Genesis 21:12

დღესაც, საყვარელნო, გავაგრძელოთ გუშინდელი საუბარი და კვლავ სულიერი ტრაპეზი შემოგთავაზოთ, რომ კიდევ ერთხელ ვიხილოთ, — როგორც გუშინაც გესმოდათ, — სახიერი ღვთის გამოუთქმელი განგება და მოწყალება და, მეორე მხრივ, აბრაამის დიდი მორჩილება და სულიერი განწყობა. თქვენ იხილეთ, თუ როგორ გაახარა ისაკის შობამ სარრა. „და თქუა სარრა, — ამბობს წერილი, — საცინელ მიქმნა მე ღმერთმან: ვის ესმეს, უხაროდის, ჩემ თანა" (დაბ 21:6). ყველა, ვინც კი ამას გაიგებს, ჩემს სიხარულში მონაწილეობას მიიღებს, ამბობს. დიდია ღვთის მიერ ჩემთვის ბოძებული ნიჭი; იგი ადამიანურ უძლურებას აღემატება. ვინ არ გაოცდება, ამბობს, როცა დაინახავს, რომ მე, უკიდურეს მოხუცებულობაში მყოფი და ამ დრომდე უნაყოფო, ძუძუთი ვკვებავ ჩვილს? და თითქოს თავადაც განცვიფრებისა და გაოცებისგან სარრა დასძენს: „ვინ უთხრას აბრაჰამს, ვითარმედ აწოებს ყრმასა სარრა, რამეთუ უშევ ძე სიბერესა ჩემსა?" რადგან ეს მოვლენა ბუნებაზე მაღლა იდგა, სარრა ამბობს: „ვინ უთხრას?" ანუ: ვის შეეძლო ეფიქრა ეს? ვის შეეძლო ეს წარმოედგინა? რომელი გონება შეძლებს ამის წვდომას? რომელი მსჯელობა...

...მოეჩვენა. მაშინ ღმერთმა, რომელსაც მართლის ნუგეშისცემა სურდა, უთხრა: შეისმინე სარრას, ცოლისა შენისა, და ისე მოიქეცი, როგორც იგი გეუბნება, „ნუ ფიცხელ გიჩნს წინაშე შენსა ყრმისა მაგისთჳს და მჴევლისა... რამეთუ ისაკისგან გეწოდოს შენ ნათესავად", ისმაელსაც კი „ნათესავად დიდად ვყო, რამეთუ თესლი შენი არს" (დაბ 21:12,13). ღვთის მთელი აღთქმა და ხარება იმაში მდგომარეობდა, რომ ისაკის შთამომავლობა დიდ ხალხად გამრავლდებოდა. ამ იმედებით გამოზრდილი, მართალი თავისი ასპარეზის დასასრულს უახლოვდებოდა, თითქოს უკვე მიეღო საზღაური ესოდენ დიდი და განუწყვეტელი მწუხარებისა და განსაცდელებისთვის, თითქოს ბოლოს უკვე მშვიდობას მიეღწია; თვალწინ ხედავდა მემკვიდრეს, რომელსაც უნდა მემკვიდრეობა მიეღო. ამგვარად, ვამბობ, მშვიდობით ცხოვრობდა მართალი, უდიდესი ნუგეშის ნაყოფს იგემებდა. მაგრამ ფარული ზრახვების მცოდნემ, რომელსაც სურდა ჩვენთვის მართლის მთელი სათნოება და ის დიდი სიყვარული ეჩვენებინა, რომელიც ღვთისადმი ჰქონდა, — ესოდენ დიდი აღთქმების შემდეგ, განსაკუთრებით უახლესი, ცოტა ხნის წინ მიცემული აღთქმის შემდეგ, რომელიც ჯერ კიდევ ახალ ხსოვნაში იყო, — როცა ისაკი უკვე სრულ ასაკში შევიდა და სიჭაბუკის ყვავილობაში იმყოფებოდა, და მამის სიყვარული მისადმი, შესამჩნევად, სულ უფრო ძლი...