დაბადება 50:24

...*„და იხილნა იოსებ ყრმა ეფრემისნი მესამედ ნათესავადმდე"** (დაბ 50:22). „ეტყოდა იოსებ ძმათა თჳსთა და ჰრქუა: მე მოვკუდები და მოხედვით მოხედვა-ყოს ღმერთმან თქუენ ზედა" (დაბ 50:23).

და „თანა-აღიხუენით თქუენ ძუალნი ჩემნი თქუენ თანა" (დაბ 50:24). აი, როგორ ზრუნავს ისიც, მამის მსგავსად, თავისი ძვლების გადატანაზე. და შენიშნე, როგორ, სურდა რა ძმების სულის გამხნევება და მათი დაბრუნების იმედის მიცემა, ჯერ წინასწარ აუწყებს მათ, რომ ისინი დაბრუნდებიან, და შემდეგ ამბობს: „თანა-აღიხუენით, გასვლისას, ჩემი ძვლებიც". ამას არა უმიზეზოდ და ტყუილად აკეთებდა, არამედ ორმაგი მიზანი ჰქონდა: პირველი, რომ ეგვიპტელებს, მისი მრავალი სიკეთის მოხსენიებით და ადამიანებს ადვილად ღმერთებად რომ აცხადებდნენ, მართლის სხეულში ასეთი უკეთურების საბაბი არ ჰქონოდათ; მეორე, რომ ისრაელიტები სრულიად დარწმუნებულიყვნენ, რომ აუცილებლად დაბრუნდებოდნენ. ეს რომ სარწმუნო არ ყოფილიყო, მაშინ ძვლების გატანას არ დაანდერძებდა. და რაღაც უჩვეულო და საკვირველი იხსნებოდა იმაში, რომ ის, ვინც მთელს ისრაელს ეგვიპტეში კვებავდა, გასვლისას მისი მეწინავე ხდება და აღთქმულ მიწაზე შეჰყავს. **„და აღესრულა იოსებ ასდაათისა წლისაჲ"*...

...დ შვილებს კეთილ სასოებას შთაუგონებდა, რომ ისინი ოდესმე, თუმცა არა მალე, აღთქმის მიწაზე დაბრუნდებოდნენ. და, რომ სწორედ ამ მიზეზით იძლევა ასეთ განკარგულებას, ამაში უფრო ნათლად გვარწმუნებს მისი ძე, როცა თავადაც ამბობს: „მოხედვასა მას, ოდეს მოგხედოს თქუენ ღმერთმან, თანა-აღიხუენით თქუენ ძუალნი ჩემნი თქუენ თანა" (დაბ 50:24). და, რომ რწმენის თვალით წინასწარ ჭვრეტდნენ მომავალს, მოისმინე, როგორ უწოდებს სიკვდილს განსვენებას: „დავეფლა", – ამბობს, – „მამათა ჩუენთა თანა". ამიტომ პავლემაც თქვა: „სარწმუნობით მოსწყდეს ესე ყოველნი და არღა მოეღო მათ აღნათქუემი იგი, არამედ შორით იხილეს იგი და მოიკითხეს" (ებრ 11:13). რა სახით? რწმენის თვალით. ამრიგად, არავინ უნდა იფიქროს, რომ ეს განკარგულება სულმოკლეობის საქმე იყო, არამედ დროის გარემოებებითა და მათი მომავალი გამოსვლის წინასწარხედვით მართალი ყოველგვარი განკითხვისაგან გაათავისუფლოს. ახლა კი, როცა ქრისტეს მოსვლით სიბრძნისმოყვარეობა ამაღლდა, ყველა სამართლიანად დაგმობდა ასეთ საქმეებზე მზრუნველს.

და ნურავინ მიიჩნევს საბრალოდ უცხოეთში სიცოცხლე რომ დაასრულა, ამ სოფლიდან რომ გადაისახლა უდაბნოში. არა იგი არის საბრალო, არამედ ის, ვინც ცოდვებში კვდება, თუნდაც საკუთარ სარე...