ფსალმუნები 62:2

...და კვლავ: „სწყურის სულსა ჩემსა ღმრთისა მიმართ ძლიერისა და ცხოველისა“ (ფსალმ 41:3). და კვლავ: „სწყურიან შენდამი სულსა ჩემსა; რაოდენჯერმე არს ჴორცი ესე ჩემი ქუეყანასა ამას შინა უდაბნოსა, და უგზოსა და ურწყულსა?“ (ფსალმ 62:2–3); ეს კი სხვა მთარგმნელმა ასე თქვა: „ვითარცა მწყურვალ მიწაზე“. რადგან ამ სიტყვების მთქმელს სურს თავისი სულის განწყობა და სწრაფვა წარმოაჩინოს; ამიტომ სულს მწყურვალ მიწას და წყურვილით დამწვარ ირემს ადარებს. და სიტყვებითაც კვლავ იმავე სწრაფვას აჩვენებს, როცა ამბობს: „ოდესმე მივიდე და ვეჩუენო პირსა ღმრთისასა?“ (ფსალმ 41:3). რადგან ასეთები არიან წმინდანთა სულები; ასე იქცეოდა პავლეს სულიც, რომელიც ამქვეყნიდან განსვლის დაყოვნების გამო კვნესოდა. „ძენი სიონისა ზეიმობდნენ თავიანთი მეფით“ (ფსალმ 149:2). ხედავ, რომ აქაც სწორედ იმას მიანიშნებს, რაც უკვე ვთქვი: თვისად ქცევას,...

...აში." და იხილე, როგორი განწყობით ლაპარაკობს; ეს მას ჩვევად აქვს. რადგან არ უთქვამს: „უფალო ღმერთო", არამედ: „უფალო ღმერთო ჩემო“ (ფსალმ 7:2); და სხვაგანაც: „ღმერთო, ღმერთო ჩემო, შენდამი აღვიმსთობ“ (ფსალმ 62:2). რადგან დავითს ღმერთი, როგორც ყველას, სჭირდებოდა; განსაკუთრებულად კი — სიყვარულის სიჭარბის გამო. ასევე იქცევა ღმერთიც მართალთა მიმართ: თუმცა ყველას საერთო ღმერთია, განსაკუთრებულად ამბობს, რომ მართალთა ღმერთია.

„ღმერთი აბრაჰამისი, ღმერთი ისაკისი და ღმერთი იაკობისი“ (გამ 3:6). და იხილე სიბრძნისმოყვარე აზრი. როდესაც თქვა: „უფალო ღმერთო ჩემო, შენ გესავ“ (ფსალმ 7:2), არ უთქვამს: „დასაჯე მოწინააღმდეგე, მოსპე მტერი"; არამედ რა თქვა? მხოლოდ თავის ხსნას ითხოვს და ამბობს: „მაცხოვნე მე და ყოველთა მდევართა ჩემთაგან მიჴსენ მე“ (...

...). იხილე, რას ამბობს: „მიგდევდა სული ჩემი“ (ფსალმ 62:9). უბრალოდ როდი თქვა: „მიუახლოვდა", არამედ: „მიეკრა". და კვლავ: „სწყურიან შენდამი სულსა ჩემსა“ (ფსალმ 62:2). უბრალოდ როდი თქვა: „ისურვა", რათა ამ სიტყვებით სურვილის სიმძაფრე გამოეჩინა. და კვლავ: „განმსჭუალენ შიშითა შენითა ჴორცნი ჩემნი“ (ფსალმ 118:120). რადგან წინასწარმეტყველს სურს, რომ მუდამ ასე მივეკრათ ღმერთს და შევეკრათ მას, რათა არასოდეს განვეშოროთ მას. თუ ასე მივეკრათ ღმერთს, თუ მას მივალურსმავთ ჩვენს ზრახვებს, თუ მისდამი სურვილის წყურვილი გვექნება, ყოველივე გვექნება, რაც გვწადია, და მომავალ სიკეთეებს მივაღწევთ.

ჩვენი უფლის იესო ქრისტეს მადლითა და კაცთმოყვარეობით, რომლის თანა მამასა, სულიწმიდითურთ, დიდება, ძალა, პატივი, აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამინ.