...მითხარი, მიწა არ იცი, რომლისგანაც იშვი, რომელშიც აღიზარდე, რომელზეც ცხოვრობ, რომელსაც აბიჯებ, რომლის გარეშეც სუნთქვაც არ შეგიძლია, და ასე შორს მდგომ საგნებს იკვლევ ცნობისმოყვარეობით? მართლაც, „რამეთუ ყოვლითავე ამავო არს ყოველი კაცი ჴორციელი.“ (). თუ ვინმე გიბრძანებს სიღრმეში ჩასვლას და ზღვის ფსკერზე არსებულთა გამოკვლევას, ამ ბრძანებას ვერ აიტან; ხოლო როცა არავინ გაძალებს, თვითონ გსურს გამოუკვლეველი უფსკრულის ჩაწვდომა?
ნუ, გევედრები; არამედ ზემოთ ვნაოსნობდეთ და ზრახვებით ნუ ვიცურავთ, რადგან მალე დავიღლებით და ჩავიძირებით; საღვთო წერილებით კი, როგორც რომელიმე ხომალდით, ვისარგებლოთ და რწმენის იალქნები გავშალოთ. თუ მათში ვნაოსნობთ, ღვთის სიტყვა მესაჭედ თქვენთანაც იქნება; მაგრამ თუ ადამიანურ ზრახვებში ვიცურავთ, აღარ იქნება. ამგვარად მცურავთაგან ვისთან იქნება მესაჭე? ამიტომ საფრთხე ორმაგია: ერთის მხრივ, ხომალდი არ არის, და მეორის მხრივ, მესაჭე არ იმყოფება....