ჰომილია 11

„დიაკონნი ეგრეთვე წმიდა, ნუ ორისმეტყუელ, ნუ ღჳნოსა ფრიადსა მორჩილ, ნუ საძაგელის შემძინელ, აქუსმცა საიდუმლოჲ იგი სარწმუნოებისაჲ წმიდითა გონებითა. და ესენი გამო-ღა-იცადნენ პირველად, და მაშინღა დიაკონებდედ, უბრალომცა არიან.“ (1 ტიმ 3:8–10).

1.

როცა ეპისკოპოსებზე საუბრობდა, ისინი დაახასიათა, თქვა, რა უნდა ჰქონდეთ და რისგან უნდა იკავებდნენ თავს; ხოლო მღვდელთა დასი დატოვა და დიაკონებზე გადავიდა. რატომ მაინცდამაინც? იმიტომ, რომ მათსა და ეპისკოპოსებს შორის დიდი შუალედი არ არის. რადგან მათაც მიღებული აქვთ მოძღვრებაც და ეკლესიის წინამძღვრობაც; და რაც ეპისკოპოსებზე თქვა, ის მღვდლებსაც შეეფერება. რამეთუ მხოლოდ ხელდასხმით არიან მათზე აღმატებულნი და მხოლოდ ამით ჩანან, რომ მღვდლებს აღემატებიან. „დიაკონნი ეგრეთვე“ (1 ტიმ 3:8). ესე იგი, ამბობს, მათაც იგივე უნდა ჰქონდეთ. რა არის ეს იგივე? მაგალითად, რომ უბრალონი იყვნენ, უმანკონი, სტუმართმოყვარენი, შემწყნარებელნი, ულალველნი, ვერცხლისმოძულენი. და რომ სწორედ ასეთებად სურდა მათი ყოფნა, ეს ცხადყო იმით, რომ თქვა: „დიაკონნი ეგრეთვე წმიდა, ნუ ორისმეტყუელ“ (1 ტიმ 3:8); ესე იგი, ნურც ფარულად მზაკვრები იქნებიან და ნურც მატყუარები. რადგან არაფერი ხდის კაცს ისე უღირსად, როგორც მზაკვრობა; და არაფერია ეკლესიაში ისე უსარგებლო, როგორც ფარულობა. ამბობს: „ნუ ღჳნოსა ფრიადსა მორჩილ, ნუ საძაგელის შემძინელ, აქუსმცა საიდუმლოჲ იგი სარწმუნოებისაჲ წმიდითა გონებითა“ (1 ტიმ 3:8–9). აჰა, მიანიშნა, რას ნიშნავს, რომ ბრალდებისგან მიუწვდომელნი იყვნენ. ნახე კი, როგორ აქაც დებს სიტყვას: „ნუ ახალნერგ“ (1 ტიმ 3:6). რადგან როცა თქვა: „და ესენი გამო-ღა-იცადნენ პირველად“ (1 ტიმ 3:10), ეს ისე მოაყოლა, როგორც მას ეპისკოპოსზეც ჰქონდა ნათქვამი; რამეთუ მათ შორის არავითარი შუალედი არ არის. ამიტომაც იქაც ნათქვამია: „ნუ ახალნერგ“ (1 ტიმ 3:6). რადგან განა უჯერო არ არის, რომ სახლში ახლად ნაყიდ მონას ჯერ არაფერი ჩააბარონ შინაურთაგან, ვიდრე ხანგრძლივი გამოცდილებით თავისი გონების მრავალ საბუთს არ მისცემს, ხოლო ღვთის ეკლესიაში გარედან შემოსული კაცი მაშინვე პირველთა შორის ჩაირიცხოს?

