Psalms 148:1

„აქებდით უფალსა ცათაგან, აქებდით მას მაღალთა შინა. აქებდით მას ყოველნი ანგელოზნი მისნი“ (ფსალმ 148:1–2).

1. ზეცისა და ქმნილების საერთო ქება

წმინდანებს, დიდი მადლიერების გამო, ასეთი ჩვეულება აქვთ: როცა ღმრთისადმი მადლობის აღვლენას აპირებენ, მრავალს უხმობენ ქების თანამოზიარეებად და სთხოვენ, მათთან ერთად ჩაეჭიდონ ამ კეთილ მსახურებას. ესვე გააკეთეს სამმა ყრმამაც: როცა სახმილში იყვნენ, მთელი ქმნილება მოუწოდეს, რათა მათთვის აღსრულებული კეთილისყოფის გამო ქება აღევლინა და ღმერთი ეგალობა. ამასვე აკეთებს აქ მეფსალმუნეც: ორივე სამყაროს უხმობს, ზემოსა და ქვემოს, გრძნობადსა და გონებით საწვდომს. ესვე ჩანს წინასწარმეტყველ ესაიასთანაც, როცა ამბობს: „იხარებდით ცანი და იშუებდით ქუეყანა“, „რამეთუ შეიწყალა ღმერთმან ერი თჳსი“ (ესაია 49:13). და თვითონ ეს მეფსალმუნეც კვლავ იმავეს აკეთებს,...

ყოვლადსამღვდელონო მღვდელმთავარნო, ღირსნო მოძღვარნო, დიაკონნო, ბერ-მონოზონნო, ყოველნო მკვიდრნო ღვთივკურთხეული ივერიის მიწისა და დროებით ჩვენი ქვეყნის საზღვრებს გარეთ მცხოვრებნო ჩვენო ძვირფასო თანამემამულენო!

ქრისტე აღდგა!

გუგუნებენ ეკლესიათა ზარები და მსოფლიოს ამცნობენ, რომ დადგა დღე დღესასწაულთა დღესასწაულისა.

„დაემხო ძალი, პირველ სისხლითა მთრვალი“, შეიმუსრა ჯოჯოხეთი, განქარდა ბნელეთის ძლიერება და კაცობრიობა გათავისუფლდა ეშმაკის ტყვეობისაგან. „სადა არს, ჯოჯოხეთო, ძლევაჲ შენი? სადა არს, სიკვდილო, საწერტელი შენი?!“

ქრისტე აღდგა!

ეს საოცარი სიტყვები ანგელოზის მიერ პირველად მენელსაცხებლე დედებს ეხარათ, დედებმა მსწრაფლ აუწყეს მოციქულებს, მოციქულებმა - თავიანთ სამწყსოებს და, აი, უკვე მრავალი საუკუნეა, მილიონობით ადამიანი ხმობს: ქრისტე აღდგა! ჭეშმარიტად აღდგა!

მაინც რას ნიშნავს უდიდესი საიდუმლოებით მოცული ეს სასწაული, ანუ რა არის მიზეზი ჩვენი ასეთი ბედნიერებისა?

სამყაროს აქვს მხოლოდ ერთი საწყისი - ყოვლადძლიერი, ყოვლადკეთილი, ყოვლადბრძენი, ყოვლისშემომქმედი ღმერთი - ყოვლადწმიდა სამება, რომელიც ყველგან არის და ყოველივეს აღავსებს მადლითა...

...მოისმინა, თავი უბედურად შერაცხა და თქვა: „რამეთუ კაცად მყოფი და არაწმიდათა ბაგეთა მქონებელი საშუალ ერისა, არაწმიდათა ბაგეთა მქონებელისა, მკჳდრ ვარ მე“ (ესაია 6:5). ამიტომაც, როცა ქებათა აღვლენას გვიბრძანებს, ზემო ძალებით იწყებს და ასე ამბობს: „აქებდით უფალსა ცათაგან“ (ფსალმ 148:1), „აქებდით მას ყოველნი ანგელოზნი მისნი“ (ფსალმ 148:2). ამიტომ საჭიროა, ანგელოზად იქცე და ასე აქო. მაშ, ნუ ვიფიქრებთ, რომ ეს ქება უბრალო რამ არის; არამედ ჩვენს პირზე ადრე ცხოვრებამ აახმოვანოს იგი და ენაზე ადრე ცხოვრების წესმა იღაღადოს. ასე მდუმარენიც შევძლებთ ღვთის საგალობლით ქებას; ასე მეტყველნიც ცხოვრების თანხმოვან გალობას შევასრულებთ.

მაგრამ ფსალმუნიდან მხოლოდ ამას კი არ ვხედავთ, არამედ იმასაც, რომ იგი ყველას თანხმობისკენ მიჰყავს და მთელ გუნდს აყენებს. რადგან ერთსა და ორს კი არ ესაუბრება, არამედ მთელ ერს. და როგორც ქრისტემ, როცა ჩვენ ერთსულოვნებასა და სიყვარულში შეგვიყვანა, ლოცვებში საერთო ლოცვის აღსრულება გვიბრძანა და მთელი ეკლესიისაგან, როგორც ერთი პირისაგან, თქმა: **„მამაო...

...ვითარცა ცხოვარნი კლვადნი"** (ფსალმ 43:22) — ამით მათი ღვთისადმი მხურვალე სიყვარული ჩანს. ხოლო როცა კვლავ ანგელოზებთან ერთად გალობენ — რადგან მაშინ ანგელოზებიც გალობენ — და ამბობენ: „აქებდით უფალსა ცათაგან, აქებდით მას მაღალთა შინა" (ფსალმ 148:1), მაშინ, როცა ჩვენ ვამთქნარებთ, ვიფხანთ, ვხვრინავთ, ან უბრალოდ ზურგზე ვწევართ და ათასგვარ ამაო მოტყუებაზე ვფიქრობთ, როგორია, რომ ისინი მთელ ღამეს ამაში ატარებენ?

როცა კი დღე უნდა გათენდეს, უკვე ისვენებენ; და როცა ჩვენ საქმეებს ვიწყებთ, მათ დასვენების დრო აქვთ. დღე რომ დადგება, ჩვენგან თითოეული მეორეს უხმობს, ხარჯებზე საუბრობს; თუ ბაზარში მიდის, მთავარს წარუდგება, კანკალებს და ანგარიშგების ეშინია; ერთი სცენაზე მიდის, მეორე — თავის საქმიანობასთან. ისინი კი, თავის მხრივ, დილის ლოცვებსა და საგალობლებს აღასრულებენ და წერილთა კითხვას მიუბრუნდებიან; არიან ისეთებიც, ვისაც წიგნების წერაც უსწავლიათ. თითოეული თავისთვის გამოყოფილ სენაკში ცხოვრობს და მუდამ მყუდროებაში წვრთნის თავს: არავინ ლ...