თესალონიკელთა მიმართ I ეპისტოლე — ჰომილია 7

„ხოლო არა გუნებავს უმეცრებაჲ თქუენი, ძმანო, შესუენებულთა მათთჳს, რაჲთა არა სწუხდეთ, ვითარცა-იგი სხუანი, რომელთა არა აქუს სასოებაჲ.“ (1 თეს 4:13).

1. შესვენებულთა ნუგეში აღდგომის სასოებით

ბევრი რამ მხოლოდ უმეცრების გამო გვაწუხებს; როცა მათ კარგად შევიცნობთ, ტკივილსაც მოვიშორებთ. სწორედ ამას ცხადყოფდა პავლეც, როცა ამბობდა: „ხოლო არა გუნებავს უმეცრებაჲ თქუენი, ძმანო, შესუენებულთა მათთჳს, რაჲთა არა სწუხდეთ, ვითარცა-იგი სხუანი, რომელთა არა აქუს სასოებაჲ.“ (1 თეს 4:13). რის შესახებ არ გსურს, რომ თესალონიკელები უმეცრებაში იყვნენ? აღდგომის შესახებ სწავლებას გულისხმობს, ამბობს იგი. რატომ არ ახსენებ იმ სასჯელს, რომელიც აღდგომის შესახებ სწავლების უმეცრებისთვის არის განმზადებული? იმიტომ, რომ ეს სასჯელი იმავე სწავლებიდანაც ცხადია და აღიარებულია; ამჟამად კი, იმასთან ერთად, ესეც არამცირე სარგებელი იქნება. რადგან აღდგომის მიმართ ურწმუნონი არ იყვნენ, მაგრამ მაინც გლოვობდნენ, ამიტომ ასე ამბობს. ურწმუნოებს ერთგვარად ესაუბრება, ამათ კი სხვაგვარად; რადგან ისინი, ვინც ჟამებისა და დროების შესახებ იკვლევდნენ, ცხადია, აღდგომის შესახებ იცოდნენ. რადგან ამბობს: „რამეთუ უკუეთუ გურწამს, ვითარმედ იესუ მოკუდა და აღდგა, ეგრეცა ღმერთმან შესუენებულნი იგი იესუჲს მიერ მოიყვანნეს მის თანა.“ (1 თეს 4:14).

სად არიან ისინი, ვინც ხორცს უარყოფენ? თუ ქრისტემ ხორცი არ მიიღო, არც მომკვდარა; ხოლო თუ არ მომკვდარა, არც აღმდგარა. მაშ, აქედან პავლე როგორ მოგვიწოდებს რწმენისკენ? განა, მათი აზრით, ეს უფრო ბოდვა არ იქნებოდა, პავლე კი — მატყუარა? თუ სიკვდილი ცოდვისაგან არის, ხოლო ქრისტეს არ შეუცოდავს, ახლა პავლე როგორ მოგვიწოდებს რწმენისკენ? რატომ ამბობს კიდევ: „ვითარცა-იგი სხუანი, რომელთა არა აქუს სასოებაჲ“ (1 თეს 4:13)?

თითქოს ამბობდა: ვის გლოვობთ, ადამიანებო? ვის გამო წუხხართ? ცოდვილთა გამო, თუ უბრალოდ მომკვდართა გამო? მაშ სასოების არმქონენი ვის გლოვობენ? მათთვის კი ეს ყველაფერი ფუჭი ხდება: „პირმშოჲ მკუდრეთით“ (კოლ 1:18), ამბობს; ესე იგი, პირველნაყოფი. მაშასადამე, დანარჩენებიც უნდა არსებობდნენ. და ნახე, აქ როგორ არ მოჰყავს არავითარი მსჯელობა, რადგან თესალონიკელები კეთილად განწყობილნი იყვნენ; კორინთელებს კი როცა სწერდა, ჯერ მრავალი მსჯელობა წამოაყენა და მერე დაუმატა: „უგუნურო, შენ, რომელი დასთესი, არა ცხოვნდის, ვიდრემდე არა მოკუდის.“ (1 კორ 15:36). ეს ხომ უფრო მტკიცე საბუთია, მაგრამ მაშინ, როცა მორწმუნეს ესაუბრება; ხოლო გარეშესთან ამას რა ძალა ექნებოდა?

