ეზეკიელი 9:8

...). და იხილე, როგორ ეუბნება ამას ორ წინასწარმეტყველს, იეზეკიელსა და იერემიას, რადგან ორივენი ითხოვდნენ იუდეველთათვის და ვერ მიიღეს სათხოვარი. რადგან იეზეკიელიც, როცა ამბობდა: „ვაჲ მე, ადონაჲ უფალო, აღჰჴოც შენ ნეშტთა ისრაჱლისათა" (ეზეკ 9:8), ღმერთმა, რათა ეჩვენებინა, რომ ამას სამართლიანად აკეთებს და იეზეკიელის უგულებელყოფის გამო კი არ უარყოფს მათთვის აღვლენილ ვედრებას, მას მათი ცოდვები უჩვენა. თითქოს ეუბნებოდა: „ესენიც საკმარისია, რომ დაგარწმუნოს: შენს უგულებელყოფას კი არ ნიშნავს ჩემი უარი, არამედ მათი მრავალი ცოდვის გამო არ შევიწყნარებ ვედრებას"; მაგრამ მაინც ამასაც ურთავს: „და უკეთუ იყვნენ სამნი ესე კაცნი შორის მისსა: ნოე, იობ და დანიილ" (ეზეკ 14:14). და სამართლიანადაც ამას უფრო იეზეკიელს ეუბნება, რადგან სწორედ მან დაითმინა მრავალი. „შენ მითხარი, — ამბობს იეზეკიელი, — განავალზე გამომცხვარი პური მეჭამა, და ვჭამე; მითხარი, და თავი გადავიპარსე; მითხარი, და ერთ გვერდზე დავწექი; მითხარი, ხვრელით გავსულიყავი ბარგმოკიდებული, და გავედი; წამართვი ცოლი და...

...ლიერდებით ნუგეშინის-ცემად ჩემდა, შემუსრვასა ზედა ასულისა ერისა ჩემისასა»** (ეს 22:4); იერემია: «ვინ მოსცეს თავსა ჩემსა წყალი და თუალთა ჩემთა წყაროჲ ცრემლთაჲ?» (იერ 9:1); ეზეკიელი: «ვაჲ მე, ადონაჲ უფალო, აღჰჴოც შენ ნეშტთა ისრაჱლისათა» (ეზეკ 9:8); რომ დანიელი ტირის და ამბობს: არარაობამდე დაგვიყვანეს ყველა ხალხში; ამოსი: «შეინანე, უფალო, ამას ზედა» (ამოს 7:3); ამბაკუმი: «რაჲსათჳს მიჩუენენ მე ტკივილნი და შრომანი», და სხვა ადგილას: «და ჰყოფ კაცთა, ვითარცა თევზთა ზღჳსათა» (ამბ 1:3,14); მოისმენს ასევე, რომ უნეტარესი მოსეც ამბობს: «უკუეთუ არა, აღმჴოცე მეცა წიგნსა მისგან, რომელსა დამწერე» (გამ 32:32); იგივე, როცა ღმერთმა აღუთქვა, მრავალრიცხოვანი ხალხის ბელადად გახდომა და უთხრა: «და აწ მიტევე მე... და აღვჴოცნე იგინი და გყო შენ ნათესავად დიდად» (გამ 32:10), არც ამას დაეთანხმა, არამედ ისურვა ებრაელთა წინამძღოლი დარჩენილიყო. და ქვეყნიერების მოძღვარი, ნეტარი პავლე, ამბობს: **«რამეთუ ვილოცევდ მე შეჩუენებულ-ყოფად თავსა...

...ბედურებაში ხედავენ. ამიტომ ნახავ, რომ ყველა მართალი და წინასწარმეტყველი დამნაშავეთა სასარგებლოდ შუამდგომლობდა, მაგალითად, პატრიარქი (აბრაამი) სოდომელთათვის (დაბ 18:25). წინასწარმეტყველთაგან კი ერთი, მაგალითად, ამბობდა: „ვაჲ მე, ადონაჲ უფალო, აღჰჴოც შენ ნეშტთა ისრაჱლისათა" (ეზეკ 9:8), ხოლო მეორე: „ჰყოფ კაცთა, ვითარცა თევზთა ზღჳსათა... არ მქონებელთა წინამძღუარისათა" (აბაკ 1:14)? ამრიგად, თუ მართალი ისედაც უკვე აღშფოთებული იყო სულით და სწუხდა გულით, იმისთვის, რომ (საყოველთაო დაღუპვის) სანახაობას კიდევ უფრო დიდ სულიერ შემუსვრილებაში არ ჩაეგდო იგი, ღმერთმა ის კიდობანში გამოკეტა, თითქოს საპყრობილეში; ისე, რომ საკუთარი თვალებით ვერ ხედავდა მომხდარს და ამით შიშში არ ვარდებოდა. ბუნებრივია, რომ წყლის უჩვეულო მომატებას რომ ხედავდა, შეშფოთდებოდა, ნუთუ თავადაც არ დაიხრჩობაო. ასე იფარავდა მას კაცთმოყვარე ღმერთი — არ აძლევდა უფლებას წყლის სტიქიაც დაენახა და (ადამიანთა) დაღუპვაც და ქვეყნიერების გაუდაბურებაც. როცა ამ მართლის კიდობანში ყოფნაზე ვფიქრობ, მე ვკვირობ და ვაკვირდები და ყველაფერს ღვთის იმავე კაცთმოყვარეობას მივაწერ. მართლაც, მის შეწევნას რომ არ ემტკიცებინა მის სულს და ძნე...