ამბობს: „ცოლნი მათნი ეგრეთვე ღირსმცა არიან, ნუ მასმენელ, ფრთხილ, მორწმუნე ყოველსა შინა“ (1 ტიმ 3:11); აქ დიაკონ ქალებს გულისხმობს. ზოგნი ამბობენ, რომ ეს უბრალოდ ქალებზე ითქვა; მაგრამ ასე არ არის, რადგან რა განზრახვა ექნებოდა, ნათქვამთა შუაში ქალების შესახებ რაიმე ჩაერთო? არამედ იგი დიაკონიის ღირსების მქონე ქალებზე ამბობს. „დიაკონნიმცა არიან ერთის ცოლის ქმარ“ (1 ტიმ 3:12). ეს ქალ დიაკონებზეც შესაფერისად არის ნათქვამი. რადგან ეს ეკლესიაში მეტად აუცილებელია, სასარგებლოა და კეთილსახიერია. ამბობს: „დიაკონნიმცა არიან ერთის ცოლის ქმარ“ (1 ტიმ 3:12). ხედავ, როგორ იმავე სათნოებას მოითხოვს დიაკონთაგანაც? თუმცა ისინი ეპისკოპოსთან ერთსა და იმავე ღირსებაში არ არიან, მაინც თანაბრად უბრალონი და თანაბრად სუფთანი უნდა იყვნენ. „შვილთა კეთილად ზედამდგომელ და თჳსისა სახლისა“ (1 ტიმ 3:12). „რამეთუ რომელნი კეთილად დიაკონობდენ, პატივი თავთა თჳსთა კეთილი მოუგონ და მრავალი განცხადებულებაჲ სარწმუნოებითა ქრისტე იესუჲსითა“ (1 ტიმ 3:13). ყველგან აყენებს შვილებზე წინამძღვრობას, რათა ამით დანარჩენები არ დაბრკოლდნენ. ამბობს: „რომელნი კეთილად დიაკონობდენ, პატივი თავთა თჳსთა კეთილი მოუგონ“ (1 ტიმ 3:13); ესე იგი, წარმატებასა და დიდ კადნიერებას, რომელიც იესო ქრისტეს რწმენაშია. თითქოს ამბობდა: ვინც ქვემდგომ საქმეებში თავი ფხიზლად წარმოაჩინა, მალე იმათკენაც ამაღლდება.