ასე ამბობს: „ეგრეცა ღმერთმან შესუენებულნი იგი იესუჲს მიერ მოიყვანნეს მის თანა.“ (1 თეს 4:14). კვლავ ამბობს: „შესუენებულნი იგი იესუჲს მიერ“ (1 თეს 4:14); არსად ამბობს მომკვდარნი. მაგრამ ქრისტეს შემთხვევაში სიკვდილი დაასახელა, რადგან აღდგომაც თქვა; აქ კი ამბობს: „შესუენებულნი იგი იესუჲს მიერ“ (1 თეს 4:14), ან იმას გულისხმობს, რომ იესოსადმი რწმენით არიან შესვენებულნი, ან იმას, რომ ღმერთი იესოს მიერ მოიყვანს შესვენებულებს, ესე იგი, მორწმუნეებს. აქ მწვალებლები ამბობენ, რომ ნათლისღებულებს გულისხმობს. მაშ, სიტყვა „ეგრეცა“ სადღა დგება? რადგან იესო ნათლისღებით არ შესვენებულა. მაშ, რის გამო ამბობს: შესვენებულნი? ამგვარად პავლე არა საყოველთაო აღდგომაზე, არამედ კონკრეტულად მორწმუნეთა აღდგომაზე საუბრობს. ამბობს: „ეგრეცა ღმერთმან შესუენებულნი იგი იესუჲს მიერ მოიყვანნეს მის თანა“ (1 თეს 4:14); და მრავალ ადგილას ასე ამბობს.

რადგან ამბობს: „ხოლო ამას გეტყჳ თქუენ სიტყჳთა უფლისაჲთა, ვითარმედ ჩუენ, ცხოველნი ესე, რომელ დაშთომილ ვიყვნეთ მოსლვასა მას უფლისასა, ვერ მივეწინეთ შესუენებულთა მათ,“ (1 თეს 4:15). მორწმუნეებზე ამბობს: „ქრისტეში შესვენებულნი“; და კვლავ: „რამეთუ თავადი უფალი ბრძანებითა და ჴმითა ანგელოზთ მთავრისაჲთა და საყჳრითა ღმრთისაჲთა გარდამოჴდეს ზეცით, და მკუდარნი იგი ქრისტეს მიერნი აღდგენ პირველად;“ (1 თეს 4:16). შემდეგ, პავლეს სიტყვა მხოლოდ აღდგომაზე კი არ არის, არამედ აღდგომაზეც და დიდებაში მინიჭებულ პატივზეც. აღდგომას კი, ამბობს, ყველა ეზიარება; დიდებაში კი ყველანი არ იქნებიან, არამედ ქრისტეში მყოფნი. ამრიგად, რადგან მათი ნუგეშისცემა სურს, მხოლოდ აღდგომით კი არ ანუგეშებს, არამედ დიდი პატივითა და აღდგომის სისწრაფითაც, რადგან აღდგომის შესახებ უკვე იცოდნენ. რომ მათი ნუგეშისცემა პატივის ჩვენებით სურს, ამას შემდეგ ამბობს: „და მაშინღა ჩუენ, ცხოველნი ესე, რომელნი დაშთომილ ვიყვნეთ, მათ თანავე აღვიტაცნეთ ღრუბლითა შემთხუევად უფლისა ჰაერთა ზედა და ესრეთ მარადის უფლისა თანა ვიყოფვოდით.“ (1 თეს 4:17). და როგორ არიან მორწმუნენი იესოს მიერ შესვენებულნი? ცხადია, იმით, რომ ქრისტე საკუთარ თავში ჰყავთ.

ხოლო ფრაზა „მასთან ერთად მოიყვანს“ აჩვენებს, რომ ისინი მრავალი ადგილიდან მოიყვანებიან. რადგან ამბობს: „ხოლო ამას გეტყჳ თქუენ სიტყჳთა უფლისაჲთა“ (1 თეს 4:15). უჩვეულო რამ უნდა ეთქვა; ამიტომ სანდო საბუთსაც იქვე ასახელებს. ამბობს: უფლის სიტყვით; ესე იგი, არა თვით ჩვენგან, არამედ ქრისტესაგან ვისწავლეთ და ასე ვამბობთ: „ხოლო ამას გეტყჳ თქუენ სიტყჳთა უფლისაჲთა, ვითარმედ ჩუენ, ცხოველნი ესე, რომელ დაშთომილ ვიყვნეთ მოსლვასა მას უფლისასა, ვერ მივეწინეთ შესუენებულთა მათ,“ (1 თეს 4:15). ეს იგივეა, რასაც კორინთელთა მიმართ ამბობს: „მეყსა შინა წამსა თუალისა უკუანაჲსკნელითა მით საყჳრითა, რამეთუ საყჳრსა დაეცეს, და მკუდარნი იგი აღდგენ უხრწნელნი, და ჩუენ განვახლდეთ.“ (1 კორ 15:52). აქ აღდგომის სანდოობაც წარმოაჩინა და მისი სახეც.

