1 Timothy 4:13

„ამცნებდ ამას და ასწავებდ. ნუმცა ვინ სიჭაბუკესა შენსა შეურაცხ-ჰყოფნ; არამედ სახე ექმენ მორწმუნეთა მათ სიტყჳთა, სლვითა, სიყუარულითა, სულითა, სარწმუნოებითა, სიწმიდითა. ვიდრემდე მოვიდე, ეკრძალე საკითხავსა, ნუგეშინის-ცემასა, მოძღურებასა; ნუ უდებ-ჰყოფ, რომელ-ეგე არს შენ თანა მადლი, რომელი მოგეცა შენ წინაწარმეტყუელებითა, დასხმითა ჴელთა ხუცობისათა." (1 ტიმ 4:11–14).

1.

საქმეთაგან ზოგს სწავლება სჭირდება, ზოგს კი ბრძანება. ამრიგად, თუ იმაზე გასცემ ბრძანებას, რის შესახებაც სწავლება გვმართებს, სასაცილო გახდები; და კვლავ, თუ იმაზე ასწავლი, რის შესახებაც ბრძანება გვმართებს, იმავეს ასევე განიცდი. რას ვამბობ, მაგალითად: ბოროტი რომ არ უნდა იყო, ამის შესახებ სწავლება კი არ არის საჭირო, არამედ ბრძანება და უფრო მეტი ხელმწიფებით აკრძალვა; ასევე, იუდეველობა რომ არ უნდა იყოს, ამას ბრძანება სჭირდება. ხოლო თუ ამბობ, რომ საჭიროა, კაცმა თავისი ქონება გასცეს, რომ საჭიროა...

...რაც ადრეც უსურვა, იმასვე უსურვებს მას ახლაც. და იხილე, როგორ მაშინვე, შესავალშივე, იმართლებს თავს მის წინაშე, რომ არ მისულა მასთან და არც უხილავს იგი. რადგან სიტყვებიც: „ვიდრემდე მოვიდე“ (1 ტიმ 4:13) და: „ვესავ ადრე მოსლვასა ჩემსა“ (1 ტიმ 3:14), სწრაფ მოსვლას ალოდინებდა. ამის გამო მაშინვე იმართლებს თავს. და მიზეზს, რომლის გამოც არ მოვიდა, მაშინვე არ ამბობს, რათა მეტისმეტად არ დაამწუხროს; ეს მიზეზი კი ის იყო, რომ კეისარს ჰყავდა შეპყრობილი; ხოლო როცა ბოლოს თავისთან იხმო, მაშინ გამოაჩინა იგი. ხოლო შესავლიდანვე მას მწუხარებაში კი არ აგდებს, არამედ მისი ნახვის სასოებას უღვივებს: „მსურის ხილვაჲ შენი“ (2 ტიმ 1:4) და „ისწრაფე ჩემდა მოსლვად ადრე“ (2 ტიმ 4:9). ამგვარად, მაშინვე, შესავლიდანვე, აღამაღლებს მას და მომდევნო სიტყვებს ქებით ამბობს....

...სად არიან ახლა ისინი, ვინც ამბობს, რომ სიტყვა და სწავლება საჭირო არ არის? მაშინ, როცა ტიმოთესაც ამდენს შეაგონებს და ამბობს: „ამას იწურთიდ და ამას შინა იყავ“ (1 ტიმ 4:15); და კვლავ: „ეკრძალე საკითხავსა, ნუგეშინის-ცემასა“ (1 ტიმ 4:13); რადგან „ამას რაჲ ჰყოფდე, თავიცა შენი აცხოვნო და მორჩილნიცა შენნი“ (1 ტიმ 4:16). და მას სურს, რომ ისინი ყველა სხვაზე მეტად პატივცემულნი იყვნენ; მიზეზსაც ასახელებს, რადგან ამბობს, რომ დიდ შრომას ითმენენ. სამართლიანად. რადგან, როცა ერთი არც მღვიძარებს, არც ზრუნავს, არამედ უბრალოდ უშიშრად და უზრუნველად ზის კრებულში, ხოლო მეორე ზრუნვითა და წვრთნით თავს იწვალებს, და განსაკუთრებით მაშინ, როცა გარეგან სიტყვებში გამოუცდელია, როგორ არ უნდა მიიღოს მან განსაკუთრებული პატივი და ყველა სხვაზე უწინ, როცა ამდენ შრომაში თავის თავს აგდებს? რადგან იგი უთვალავი ენის წინაშე არის პასუხისგებელი: ერთმა გაკიცხა, მეორემ შეაქო, სხვამ დასცინა, სხვამ მეხსიერებასა...

...ხედავ, როგორ განაშორებს მას ყველგან ასეთ გამოძიებებს? არა იმიტომ, თითქოს მას არ შეეძლო ისინი საკმარისად დაემხო, რადგან შეეძლო; და კიდეც რომ არ შესძლებოდა, ეტყოდა მას: „ეცადე, იყო შემძლე ასეთთა დასამხობად"; ისევე როგორც მაშინ ამბობს: „ეკრძალე საკითხავსა" (1 ტიმ 4:13), და: „რამეთუ ამას რაჲ ჰყოფდე, თავიცა შენი აცხოვნო და მორჩილნიცა შენნი" (1 ტიმ 4:16); არამედ იმიტომ, რომ იცის: სრულიად უსარგებლოა ასეთ ბრძოლებში ჩასვლა და ამას არავითარი დასასრული არ ექნება, გარდა ბრძოლისა და სიძულვილისა, შეურაცხყოფისა და ლანძღვისა. ამიტომ ასეთ გამოძიებებს განერიდე. ამრიგად, არსებობს სხვა სახის გამოძიებანიც: ზოგი წმიდა წერილთა შესახებ, ზოგი კი სხვა საგანთა შესახებ. ხოლო „მონისა უფლისა არა ჯერ-არს ლალვაჲ" (2 ტიმ 2:24). მაშ, გამოძიებაშიც კი არ უნდა იბრძოდეს, რადგან ღვთის მონა შორს უნდა იყოს ბრძოლისაგან. რადგან ღმერთი მშვიდობის ღმერთია; ხოლო მშვიდო...