თ ა რ გ მ ა ნ ი: იხილეა, ვითარ მეყსეულად განაღჳძა გონებაჲ სიწმიდით მლოცველისაჲ მის და დაწყებასავე ლოცვისასა მოაჴსენა ყოველნივე ქველისმოქმედებანი, რომელნი ქმნნა ჩუენ თანა? რამეთუ რომელმან ხადოს ღმერთსა მამად, ერთითა ამით სიტყჳთა ყოველსავე აჴსენებს და აღიარებს: მოტევებასა ცოდვათასა, და ჴსნასა სატანჯველთაგან, და სიმართლესა, და სიწმიდესა, და გამოჴსნასა, და შვილებასა ღმრთისასა, და მკჳდრობასა სასუფეველისასა, და ძმად მხოლოდშობილისა წოდებასა, და სულისა წმიდისა მონიჭებასა და სხუათა მათ მიუთხრობელთა კეთილთა სიმრავლესა, რომელნი აჩუენნა ჩუენ ზედა ღმერთმან. რამეთუ რომელი არა ღირსქმნილ იყოს ამას ყოველსა, ვერცა ძალ-უც მას წოდებად ღმრთისა მამად თჳსა. ორკერძოვე უკუე აღამაღლნა გონებანი მსმენელთანი უფალმან, დიდებულებისათჳსცა მამად მათდა წოდებულისა და სიმრავლისათჳსცა დიდთა მათ და მოუგონებელთა ნიჭთაჲსა, რომელთა ღირს იქმნეს საკჳრველითა მით შვილებითა.
რამეთუ ვითარ არა აღივსოს კაცი სიხარულითა და განცჳბრდეს განკჳრვებითა, ოდეს მოიგონოს, ვითარმედ შვილ ღმრთისა ეწოდების და აურაცხელთა მათ კეთილთა ღირსქმნულ არს მოკუდავი იგი და მიწისაგანი?
ხოლო ოდეს თქუას:...