2. აღდგომის მტკიცება ქმნილების მაგალითებით

და რადგან ეს საქმე ძნელი ჩანს, თვით პავლე აჩვენებს, რომ როგორც ცოცხალთა აყვანაა ადვილი, ასევე ადვილია გარდაცვლილთა აყვანაც. ხოლო სიტყვით „ჩვენ“ საკუთარ თავზე არ ამბობს; რადგან თვითონ აღდგომამდე დარჩენას არ აპირებდა, არამედ მორწმუნეებს გულისხმობს. ამიტომაც დაურთო: „ხოლო ამას გეტყჳ თქუენ სიტყჳთა უფლისაჲთა, ვითარმედ ჩუენ, ცხოველნი ესე, რომელ დაშთომილ ვიყვნეთ მოსლვასა მას უფლისასა, ვერ მივეწინეთ შესუენებულთა მათ,“ (1 თეს 4:15), თითქოს ამბობდეს: ნუ იფიქრებ, რომ ამაში რაიმე სიძნელეა, როცა ისმენ, რომ მაშინ ცოცხლები ვერ დაასწრებენ სხეულით დაშლილებს, გახრწნილებს, მრავალი ათასი წლის წინ გარდაცვლილებს; მოქმედი ხომ ღმერთია. არამედ, როგორც მისთვის ადვილია მთლიანად მყოფთა მოყვანა, ასევე ადვილია დაშლილთა მოყვანაც. მაგრამ არიან ზოგნი, რომლებიც ამ საქმეს არ ენდობიან, რადგან ღმერთს არ იცნობენ. მითხარი, რა უფრო ადვილია: არარსებობიდან არსებობაში მოყვანა, თუ დაშლილის კვლავ აღდგენა? მაგრამ რას ამბობენ?

ესა და ეს, ამბობს ვინმე, ხომალდის დაღუპვა შეემთხვა და ზღვაში ჩაიძირა; წყალში ჩავარდნილს მრავალი თევზი დაესია და თითოეულმა თევზმა მისი სხეულის ნაწილი შეჭამა. შემდეგ ამავე თევზთაგან ერთი ამ ყურეში დაიჭირეს, მეორე კი სხვა ყურეში; ერთი მათგანი ერთმა ადამიანმა შეჭამა, მეორე კი მეორემ. და ის ადამიანებიც, რომლებმაც კაცის შემჭმელი თევზები შეჭამეს, კვლავ სხვა ადგილებში დაიხოცნენ; თავადაც, შესაძლოა, მხეცების ნადავლნი გახდნენ. ასეთი არევისა და გაფანტვის შემდეგ კაცი კვლავ როგორ აღდგება? ვინ შეკრებს მტვერს? რატომ ამბობ ამას, ადამიანო, სისულელეთა მძივებს რატომ ქსოვ და რატომ წარმოაჩენ ამას შეუძლებელ საქმედ? მითხარი, თუ ზღვაში არ ჩავარდა, თუ თევზმა არ შეჭამა და თევზიც კვლავ ურიცხვმა ადამიანმა არ შეჭამა, არამედ კაცი დაკრძალეს და კუბოში დაასვენეს, არც ჭიები და არც სხვა რამ შეხებია, დაშლილი სხეული როგორ აღდგება? მტვერი და ფერფლი როგორ შეერთდება, ან შემდეგ საიდან იქნება სხეულის მშვენება? ეს კი განა გადაუჭრელი არ არის?

თუ ამაზე ელინები საგონებელში ვარდებიან, მათ მიმართ უთვალავ რამეს ვიტყვით. კერძოდ რას? რადგან მათთან არიან ისეთებიც, რომლებიც სულებს მცენარეებში, ბუჩქებსა და ძაღლებშიც კი გადაასახლებენ; მითხარი, რა უფრო ადვილია: საკუთარი სხეულის კვლავ მიღება თუ უცხოსი? სხვები კვლავ ამბობენ, რომ ყველაფერი ცეცხლით განილევა და სამოსისა და ფეხსაცმლის აღდგომაც ხდება, და თვითონ არ ხდებიან დასაცინები; სხვები კი ატომებს შემოიტანენ. მაგრამ მათთან ჩვენ საქმე არა გვაქვს; მორწმუნეებთან კი, თუ ასეთ შემკითხველებს საერთოდ მორწმუნეები უნდა ეწოდოს, მაინც მოციქულებრივ სიტყვას ვიტყვით: „უგუნურო, შენ, რომელი დასთესი, არა ცხოვნდის, ვიდრემდე არა მოკუდის.“ (1 კორ 15:36). ყოველი სიცოცხლე ხრწნისაგან წარმოიშობა: ყოველი მცენარე და ყოველი თესლი. განა ვერ ხედავ ლეღვის ხეს, რამხელა ტანი აქვს და რამხელა მთავარი ტოტები? რამდენი ფოთოლი, ტოტი და ყლორტი აქვს, ფესვები კი როგორ შორსაა გაწოლილი და წიაღში ჩაკრული? მაშ, ესოდენ დიდი და ასეთი ხე იმ დათესილი მარცვლიდან წარმოიშობა, რომელიც ჯერ თვითონ იხრწნება; და თუ არ დალპა და არ დაიშალა, ამ ყოველთაგან არაფერი წარმოიშობა.

მითხარი, ეს საიდან ხდება? ვაზიც, რომელიც ასე მშვენიერია სანახავადაც და მისი ნაყოფის მისაღებადაც, იმ უსახური მარცვლისაგან წარმოიშობა. და კიდევ, მითხარი, ზემოდან ჩამომავალი წყალი განა ერთი არ არის? და როგორ გარდაიქმნება ამდენ რამედ? ეს ხომ აღდგომაზე უფრო საკვირველია. იქ ხომ იგივე თესლია, იგივე მცენარეა საფუძვლად და ნათესაობაც დიდია; აქ კი, მითხარი, ერთი თვისებისა და ერთი ბუნების მქონე წყალი როგორ იქცევა ამდენ რამედ? ვაზში წყალი ღვინოდ იქცევა — და არა მხოლოდ ღვინოდ, არამედ ფოთლებადაც და წვენადაც. რადგან მხოლოდ მტევანი კი არა, ვაზის დანარჩენი ნაწილიც იმავე წყლით იკვებება; ზეთისხილში კი იგი ზეთად იქცევა და კიდევ სხვა იმდენ რამედ, რამდენის თქმაც შეუძლებელია. და საკვირველი ის არის: აქ ნოტიოა, იქ მშრალი; აქ ტკბილი, იქ მჟავე; იქ მწკლარტე, სხვაგან მწარე. მითხარი, როგორ იქცევა ამდენ რამედ? მიზეზი თქვი; მაგრამ ვერ იტყვი.

შენშიც, მითხარი, რადგან ეს უფრო ახლოსაა: ეს ჩადებული თესლი როგორ ეწყობა და ისახება თვალებად, ყურებად, ხელებად, გულად და ამდენ სხვა ნაწილად? განა სხეულში ურიცხვი განსხვავება არ არის: სახეთა, ზომათა, თვისებათა, მდებარეობათა, ძალთა და წყობათა? როგორ ჩნდება ნერვები, ვენები, ხორცი, ძვლები, გარსები, არტერიები, სახსრები, ხრტილები და ამათზე კიდევ უფრო მრავალი, რასაც ექიმთა მოწაფეები ზედმიწევნით ასახელებენ? როგორ ხდება, რომ ყოველივე, რაც ჩვენს ბუნებას აკავშირებს, ერთი თესლიდან წარმოიშობა? განა, შენი აზრით, ამათზე ბევრად უფრო გამოუკვლეველი არ არის ეს: ნოტიო და რბილი როგორ შედედდება მყარ და ცივ ძვლად? შეერთებისას როგორ იქცევა თბილ და ნოტიო სისხლად?

როგორ იქცევა ცივ და რბილ ნერვად? როგორ იქცევა ცივ და ნოტიო არტერიად? საიდან არის ეს, მითხარი? ეს არ გაკვირვებს? განა ყოველდღე არ ხედავ აღდგომასა და სიკვდილს ასაკთა ცვლაში? სად წავიდა სიჭაბუკე? საიდან მოვიდა სიბერე? როგორ ხდება, რომ მოხუცებული საკუთარ თავს ახალგაზრდად ვერ აქცევს, მაგრამ შობს სხვას — სულ ნორჩ ბავშვს — და იმას, რასაც საკუთარ თავს ვერ მიანიჭებს, სხვას ანიჭებს?

