მოციქულთა საქმეები 17:13

თარგმანი: ესე არს უმეტესი დაუპყრობელობაჲ რისხვისა და შურისაჲ, რაჟამს ქალაქითი-ქალაქად მისდევდეს პავლეს ჰურიანი, რაჲთა მუნცა შფოთი აღუტეხონ, ხოლო მუნ მყოფნი იგი მორწმუნენი ძმანი კრძალულებით წარჰგზავნიან ზღჳთ, რაჲთა ვერ ჴელთ-იგდონ მდევართა, და პავლეს ოდენ მარტოდ, რამეთუ მისსა მიმართ იყო ყოველი შური მათი. ესრეთ უკუე არა ყოველსა ადგილსა მადლისა მიერ, არამედ კაცობრივითაცა ღონითა იჴსნებოდეს მოციქულნი მდევართაგან, ვითარ-ესე აწ პავლე ღამე სივლტოლითა თავსა თჳსსა დაიმდაბლებს და იჩემებს რეცა მოშიშებასა და უძლურებასა, ძლიერი იგი ყოველსავე შინა განმაძლიერებელისა მისისა ქრისტეს მიერ, და ჩუენ გუასწავებს, რაჲთა არა უდებ-ვჰყოფდეთ კაცობრივსაცა ღონესა კრძალულებით ლტოლვად განსაცდელთაგან.

...არა უბრალოდ ჭირით, არამედ დიდი ჭირით. ამის გაგება სამოციქულო საქმეებიდანაც შეიძლება, თუ როგორ აღძრეს მათ წინააღმდეგ დევნა, ქალაქის ყველა მთავარი შეაშფოთეს და ქალაქიც მათ წინააღმდეგ აღძრეს: „მოვიდეს მუნცა, აღსძრვიდეს და აღსტეხდეს ერსა მას" (საქმ 17:13), — ამბობს.¹ და ვერ იტყვი: „მართალია, ჭირი დაითმინეთ და ირწმუნეთ, მაგრამ ტკივილით"; არამედ, პირიქით, დიდად გახარებულებმა ირწმუნეთ. სწორედ ამას აკეთებდნენ მოციქულებიც: „უხაროდა, რამეთუ ღირს იქმნნეს სახელისა მისისათჳს გინებად" (საქმ 5:41), — ამბობს.

რადგან საოცარი სწორედ ეს არის: თუმცა ისიც მცირე არ არის, ჭირთა როგორმე ატანა; მაგრამ ეს უკვე იმათი საქმე იყო, ვინც ადამიანურ ბუნებას აღემატებიან და თითქოს უვნებო სხეული აქვთ. ხოლო როგორ გახდნენ უფლის მიმბაძველნი? იმით, რომ მანაც...