითა ღმრთისაჲთა" (1 კორ 1:1) უწოდებს, როცა ამბობს, რომ „პავლე, მონაჲ იესუ ქრისტესი, ჩინებული მოციქული, რჩეული სახარებასა მას ღმრთისასა" (რომ 1:1), და კვლავ სხვაგან: „რამეთუ უნებელი ზედა-მაც მე" (1 კორ 9:16), და როცა ამბობს, რომ ამისთვისაა გამორჩეული,...

...სასა მოსლვაჲ“** (1 ტიმ 2:4), ამბობს. ჭეშმარიტებისა, რომლისა?

მისდამი რწმენისა. და უკვე წინასწარაც თქვა: „ამცნო ვიეთმე, რაჲთა არა სხუასა რასმე მოძღურებდენ“ (1 ტიმ 1:3); ხოლო რათა ვინმემ მტრებად არ მიიჩნიოს ისინი და ამის გამო ბრძოლები არ მოქსოვოს, ამბობს: „რომელსა ყოველთა კაცთაჲ ჰნებავს ცხორებაჲ და მეცნიერებასა ჭეშმარიტებისასა მოსლვაჲ“ (1 ტიმ 2:4). შემდეგ, ამის თქმის შემდგომ, ზედ დააყოლა: „რამეთუ ერთ არს ღმერთი და ერთ არს შუა-მდგომელ ღმრთისა და კაცთაჲ“ (1 ტიმ 2:5). თქვა: „მეცნიერებასა ჭეშმარიტებისასა მოსლვაჲ“ (1 ტიმ 2:4), და ამით აჩვენა, რომ მსოფლიო ჭეშმარიტებაში არ არის. კვლავ თქვა: „რამეთუ ერთ არს ღმერთი“ (1 ტიმ 2:5), და ამით აჩვენა, რომ ღმერთები მრავალნი არ არიან, როგორც ზოგიერთნი ფიქრობენ....

...რადგან, როცა თავიანთი ძმები არ უყვარდათ, წარჩინებულებს შურდათ; შურიდან პირველობისმოყვარეობაში ჩავარდნენ, ხოლო პირველობისმოყვარეობიდან მწვალებლობებს შობდნენ. ამიტომ პავლემაც, როცა თქვა: „რაჲთა ამცნო ვიეთმე, რაჲთა არა სხუასა რასმე მოძღურებდენ“ (1 ტიმ 1:3), იქვე უჩვენა ის გზაც, რომლითაც ეს შესაძლებელი ხდება. მაშ, რომელია ეს გზა? სიყვარული.

ამიტომ, როგორც მაშინ, როცა ამბობს: „დასასრული შჯულისაჲ ქრისტე არს მაცხოვრად ყოვლისა მორწმუნისა“ (რომ 10:4), ანუ აღსრულება, და ეს იმათ უკავშირდება, ასევე ეს მცნება სიყვარულშია მოქცეული. მკურნალობის დასასრული ჯანმრთელობაა; ამიტომ, როცა ჯანმრთელობა არის, დიდი სამკურნალო მზადება აღარ არის საჭირო; და როცა სიყვარული არის, მრავალი მცნება აღარ არის საჭირო. მაგრამ როგორი სიყვარული იგულისხმა? გულწრფელი სიყვარული, არა მხოლოდ სიტყვებამდე მისული, არამედ შინაგანი განწყობიდან, გადაწყვეტილებიდან და...

...მავლობაში როგორ აძლევს მას მოძღვრისათვის შესაფერის სწავლებას. და დაუყოვნებლივ, შესავლიდანვე, არ უთქვამს: „რომ ყურადღება არ მიაქციო მათ, ვინც სხვა რამეს ასწავლიან“, არამედ რა? „რაჲთა ამცნო ვიეთმე, რაჲთა არა სხუასა რასმე მოძღურებდენ“ (1 ტიმ 1:3).

ჩვენი უფლის იესო ქრისტეს მადლითა და კაცთმოყვარეობით, რომლის თანა მამასა, სულიწმიდითურთ, დიდება, ძალა, პატივი, აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამინ.