...ან ღმერთზე განუწყვეტლივ ამბობდნენ, რომ სამსჯავრო პაექრობაში დგება, ეს აზრი უგრძნობელთა შორისაც მკვიდრდებოდა. რადგან ზოგიერთი იუდეველიც ამბობდა: „ვიმარხეთ და არა იხილე“ (); და: „ყოველი მოქმედი ბოროტთაჲ კეთილ წინაშე უფლისა“ (); და: „აღეშენებიან მოქმედნი უსჯულოთანი“ () და „ჩუენ ვჰნატრით უცხოთა“ (); და: „არა მართალ არს გზაჲ უფლისაჲ“ (). ნეტარი იობიც, როდესაც იმ განსაცდელში ჩავარდა, ამას იუდეველთა მსგავსი განწყობით არ ამბობდა და არც ამგვარს გულისხმობდა — ნუმც ყოფილა! თუმცა მაინც ამბობდა: „იყო ხოლო თუმცა ვინ შუამდგომელ და მამხილებელ და რომელმანცა ისმინა შორის ჩუენსა“ (). „განმაშორენ ჩემგან კუერთხი მისი და შიში მისი ნუ შემაძრწუნებნ მე“ (). სწორედ ამის გამო ღმერთი ეუბნება მას:...
განმარტებები ვერ მოიძებნა ამ მუხლისთვის
...ნენ: „მათ წილ, რომელ მოსცხრებოდეთ წმიდათა ზედა ჩემთა, რამეთუ შეიგინა და ქუეყანასა ზედა ისრაჱლისასა, რამეთუ უჩინო იქმნა“ (); ხოლო სხვაგან საყვედურდებიან, რადგან დრტვინავდნენ და ამბობდნენ: „ყოველი მოქმედი ბოროტთაჲ კეთილ წინაშე უფლისა და მათ შორის სათნო იყო მან“ (). და კიდევ: „და აწ ჩუენ ვჰნატრით უცხოთა. და აღეშენებიან მოქმედნი უსჯულოთანი“ (). ნუთუ, აჰა, ეს ყოველივე წიგნში არ არის დაწერილი?
სხვები დრტვინვის გამო დაიღუპნენ, როგორც პავლე ამბობს: „ნუცა ვდრტჳნავთ, ვითარცა-იგი მათგანნი ვინმე დრტჳნვიდეს და წარწყმდეს მომსრველისა მისგან“ (). და როდის დრტვინავდნენ? მაშინ, როცა ამბობდნენ: „არა ყოფისათჳს საფლავთასა ეგჳპტეს გამომიყუანენა ჩუენ მოსიკუდიდ უდაბნოსა ზედა?“ (). სხვები კი გართობის გამო, როგორც ამბობს: **„დასხდ...
...თა ვაჩუენენ სარწმუნონი“** (); და მალაქიაც კვლავ იმავეს ამბობს: „განმაძჳნებელნი უფლისანი, სიტყუათა მიერ თქუენთა და სთქუთ: რასათჳს განვაძჳნეთ? თქუმასა შორის თქუენსა: ყოველი მოქმედი ბოროტთაჲ კეთილ წინაშე უფლისა და მათ შორის სათნო იყო მან, და სადა არს ღმერთი სიმართლისაჲ?“ (). სწორედ ამას აბრალებს თვით ესაიაც და ორმაგ ბრალდებას აყენებს: ისინი მხოლოდ ურჩობას კი არ იჩენენ და მხოლოდ რჯულსაც კი არ არღვევენ, არამედ, როცა ამის გამო სირცხვილი, გაწითლება, თავის დაფარვა და ქედის დახრა მართებდათ, წინანდელ დანაშაულებს კიდევ უმატებენ და, ბრძანებულთა შეუსრულებლობასთან ერთად, დამამძიმებელ სიტყვებსაც წარმოთქვამენ; თითქოს რომელიმე უმადური მონა ბატონის ბრძანებებს ტოვებდეს და ამის შემდეგ კიდევ კადნიერდებოდეს.
„მით, რამეთუ აწ დამდაბლდა დიდება მათი და სირცხჳლი პირისა მათისა აღუდგა მათ“ (). კვლავ მომავალს წარსულად ამბობს და წინასწარმეტყველებისთვის ჩვეულ წესს იყენებს. დიდების დამდაბლებას კი ტყვეობას უწოდებს....