Daniel 3:18

..., არამედ ყოველივეს სულიერი სიბრძნით იტანდა და მომხდარში ერთი ნუგეში ჰქონდა: ეს ყველაფერი ღვთის ცოდნით ხდებოდა. როგორც სამი ყრმაც ამბობდა: „და უკუეთუ არა საცნაურ იყვნენ შენდა, მეფე, ვითარმედ ღმერთთა შენთა არა ვეკუთნვით და ხატსა ოქროსასა, რომელი აღსდგი, არ თაყუანის-ვსცემთ.“ (დან 3:18); ხოლო თუ ვინმე მათ ეტყოდა: „და რომელი სასოებით კვდებით?“ რას მოელით, ან რას ესავთ სიკვდილის შემდეგ, ცეცხლის შემდეგ, რადგან აღდგომის მოლოდინი ჯერ კიდევ არ იყო? მაშინ მოისმენდა პასუხს: „ჩვენთვის უდიდესი საზღაური სწორედ ეს არის — ღმერთისთვის სიკვდილი“; ასე დავითიც უდიდეს ნუგეშად მიიჩნევდა ამას: ღმერთმა იცოდა ეს ყველაფერი და მაინც არ აბრკოლებდა.

რადგან შეყვარებულიც კი ათასგზის აირჩევდა, სატრფოსთვის სიცოცხლე გაეწირა, თუმცა სიკვდილის შემდეგ მისგან არაფერს მოელოდა. ასევე ჩვენც გვმართებს, ყველაფერი დავითმინოთ არა სასუფევლის მოლოდინით და არც მომავალ სიკეთეთაგან რომელიმეს სასოებით, არამედ თვით ღმერთისთვის. მაგრამ მრავალნი ისე დაცემულნი და მოდუნებ...

...რომელსა განმკუთნველ ვართ, შემძლებელი განრინებად ჩუენდა საჴმილისაგან ცეცხლისაჲსა მგზებარისა და ჴელთაგანცა შენთა მიჴსნნეს ჩუენ.“** (დან 3:17) „და უკუეთუ არა საცნაურ იყვნენ შენდა, მეფე, ვითარმედ ღმერთთა შენთა არა ვეკუთნვით და ხატსა ოქროსასა, რომელი აღსდგი, არ თაყუანის-ვსცემთ.“ (დან 3:18) ხედავთ, რამდენი — და ამაზე მეტი — სარგებელი მოაქვს აღსასრულის უცოდინრობას? ჯერჯერობით კი ამის ცოდნაც კმარა.

ამიტომაც მოდის ისე, „ვითარცა მპარავი ღამისაჲ“ (1 თეს 5:2): რათა თავი ბოროტებას არ მივცეთ, არც უდებებას, და ჩვენი ჯილდო არ მოგვეკვეთოს. რადგან ამბობს: „რამეთუ თქუენ თჳთ გამოწულილვით იცით“ (1 თეს 5:2). მაშ, რაღას იძიებთ ზედმეტად, თუკი დარწმუნებულნი ხართ? ხოლო რომ მომავალი დღე უცნობია, ქრისტეს ნათქვამიდან ისწავლე; და რომ სწორედ ამისთვის თქვა, მოისმინე, რას ამბობს: **„იღჳძებდით უკუე, რამეთუ არა იცით, რომელ...

...ოციქულთა, - სიტყუაჲ უფლისაჲ, ვითარმედ: სახელისა ჩემისათჳს არსო ესე ყოველი თქუენ ზედა, - მას ესე არა აქუნდა.

