...ამეთუ ესე არს დღე, ვიდრეღა ვიყვნეთ ჴორცთა ამათ შინა, რომელსა შინა დაღაცათუ ბევრეულნი ცოდვანი აქუნდენ, უკუეთუ ოდენ მოიქცეს, შეიწყნარებს მონანულსა და ისმენს ვედრებით თხოვასა ცოდვათა შენდობისასა; და პირველ თხოვისა აღუთქუამს მიცემასა სათხოელისასა. ამისთჳს, ვითარცა გარდასრულისათჳს იტყჳს, ვითარმედ: "ვისმინე და შეგეწიე" (). ხოლო მერმესა მას სამშჯავროსა არღარა იქმნების მიტევებაჲ აქავე შეუნანებელთა ცოდვათაჲ, არამედ საქმეთაებრ მიეგების თითოეულსა.
მოციქულისაჲ: ნურას ვინ ნურარაჲთ ნუცა ერთსა დაბრკოლებასა ვის სცემთ, რაჲთა არა იგმოს მსახურებაჲ ეგე თქუენი (6,3).
თარგმანი: ესრეთვე ჰნებავს მოციქულსა მოწაფეთაჲცა, რაჲთა, ვითარ-იგი თჳთ ყოვლით კერძო განაკრძალებს ცხორებასა თჳსსა და არავის წინააღმდგომთაგანსა უტევებს გინა ადგილ-სცემს, რაჲთა გმობითა ქადაგისაჲთა დააკნინონ ქადაგებაჲცა იგი მისი; ამისთჳსცა არა ხოლო საქმისა, არამედ არცაღა გულისსიტყჳსა იჭუსა დაუტევებს ვის თანა თავისა თჳსისათჳს. ეგრეთვე მოწაფენიცა სარწმუნოებისა ჭეშმარიტისანი მოღუაწე იყვნენ მოგებად ცხორებისა პატიოსნისა და ყოვლისაგან ბიწისა განშორებულისა, რაჲთა არა ბოროტებითა საქმეთა თჳსთაჲთა ადგილ-სცენ წინააღმდგომთა გმობად სარწმუნოებისა ვითარცა თქუმულ არს: "ნაყოფთა მათთაგან იცნნეთ იგინი" (...