ფსალმუნები 133:2

„აქა აკურთხევდით უფალსა ყოველნი მონანი უფლისანი, რომელნი სდგათ სახლსა უფლისასა, ეზოთა სახლისა ღმრთისა ჩუენისათა.“ (ფსალმ 133:1).

1. წმიდა ლოცვა და უფლის კურთხევა

აქ წინასწარმეტყველმა აღსავალთა ფსალმუნები დაასრულა და სიტყვა კეთილი დასასრულით — ქებითა და კურთხევით — შეკრა. უფლის მონებად კი სურს, რომ ისინი იყვნენ არა მხოლოდ მოძღვრებით, არამედ ცხოვრების წესის ზედმიწევნითობითაც; ამიტომაც დაურთო: „რომელნი სდგათ სახლსა უფლისასა, ეზოთა სახლისა ღმრთისა ჩუენისათა.“ (ფსალმ 133:1). რადგან უწმიდურსა და ბილწს წმიდა ეზოებში ფეხის შედგმაც კი არ ეძლევა. მაშასადამე, თუ ვინმე შესვლის ღირსია, უფლისადმი კურთხევის აღვლენის ღირსიც არის. რადგან ღვთის სახლი ზეცას ჰგავს; როგორც იქ მოწინააღმდეგე ძალთაგან არც ერთს არ ეძლევა შესვლა, ასევე არც ღვთის სახლშია მათთვის შესვლა დაშვებული.

<span...

...ხმას, როგორის მოსმენაც ღრმა მდუმარებაში და უდაბნოშია შესაძლებელი, როცა ის წმინდანები გალობენ. თვით გალობებიც შესაფერისია და ღვთისადმი მეგობრობით სავსე. ამბობს: „ღამესა აღიპყრენით ჴელნი თქუენნი წმიდად მიმართ და აკურთხევდით, უფალსა" (ფსალმ 133:2); და კვლავ: „ღამითგან აღიმსთობს სული ჩემი შენდამი, ღმერთო, მით, რამეთუ ნათელ არს ბრძანებანი შენნი ქუეყანასა ზედა" (ესაია 26:9). დავითის გალობებიც ცრემლთა მრავალ წყაროს აღძრავს. რადგან, როდესაც გალობს და ამბობს: „დავშუერი მე სულთქმითა ჩემითა, დავბანო მარად ღამე ცხედარი ჩემი, ცრემლითა ჩემითა სარეცელი ჩემი დავალტვო" (ფსალმ 6:7); და კვლავ: „რამეთუ ნაცარი, ვითარცა პური, ვჭამე და სასუმელი ჩემი ტირილითა ჩემითა განვზავი" (ფსალმ 101:10); და კვლავ: „რაჲ არს კაცი, რამეთუ მოიჴსენე მისი, ანუ ძე კაცისა, რამეთუ მოხედავ მას?" (ფსალმ 8:5); **„კაცი ამავოებასა მიემსგავსა, და დღენი მისნი, ვითარცა აჩრდილნი, წარვლენ"*...