„ამას მივსწერ შენდა და ვესავ ადრე მოსლვასა ჩემსა“ (1 ტიმ 3:14). „ხოლო უკუეთუ ვყოვნო, რაჲთა უწყოდი, ვითარ-იგი ჯერ-არს სახლსა შინა ღმრთისასა სლვაჲ, რომელ არს ეკლესიაჲ ღმრთისა ცხოველისაჲ, სუეტი და სიმტკიცე ჭეშმარიტებისაჲ“ (1 ტიმ 3:15). რათა ასეთ საკითხებზე მისი განკარგვა მოწაფეს სულმოკლეობაში არ ჩაეგდო, ამბობს: ამისთვის კი არ გწერ ამას, თითქოს აღარ მოვალ; არამედ მოვალ, ხოლო თუ მოხდა, რომ დავიგვიანე, ნუ შეწუხდები, ამბობს. მას ამას სწერს სულმოკლეობის შესაწყვეტად, სხვებს კი იმისთვის, რომ გამოაფხიზლოს ისინი და უფრო გულმოდგინენი გახადოს; რადგან მისი მოსვლის თვით დაპირებასაც დიდი ძალა ჰქონდა. ნუ გაგიკვირდება, თუ სულით ყველაფრის წინასწარმხედველმა ეს არ იცოდა, როცა ამბობდა: „ვესავ ადრე მოსლვასა ჩემსა“ (1 ტიმ 3:14) და „უკუეთუ ვყოვნო“ (1 ტიმ 3:15); რადგან ეს არცოდნის ნიშანია. რადგან სულით იმართებოდა და რასაც აკეთებდა, საკუთარ აზრით არ აკეთებდა, ამიტომ ესეც ბუნებრივად არ იცოდა. ამბობს: „რაჲთა უწყოდი, ვითარ-იგი ჯერ-არს სახლსა შინა ღმრთისასა სლვაჲ, რომელ არს ეკლესიაჲ ღმრთისა ცხოველისაჲ, სუეტი და სიმტკიცე ჭეშმარიტებისაჲ“ (1 ტიმ 3:15). არა ისე, როგორც ის იუდეური სახლი. რადგან სწორედ ეს არის რწმენისა და ქადაგების შემკვრელი; რამეთუ ჭეშმარიტება ეკლესიის სვეტიც არის და სიმტკიცეც. ამბობს: „და, აღსარებულად, დიდ არს ღმრთის მსახურებისა საიდუმლოჲ; ღმერთი გამოჩნდა ჴორცითა და განმართლდა სულითა“ (1 ტიმ 3:16). ესე იგი, ჩვენთვის აღსრულებული განგებულება. ნუ დამისახელებ ზარებს, ნურც წმიდათა წმიდას, ნურც მღვდელმთავარს; ეკლესია სამყაროს სვეტია. გაიაზრე ეს საიდუმლო და შეძრწუნდები; იგი საიდუმლოა, დიდია, ღვთისმოსაობის საიდუმლოა და აღიარებითია, არა საძიებელი, რადგან უეჭველია. რადგან მღვდლებზე განკარგვისას არაფერი ისეთი არ თქვა, როგორიც ლევიტელთა წიგნშია; საქმეს სხვა სიმაღლეზე აღამაღლებს და ამბობს: „ღმერთი გამოჩნდა ჴორცითა“ (1 ტიმ 3:16), ესე იგი, შემოქმედი, ამბობს, ხორცში გამოჩნდა. „განმართლდა სულითა“ (1 ტიმ 3:16). ან ამას ამბობს: „და განმართლდა სიბრძნე შვილთაგან თჳსთა“ (მთ 11:19), ან იმას, რომ მზაკვრობა არ ჩაიდინა; რასაც წინასწარმეტყველი ამბობს: „რომელმან-იგი ცოდვაჲ არა ქმნა, არცა იპოვა ზაკუვაჲ პირსა მისსა“ (1 პეტ 2:22). „ეჩუენა ანგელოზთა“ (1 ტიმ 3:16). ამრიგად, ანგელოზებმაც ჩვენთან ერთად იხილეს ღვთის ძე, რომელსაც უწინ არ ხედავდნენ. ჭეშმარიტად დიდია ეს საიდუმლო. „იქადაგა წარმართთა შორის, ჰრწმენა სოფელსა“ (1 ტიმ 3:16). მთელ სამყაროში გაისმა და ირწმუნეს; ამას ცხადყოფს წინასწარმეტყველი, როცა ამბობს: „ყოველსა ქუეყანასა განჴდა ჴმაჲ მათი“ (ფსალმ 18:5). ნურასოდეს იფიქრებ, თითქოს ეს უბრალო შიშველი სიტყვები იყოს; რადგან ასე არ არის, არამედ გამოუთქმელი საქმეებით არის სავსე. „ამაღლდა დიდებითა“ (1 ტიმ 3:16); ესე იგი, ღრუბლებზე. ამბობს: „ესე იესო, რომელი ამაღლდა თქუენგან ზეცად, ეგრეთვე მოვიდეს, ვითარცა იხილეთ“ (საქმ 1:11). შეხედე ნეტარი პავლეს გონიერებას.