საკჳრველ არიან სამნი იგი ყრმანი, რამეთუ შეჰკადრეს ალსა მას ცეცხლისასა და მძლავრსა მას წინააღუდგეს. არამედ ისმინე, რასა ეტყჳან: „ღმერთთა შენთა არა ვჰმსახურებთო და ხატსა მას ოქროჲსასა არა თაყუანის-ვსცემთ“. (დან. 3,18) ხოლო ესე დიდი ნუგეშინის-ცემაჲ იყო, რომელ იცოდეს, ვითარმედ ღმრთისათჳს შეემთხუევის, რაჲცა შეემთხჳოს. გარნა იობ არა იცოდა, თუ საქმე იგი გამოცდაჲ იყო და ბრძოლაჲ. უკუეთუმცა იცოდა, ყოვლადვე არამცა შეჰრაცხა განსაცდელი იგი.

ამისთჳსცა ოდეს-იგი ჰრქუა უფალმან: „ანუ ჰგონებ, ვითარმცა სხუად რაჲმე გამოგეცხადე შენ? არამედ რაჲთა გამოსჩნდე მართლად“, (იობ 40,3) იხილე, ვითარ ერთისა მისთჳს სიტყჳსა ესრეთ განისუენა სულმან მისმან: შეურაცხ-ყო თავი თჳსი და ყოველივე იგი, რაჲ შემთხუეულ იყო, არარად შეჰრაცხა. ამისთჳს იტყოდა: „ჰამბვით მესმინა შენთჳს ყურთა ჩემთა პირველ, ხოლო აწ თუალმან ჩემმან გიხილა შენ. ამისთჳს განვიქარვე თავი ჩემი და დავდენ და შემირაცხიეს თავი ჩემი მიწად და ნაცრად“. (იობ 42,5-6)

ამას უკუე ესევითარსა სიმჴნესა, ამას ესევითარსა გონიერებასა ჩუენცა ვჰბაძვიდეთ, მორწმუნენო, რომე...

...ქმნეს, არამედ ყოველივე იგი შეჰრაცხეს, ვითარცა სამღერელი ყრმათა მცირეთაჲ, და ღაღატ-ყვეს ჴმაჲ იგი სანატრელი, უძლიერეს ჴმისა მის საყჳრთა და ნესტუთასა, და თქუეს: „უწყებულ იყავნ შენდა, მეფეო ნაბუქოდონოსორ, ვითარმედ ღმერთთა შენთა არა ვჰმსახურებთ და კერპსა მას ოქროჲსასა, რომელი შენ აღჰმართე, არა თაყუანის-ვსცემთ“. (შდრ. დან. 3,18) ხოლო პირველ თქუეს: „რამეთუ არს ღმერთი ცათა შინა, რომელსა ვჰმსახურებთ, და შემძლებელ არს იგი განრინებად ჩუენდა“. (დან. 3,17) რაჲსათჳს სიმრავლესა ამას გჳჩუენებ, რასა საჴუმილითა მით ცეცხლისაჲთა მექადი, რაჲსათჳს მახჳლთა ლესულთა წინამიყოფ, რაჲსათჳს მტარვალთა მესისხლეთა წარმოგჳდგინებ? ამის ყოვლისა უძლიერეს არს და უმაღლეს ღმერთი ჩუენი, და შემძლებელ არს იგი განრინებად ჩუენდა საჴუმილისა მისგან ცეცხლისა აღგზებულისა და ჴელთაგანცა შენთა მიჴსნეს ჩუენ, მეფე. ამას ზედა გულისჴმა-ყვეს, ვითარმედ ნუუკუე ეგრეთ ინებოს ღმერთმან, რაჲთა დაიწუნენ, და თქუან სადმე ურჩულოთა მათ, თუ ვტყუოდეთ, ანუ თუ ვერ ძალ-ედვა ღმერთსა ჩუენსა ჴსნაჲ ჩუენი; ამისთჳს შესძინეს და თქუეს: „უკუეთუ არა, უწყებულ იყავნ შენდა, ვითარმედ ღმერთთა შენთა არა ვჰმსახურებთ“. (დან. 3,18) ესე იგი არს, ვითარმედ: უკუეთუ მიჴსნ...