1 თესალონიკელთა მიმართ 5:6

...ვინც ნათლის საქმეებს აკეთებენ. „და არა ვართ ღამისანი, არცა ბნელისანი“ (1 თეს 5:5).

ამრიგად: „აწ უკუე ნუმცა გუძინავს, ვითარცა-იგი სხუათა, არამედ მღჳძარე ვიყვნეთ და განვიფრთხოთ“ (1 თეს 5:6). „რამეთუ რომელთა-იგი სძინავნ, ღამე სძინავნ, და რომელნი-იგი დაითრვნიან, ღამე დაითრვნიან“ (1 თეს 5:7); ხოლო „ჩუენ, რამეთუ დღისანი ვართ ნაშობნი, განვიფრთხოთ“ (1 თეს 5:8). აქ აჩვენებს, რომ დღის ნათელში ყოფნა ჩვენზეა დამოკიდებული. აქ კი — ამ ხილულ დღესა და ღამეს ვგულისხმობ — ეს ჩვენზე არ არის დამოკიდებული: ჩვენი ნების წინააღმდეგაც დგება ღამე და ჩვენდა უნებურად ძილი გვიპყრობს. ხოლო იმ სულიერი ღამისა და ძილის შემთხვევაში ასე აღარ არის, არამედ შესაძლებელია მუდამ მღვიძარება, შესაძლებელია მუდამ დღეში ყოფნა. რადგან სულის თვალების დახუჭვა და ბოროტებისაგან მომდინარე ძილის მოწევა ბუნების საქმე კი...

...მპარავი ღამისაჲ, ეგრეთ მოიწევის“** (1 თეს 5:2), უეცრად დაგვესხმის თავს ჩვენ, მძინარეთ; მაგრამ თუ მძინარენი არ ვართ, მპარავივით არ დაგვესხმის თავს და მოუმზადებელთ არ წაგვიყვანს. რადგან თუ „მღჳძარე ვიყვნეთ და განვიფრთხოთ“ (1 თეს 5:6), იგი უკვე მპარავივით აღარ დაგვესხმის თავს, არამედ როგორც სამეფო მაცნე, რომელიც ჩვენთვის გამზადებული სიკეთეებისკენ გვიხმობს; ხოლო თუ გვძინავს, მპარავივით თავს დაგვადგება. მაშ, ნურავინ დაიძინებს, ნურავინ იქნება უქმი სათნოების მიმართ; რადგან სწორედ ეს არის ძილი.

ნუთუ არ იცით, როცა გვძინავს, როგორ აღარ არის უსაფრთხოდ ის, რაც ჩვენია, და როგორ ადვილად ხდება თავდასხმის საგანი? ხოლო როცა ვფხიზლობთ, ჩვენთვის ამოდენა დაცვა აღარ არის საჭირო. როცა გვძინავს, დიდი დაცვითაც ხშირად ვიღუპებით: კარებიც არის, ურდულებიც, მცველებიც და წინამცველებიც, მაგრამ მაინც შემოდის მპარავი. რატომ ვამბობ ამას? იმიტომ, რომ თუ ვფხიზლობთ,...

...თუ არა არს აღსასრული მერმეთა მათ სატანჯველთაჲ. და ამასცა უკუე ცხორებასა არარაჲთ განყოფილ არიან ცოფთაგან მეძიებელნი იგი ამაოთა საქმეთანი, რამე-თუ კრებენ სიმდიდრესა განქარვებადსა და იშუებენ შუებითა მავნებელითა და ვერ სცნობენ სიცოფესა მას, ვიდრე არა განეშორნენ მისგან. ამისთჳს ჯერ-არს განფრთხობაჲ, (შდრ. 1 თეს. 5,6,8) ვითარცა მოციქული პავლე ბრძანებს, რამეთუ რომელი მღჳძარე იყოს და ფრთხილ, დაღაცათუ შეპყრობილ იქმნეს ცოდვისა მიერ, არამედ არა სრულიად დაეცეს, ხოლო მძინარე და განცოფებული ვერ გულისხმა-ჰყოფს, ვითარ შეპყრობილ არნ მის მიერ. ნუმცა უკუე გუძინავს, რამეთუ არა ღამისაჲ არს ჟამი ესე, არამედ დღისაჲ, და „ვითარცა დღისი, ხატად შუენიერად ვიდოდით“. (რომ. 13,13) რამეთუ არარაჲ არს უუშუერჱს ცოდვისა. გულისხმა-ყავ ნუ სულიერსა ოდენ, არამედ ჴორციელიცა, ვითარ რაჟამს-იგი ცოდვასა რასმე ზედა შეპყრობილი მიიყვანებინ საშჯელად წინაშე მთავართასა, ვითარ უშუერ არნ და სირცხჳლეულ, და ცრუდ ფიცავნ და ტყუვინ, და უშუერ არნ.

ხოლო ჩუენ სამოსლისა გარემოქცევით შთაცუმაჲ სირცხჳლ-გჳჩნნ, და უკუეთუ სხუაჲცა ვნახოთ ესრეთ, ვსძაგებთ, ვითარცა უგუნურსა, და ცოდვასა ზედა ყოფასა შინა არა სირცხჳლეულ ვართ. მითხარღა, რაჲ არს უსაძაგელჱს მამაკაცისა მეძვისად...