როცა დიაკონიის ღირსყოფილებს უნდა შეაგონოს, რომ ღვინით უზომოდ არ გაძღნენ, არ თქვა: ნუ დათვრებითო, არამედ: „ნუ ღჳნოსა ფრიადსა მორჩილ“ (1 ტიმ 3:8). სამართლიანადაც; რადგან თუ საწმიდარში შემსვლელები ღვინოს საერთოდ არ იღებდნენ, მით უმეტეს ამათ არ შეჰფერის. რადგან, ამბობს, ღვინო გონების არევას წარმოშობს; და თუნდაც სიმთვრალე არ გამოიწვიოს, სულის სიმტკიცეს ადუნებს და შეკრულ წყობას შლის. და დააკვირდი, როგორ ყველგან საიდუმლოს უწოდებს ჩვენთვის აღსრულებულ განგებულებას; მართებულადაც: რადგან იგი ყველა ადამიანისთვის ცხადი არ არის, უფრო მეტიც, არც ანგელოზებისთვის იყო ცხადი; როგორ იქნებოდა ცხადი, როცა ეკლესიის მეშვეობით გამოჩნდა? ამიტომაც ამბობს: „აღსარებულად, დიდ არს“ (1 ტიმ 3:16). და მართლაც დიდია: ღმერთი ადამიანად იქცა და ადამიანი ღმერთად; ადამიანი გამოჩნდა უცოდველი; ადამიანი ამაღლდა; სამყაროში ქადაგებულ იქნა; ანგელოზებმა იგი ჩვენთან ერთად იხილეს. ამრიგად, ეს საიდუმლოა. მაშ, ნუ გამოვფენთ ამ საიდუმლოს, ნურც ყველგან წინ დავუდებთ; ამ საიდუმლოს ღირსად ვიცხოვროთ. ისინი, ვისაც საიდუმლოები მიენდო, დიდებულნი არიან. თუ მეფემ რაიმე საიდუმლო მოგვანდო, მითხარი, განა ამას დიდი მეგობრობის საბუთად არ მივიჩნევდით? ახლა კი ღმერთმა თავისი საიდუმლო მოგვანდო, ჩვენ კი ისე ვხდებით უმადურნი კეთილისმყოფლის მიმართ, თითქოს დიდი სიკეთე არ მიგვეღოს. შევძრწუნდეთ, რომ ჯერ კიდევ უგრძნობლად ვართ განწყობილნი ამ კეთილისყოფის მიმართ. ეს საიდუმლოა, რომელიც ყველამ იცის; უფრო სწორად, წინათ ყველამ არ იცოდა, ახლა კი ყველასთვის ცხადი გახდა.

2.

ამიტომ სანდონი გავხდეთ საიდუმლოს დაცვის საქმეში. მან ჩვენ ასეთი დიდი საიდუმლო მოგვანდო, ჩვენ კი მას ფულსაც არ ვანდობთ. მაგრამ ის კი ამბობს: ჩემთან შეინახეთ ისინი, ვერავინ შეძლებს მათ წატაცებას, არც მღილი და არც ავაზაკი ავნებს; და გვპირდება, რომ ასწილად მოგვცემს, ჩვენ კი არ ვერწმუნებით. და მაინც, მათგან, ვისთანაც ანაბარს დავდებთ, მეტს არაფერს ვიღებთ; ხოლო თუ მთლიანად დავიბრუნებთ იმას, რაც მივაბარეთ, მადლობასაც ვუხდით. და თუ აქ ქურდმა რამე წაიღო, ამბობს, ეს მე ჩამითვალე; არ გეუბნები: ავაზაკმა წაიღოო, არც იმას: მღილმა შეჭამაო. ის აქ ასწილად უბრუნებს, იქ კი საუკუნო სიცოცხლესაც მიუმატებს, და მაინც არავინ აბარებს. მაგრამ, ამბობს ვინმე, ნელა მიბრუნებსო. და ესეც მისი დიდი საბოძვრის უდიდესი ნიშანია, რომ ამ წარმავალ ცხოვრებაში აქვე არ უბრუნებს; უფრო სწორად, აქაც ასწილად უბრუნებს.

მითხარი, განა აქვე არ დატოვა პავლემ სადგისი? განა პეტრემ ლერწამი და ანკესი არ დატოვა? განა მათემ მეზვერის დახლი არ დატოვა? განა მთელი ქვეყნიერება მათთვის უფრო მეტად არ იყო გახსნილი, ვიდრე მეფეებისთვის? განა ყველანი ფულს მათ ფერხთით არ დებდნენ, როგორც წერია: „და დასდებდეს ფერჴთა თანა მოციქულთასა“ (საქმ 4:35)? განა მათ არ ხდიდნენ განმგებლებად და მბრძანებლებად? განა სულებსაც მათ არ ანდობდნენ? განა მთლიანად მათ რჩევაზე არ იყვნენ დამოკიდებულნი? განა საკუთარ თავს მათ მონებადაც არ ჩაწერდნენ? და ახლაც განა ბევრ ასეთ რამეს არ ვხედავთ, რომ ხდება? რადგან მრავალნი, რომლებიც ხშირად მცირე და მდაბალი მდგომარეობიდან იყვნენ, მხოლოდ თოხს ხმარობდნენ და აუცილებელი საზრდოც კი საკმარისად არ ჰქონდათ, მაგრამ მონაზვნებად იწოდებოდნენ, ყველაზე მეტად გამოჩნდნენ და მეფეებისგანაც პატივი მიიღეს.