3. ცნობისმოყვარეობის შეკავება და რწმენის გზა

ამის ხილვა ხეებსა და ცხოველებშიც შეიძლება. თუმცა ის, რაც სხვას ანიჭებს, ჯერ საკუთარ თავსაც უნდა ანიჭებდეს. მაგრამ ამას ადამიანური მსჯელობა ითხოვს; ხოლო როცა ღმერთი ქმნის, ყოველივემ უკან დაიხიოს. თუ ესეც ასე გადაუჭრელია და მეტისმეტად გადაუჭრელი, ახლა გამახსენდნენ ის შმაგნი, რომლებიც ძის უსხეულო შობასაც ცნობისმოყვარედ იკვლევენ. რაც ყოველდღე ხდება, ხელშესახებია და უთვალავჯერ გამოძიებულა, ჯერ არავის შეძლებია მისი წვდომა; მაშ, მითხარი, იმ გამოუთქმელ და აუწერელ შობას როგორღა იკვლევენ ცნობისმოყვარეობით? განა ასეთთა გონება ამაო ხეტიალში არ დაიქანცა? განა უთვალავ თავბრუსხვევაში არ ჩავარდა? განა გაოგნებული არ დარჩა? და მაინც, არც ასე განისწავლებიან. ყურძენსა და ლეღვზე ვერაფრის თქმას ახერხებენ, ღმერთის შესახებ კი ცნობისმოყვარედ იკვლევენ.

აბა მითხარი, ის წიპწა როგორ იშლება ფოთლებად და ღეროებად? როგორ იყო, რომ მანამდე მასში ფოთლები და ღეროები არც არსებობდა და არც ჩანდა? მაგრამ, ამბობს ვინმე, ეს წიპწისგან კი არ არის, არამედ ყოველივე მიწისგანაა. მაშ, წიპწის გარეშე მიწა თავისით არაფერს რატომღა გამოიღებს? მაგრამ ნუ მოვიქცევით უგუნურად: რაც წარმოიქმნება, არც მიწისაგანაა და არც მარცვლისაგან, არამედ მიწისა და თესლების უფლისაგან. ამიტომაც ზოგი რამ თესლების გარეშე, ზოგიც თესლებთან ერთად ქმნა: პირველით თავის ძალას აჩვენებდა, როცა ამბობდა: „აღმოამორჩენ ქუეყანამან მწუანვილი თივისაჲ.“ (დაბ 1:11); მეორით კი, თავისი ძალის ჩვენებასთან ერთად, ჩვენც გვწვრთნიდა, შრომისმოყვარენი და საქმეში გულმოდგინენი ვყოფილიყავით. მაშ, რატომ ითქვა ეს ყოველივე ჩვენთვის? არა უბრალოდ, არამედ რათა აღდგომისაც გვწამდეს; და როცა კვლავ რაიმეს გონებრივი მსჯელობით ჩაწვდომას მოვისურვებთ, მაგრამ ვერ შევძლებთ, ნუ ვიწყენთ და ნუ აღვშფოთდებით. კეთილგონიერად უკან დავიხიოთ, ჩვენს მსჯელობას აღვირი ამოვდოთ და ღვთის ძალასა და ყოველღონიერებას მივმართოთ.

ამიტომ, როცა ეს ვიცით, ჩვენს მსჯელობას აღვირი დავადოთ; ნუ გადავცდებით ცოდნის იმ საზღვრებსა და ზომებს, რომლებიც ჩვენთვისაა მოცემული. რადგან ამბობს: „უკუეთუ ვისმე ჰგონიეს, ვითარმედ იცის რაჲმე, არღასადა უცნობიეს, ვითარ-იგი ჯერ-არს ცნობაჲ.“ (1 კორ 8:2). ამ სიტყვას მხოლოდ ღმერთზე კი არ ვამბობ, არამედ ყოველ საგანზე. აბა, მიწის შესახებ რისი გაგება გსურს? რა იცი, მითხარი? რამდენია მისი ზომა? რაოდენია მისი სიდიდე? როგორია მისი მდებარეობა? რა არის მისი არსება? როგორია მისი ადგილი? სად დგას და რაზე? მაგრამ ამათგან ვერაფერს იტყოდი. აი, ის კი შეგიძლია თქვა, რომ მიწა ცივია, მშრალია და შავი, მაგრამ ამის იქით არაფერი. მაგრამ ზღვის შესახებ? ზღვის საკითხშიც იმავე უძლურებაში ჩავარდები: არ გეცოდინება, სად იწყება და სად მთავრდება, რაზეა დამყარებული, რა უჭერს მის ფსკერს და როგორი ადგილი აქვს. არც ის გეცოდინება, მის მიღმაც არის თუ არა ხმელეთი, თუ თავად ზღვა წყალსა და ჰაერში მთავრდება.