მაგრამ ეს მცირე რამ არის? მაგრამ გაიაზრე, რომ ეს მხოლოდ დამატებაა; მთავარი კი მომავალი დროისთვის არის დაგროვებული. ფული არად ჩააგდე, თუ გინდა ფული გქონდეს; თუ გამდიდრება გინდა, ღარიბი გახდი. რადგან ასეთია ღვთის საკვირველებანი: მას არ სურს, რომ შენი საკუთარი მონდომებით გამდიდრდე, არამედ მისი მადლით გახდე მდიდარი. ეს მე დამიტოვე, ამბობს; შენ სულიერზე იზრუნე, რათა ჩემი ძალაც შეიცნო; ფულისგან მომდინარე მონობასა და უღელს გაექეცი. ვიდრე მათ ეჭიდები, ღარიბი ხარ; ხოლო როცა მათ არად ჩააგდებ, ორმაგად მდიდარი გახდები: იმითაც, რომ ეს ყოველივე ყოველი მხრიდან მოგედინება, და იმითაც, რომ არაფერი გჭირდება იმათგან, რაც მრავალთ სჭირდებათ. რადგან სიმდიდრე ის კი არ არის, რომ ბევრი გქონდეს, არამედ ის, რომ ბევრი რამ არ გჭირდებოდეს. ამიტომ, ვიდრე სჭირდება, მეფე არაფრით განსხვავდება ღარიბისგან; რადგან სიღარიბე სწორედ ეს არის - სხვებზე დამოკიდებულება. ასე რომ, ამ აზრით მეფეც ღარიბია, რადგან ქვეშევრდომები სჭირდება. მაგრამ ასე არ არის საქმე მასთან, ვინც სოფლისათვის ჯვარცმულია; მას ხომ არაფერი სჭირდება, რადგან საზრდოსთვის ხელებიც ჰყოფნის; როგორც ამბობს: „საჴმარსა მას ჩემსა და რომელნი იყვნეს ჩემ თანა, ჴელნი ესე ჩემნი ჰმსახურებდეს“ (საქმ 20:34). ამას ის ამბობდა, ვინც ამბობდა: „ვითარცა არარაჲ გუაქუს, და ყოველივე გუაქუს“ (2 კორ 6:10); ის, ვინც ლისტრაში მცხოვრებთა მიერ ღმერთად იქნა მიჩნეული.

თუ გინდა, ამქვეყნიურს ეწიო, ზეცა ეძებე; თუ გინდა აქაურითაც ისარგებლო, აქაურიც არად ჩააგდე. რადგან, როგორც ამბობს: „ხოლო თქუენ ეძიებდით პირველად სასუფეველსა ღმრთისასა და სიმართლესა მისსა, და ესე ყოველი შეგეძინოს თქუენ“ (მათ 6:33). რატომ გიკვირს მცირე რამ? რატომ პირდაღებული შეჰყურებ იმას, რაც სიტყვადაც არ ღირს? როდემდე იქნები ღარიბი? როდემდე იქნები გლახაკი? აღაპყარ მზერა ზეცისკენ, იქაური სიმდიდრე გაიაზრე, ოქრო სასაცილოდ აიგდე, შეიტყვე, რა ზომისაა მისი გამოყენება. სიამოვნება მხოლოდ აწმყომდე რჩება, მხოლოდ ამ წარმავალ ცხოვრებამდე, ქვიშისოდენად; უფრო სწორად, როგორც წვეთია უზომო უფსკრულთან შედარებით, ისეა აწმყო ცხოვრება მომავალ სიკეთეებთან შედარებით.

ეს საკუთრება არ არის, გამოყენებაა; ბატონობა არ არის. რადგან როგორ იქნება საკუთრება, როცა შენ, ნებითა თუ უნებლიეთ, სულს ლევ, სხვები იღებენ მთელ შენს ქონებას, თვითონაც კვლავ სხვებს აძლევენ, და ისინიც კვლავ სხვებს? რადგან ყველანი მდგმურები ვართ, და სახლის პატრონი, იქნებ, უფრო სახლის მოქირავეცაა; რადგან ხშირად, როცა პატრონი გარდაიცვალა, მოქირავე დარჩა და სახლით უფრო მეტად ისარგებლა. და თუ ეს ქირას იხდის, ის წინანდელიც საფასურს იხდიდა; რადგან ააშენა, იწვალა და შეაკეთა. მფლობელობა მხოლოდ სიტყვებია; საქმით კი ყველანი სხვისი ნივთების პატრონები ვართ. ჩვენი მხოლოდ ის არის, რასაც იქ წინასწარ გავგზავნით; აქაური კი ჩვენი არაა, არამედ ცოცხლებისაა; უფრო სწორად, აქაური ჯერ კიდევ სიცოცხლეშივე გვტოვებს. ჩვენი მხოლოდ ის არის, რაც სულის კეთილი ღვაწლია: მოწყალება და კაცთმოყვარეობა. ამ გარეგან საგნებს გარეშენიც ასე უწოდებენ; რადგან ისინი ჩვენ გარეთ არიან. ამიტომ ისინი შინაგანთა რიცხვში გადავიტანოთ. რადგან შეუძლებელია ფულის თან წაღებით წასვლა, მაგრამ შესაძლებელია მოწყალების თან წაღებით წასვლა; უფრო სწორად, წინასწარ გავგზავნოთ ისინი, რათა საუკუნო სამყოფლებში კარავი მოგვიმზადონ, როგორც წერია: „შეგიწყნარნენ თქუენ საუკუნეთა მათ საყოფელთა“ (ლუკ 16:9).

3.

ქონებას სარგებლობის მიხედვით ეწოდება ასე და არა იმის მიხედვით, თითქოს მისი ბატონები ვიყოთ; თვით მონაგარიც სარგებლობაა და არა მფლობელობა. აბა, მითხარი: ყოველი ყანა რამდენი ბატონის ხელში გადასულა და კიდევ რამდენისა გახდება? ერთი ფრიად ბრძნული ანდაზაც ითქმის (რადგან ხალხური ანდაზები არ უნდა შეურაცხვყოთ, თუკი მათში რაიმე ბრძნულია): „ყანავ, რამდენისა იყავი და რამდენისა იქნები?" ეგევე უნდა ვთქვათ სახლებზეც და ეგევე - ქონებაზეც. მხოლოდ სათნოებამ იცის ჩვენთან ერთად მგზავრობა; მხოლოდ სათნოება გადადის იქაურ ცხოვრებაში. ბოლოს და ბოლოს მოვადუნოთ და ჩავაქროთ ქონების წადილი, რათა იქაურის სურვილი ავანთოთ. ეს ორი ტრფიალი ერთ სულს ვერ დაეუფლება, რადგან ნათქვამია: „ანუ ერთი იგი მოიძულოს და სხუაჲ იგი შეიყუაროს, ანუ ერთისაჲ მის თავს-იდვას და ერთი იგი შეურაცხ-ყოს" (მათ 6:24).

აბა, მითხარი: ხედავ კაცს, რომელსაც მრავალი მხლებელი ახლავს, მოედანზე მედიდურად მიაბიჯებს, აბრეშუმის სამოსი აცვია, ცხენზე ზის და კისერს იჭიმავს? ნუ განცვიფრდები, არამედ გაიცინე; როგორც ბავშვებს რომ ხედავ, მთავრებად თამაშობენ, და დასცინი, ასევე ამაზეც გაიცინე. ეს ბავშვების თამაშისგან არაფრით განსხვავდება; უფრო მეტიც, ბავშვების თამაში უფრო სასიამოვნოცაა, რადგან ბავშვური ასაკისთვის არის დამახასიათებელი და დიდი უბრალოებით ხდება. იქ სიცილიც არის და სიამოვნებაც; აქ კი ეს კაცი დასაცინია და ურიგობით აღსავსე. ადიდე ღმერთი, რომელმაც ამ სანახაობისა და ამ გაბერილობისგან გაგათავისუფლა. რადგან, თუ მოისურვებ, შენ, მიწაზე მავალი, უფრო მაღლა იქნები, ვიდრე ის, ვინც ეტლში ზის. როგორ? იმიტომ, რომ ის სხეულით მხოლოდ ცოტათი ამაღლებულა მიწიდან, სულით კი მასვე მიჭედებია; რადგან ნათქვამია: „მიეწება ძალი ჩემი ჴორცსა ჩემსა" (ფსალმ 101:6),¹ შენ კი გონებით ცაში დაიარები.

მაგრამ, იტყვი, მრავალი მხლებელი ჰყავს, რომლებიც მედიდურად დაჰყვებიან? და ნუთუ თვითონ უფრო პატივდება, ვიდრე ცხენი? რა შეიძლება იყოს ამ უგუნურებაზე უარესი - ადამიანების გადევნა, რათა პირუტყვმა ფართოდ ჩაიაროს? ან ცხენით სიარული ღირსეულია? მაგრამ ამაში მონებიც ხომ მონაწილეობენ. არიან ისეთებიც, რომელთაც იმდენი ამპარტავნება აქვთ, რომ, არაფრის საჭიროების გარეშე, მაინც აიძულებენ სხვებს უკან მიჰყვნენ. მართლაც, რა არის ამაზე უგუნური? ცხენებით, ძვირფასი სამოსითა და მხლებლებით სურთ, რომ გამოჩნდნენ. რა შეიძლება იყოს ამ დიდებაზე უფრო არარაობრივი, რომელიც ცხენებისა და მსახურებისგან შედგება?

სათნოებიანი ხარ? არცერთი მათგანი არ გამოიყენო; საკუთარი გქონდეს მორთულობა და სხვისი ყოფნით ნუ ილამაზებ თავს. ამათი ქონა ბოროტებსაც, ბილწებსაც, უხეშებსაც და ყველასაც შეუძლიათ, ვინც სიმდიდრეში იღებს წილს. მიმოსებიცა და მოცეკვავეებიც ცხენებით დადიან და წინ მორბენალი მსახური ჰყავთ; მაგრამ მაინც მიმოსები და მოცეკვავეები არიან და ცხენებისა და მხლებლების გამო ღირსეულნი არ გამხდარან. რადგან, როცა ასეთ კაცს სულში არსებული სიკეთეებიდან არაფერი აქვს, ეს ყველაფერი, თუნდაც გარედან დაემატოს, ფუჭად და ამაოდ რჩება. როგორც უძლურ კედელს ან გახრწნილ სხეულს რასაც არ უნდა შემოაწყოს ვინმემ, იგი მაინც უსიამოვნო და გახრწნილი რჩება, ასევე აქაც: სული გარედან ვერავითარ სარგებელს ვერ იღებს, არამედ იმადვე რჩება, რაც არის, თუნდაც ვინმემ უთვალავი ოქრო შემოაწყოს. მაშ, ნუ ვიქნებით ამათ მიმართ განცვიფრებით შეპყრობილნი; განვაშოროთ ჩვენი თავი წარმავალთ, მოვეკიდოთ უფრო დიდთ, სულიერთ, რომლებიც ჭეშმარიტად პატივსაცემად გვხდიან, რათა მომავალ სიკეთეებსაც მივაღწიოთ, და შემდეგი სიტყვებიც.

ჩვენი უფლის იესო ქრისტეს მადლითა და კაცთმოყვარეობით, რომლის თანა მამასა, სულიწმიდითურთ, დიდება, ძალა, პატივი, აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამინ.

სათარგმნო შენიშვნები

1. ბიბლიური მინიშნების ეს სახე ხელმისაწვდომ კორპუსში სიტყვასიტყვით არ იძებნება; ამიტომ ფრაზა უშუალოდ წყაროდან ითარგმნა. ↩