მაგრამ ზღვაში არსებულთა შესახებ რა იცი? მაგრამ ჰაერზე ვთქვა? ან სტიქიონების შესახებ? მაგრამ ვერაფერს იტყვი. ამას თავი დავანებოთ. გსურს, მცენარეთა შორის უმცირესი ავირჩიოთ? უნაყოფო ბალახი, რომელსაც ყველანი ვიცნობთ, მითხარი, როგორ იბადება? განა მის საფუძვლად წყალი, მიწა და ნაკელი არ არის? რა ხდის მას ასე მშვენიერს და რა აძლევს საკვირველ ფერს? რის გამო ჭკნება ასე ის მშვენება? ეს საქმე არც წყლისაა და არც მიწისა.

ხედავ, რომ ყველგან რწმენაა საჭირო? მიწა როგორ შობს? როგორ მშობიარობს, მითხარი? მაგრამ ამათგან ვერაფერს იტყოდი. განისწავლე, ადამიანო, ქვემოთა და აქაურ საგნებში, და ცას ზედმეტად ნუ ეძიებ, ნურც ცნობისმოყვარედ იკვლევ; ნეტავ მხოლოდ ცას იკვლევდე და არა ცის მეუფეს. მითხარი, მიწა არ იცი, რომლისგანაც იშვი, რომელზეც აღიზარდე, რომელზეც მკვიდრობ, რომელსაც თელავ, რომლის გარეშეც სუნთქვაც არ შეგიძლია, და ასე შორს მყოფ საგნებს იკვლევ ცნობისმოყვარეობით? მართლაც, „რამეთუ ყოვლითავე ამავო არს ყოველი კაცი ჴორციელი.“ (ფსალმ 38:6). თუ ვინმე გიბრძანებს სიღრმეში ჩასვლას და ზღვის ფსკერზე არსებულთა გამოკვლევას, ამ ბრძანებას ვერ აიტან; ხოლო როცა არავინ გაძალებს, თვითონ გსურს გამოუკვლეველი უფსკრულის ჩაწვდომა?

ნუ, გევედრები; არამედ ზედაპირზე ვნაოსნობდეთ და ადამიანური მსჯელობებით ნუ ვიცურავთ, რადგან მალე დავიღლებით და ჩავიძირებით; საღვთო წერილებით კი, როგორც ხომალდით, ვისარგებლოთ და რწმენის იალქნები გავშალოთ. თუ საღვთო წერილებში ვნაოსნობთ, ღვთის სიტყვაც მესაჭედ თქვენთან იქნება; მაგრამ თუ ადამიანურ მსჯელობებში ვიცურავთ, აღარ იქნება. ამგვარად მცურავთაგან ვისთან იქნება მესაჭე? ამიტომ საფრთხე ორმაგია: ერთი მხრივ, ხომალდი არ არის, და მეორე მხრივ, მესაჭე არ არის. რადგან თუ ნავიც კი მესაჭის გარეშე სახიფათოა, ცხონების რა სასოება იქნება, როცა ორივე აკლია? მაშ, ნუ ჩავაგდებთ თავს აშკარა საფრთხეში, არამედ უსაფრთხო გზაზე ვიაროთ და წმიდა ღუზას მივემაგროთ. რადგან ასე, დიდი მონაგარითა და სრული უსაფრთხოებით, წყნარ ნავსადგურში შევცურავთ და მივაღწევთ იმ სიკეთეებს, „რომელი განუმზადა ღმერთმან მოყუარეთა თჳსთა.“ (1 კორ 2:9)¹.

ჩვენი უფლის იესო ქრისტეს მადლითა და კაცთმოყვარეობით, რომლის თანა მამასა, სულიწმიდითურთ, დიდება, ძალა, პატივი, აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამინ.

სათარგმნო შენიშვნები

1. ბოლო ბერძნულ წინადადებაში დოქსოლოგიის სტერეოტიპული გაგრძელება წყაროს სისრულისთვის არის დატოვებული; ქართულ დოქსოლოგიას ძირითადი შაბლონი ამატებს. ↩