დაბადებისა 3:1

მაგრამ აქ, შეიძლება, ვინმე დაებნეს და ინდომოს იმის ცოდნა, ხომ არ ჰქონდა ამ ცხოველს მეტყველების უნარიც? არა, ასე არ უნდა ვიფიქროთ, არამედ ყოველთვის წერილს რომ მივყვებოდეთ, ასე უნდა ვიმსჯელოთ: სიტყვები ეშმაკს ეკუთვნოდა, რომელიც თავისი შურით იყო ამ ცთუნებისკენ აღძრული, ხოლო ეს ცხოველი მოხერხებულ იარაღად გამოიყენა, რათა, თავის ცთუნებას სატყუარად დაეფარა, ჯერ დედაკაცი შეაცდინა, როგორც ცთუნებისადმი ყოველთვის უფრო მიდრეკილი, შემდეგ კი მის მეშვეობით — პირველქმნილიც. ასე რომ, ეს უტყვი ცხოველი მზაკვრობისთვის გამოიყენა და მის მეშვეობით დედაკაცთან საუბარში შედის და ეუბნება: „რად რამეთუ თქუა უფალმან ღმერთმან: არა სჭამოთ ყოვლისაგან ხისა სამოთხისა" შეხედეთ, რა ძალიან დახვეწილი მზაკვრობაა აქ! იმას, რაც ღმერთმა არ თქვა, ეშმაკი რჩევისა და კითხვის სახით სთავაზობს, თითქოს ზრუნავს მათზე, რადგან ასეთ კეთილგანწყობას გამოხატავს ეს სიტყვები: „რად რამეთუ თქუა უფალმან ღმერთმან: არა სჭამოთ ყოვლისაგან ხისა სამოთხისა" თითქოს ასე ამბობდა ბოროტი ის დემონი: რისთვის (ღმერთმა) ასეთი სიამოვნება წაგართვათ? რატომ არ მოგცათ სამოთხის სიკეთით სრულად სარგებლობის...

...შენი ტვირთი? რა მოხდა, რომ მისგან ცდილობ დამალვას, ვინც ასე გაგაკეთილშობილა და ასეთ პატივში აგიყვანა? ვისი შიშით ცდილობ ახლა დამალვას? განა მამხილებელი გამოჩნდა? განა მოწმეები წამოდგნენ? საიდან გაჩნდა შენში ასეთი მორცხვობა და შიში? „ჴმისა შენისა მესმა, მავალისა შორის სამოთხესა, რამეთუ შიშუელ ვარ და დავიმალე" (დაბ 3:10). საიდან შეიცანი სიშიშვლე? მითხარი, რა სიახლე და უცნაურობაა? ვის შეძლებდა ოდესმე ამის თქმა, შენ თავადვე რომ არ მოგეტანა თავს ასეთი სირცხვილი, იმ ერთადერთი ხისგან, რომ არ გეგემა, რომლისგანაც არგემებას გამცნე? ყურადღება მიაქციე კაცთმოყვარეობასა და უფლის უკიდურეს თავშეკავებას. მას შეეძლო მაშინვე, ასეთი ცოდვის ჩამდენისთვის პასუხის გაცემის ღირსადაც კი არ მიეჩნია, ის სასჯელი დაეტეხა, რომელიც შეცოდებისთვის წინასწარ უკვე განესაზღვრა; მაგრამ დიდხანს ითმენს, აყოვნებს, ეკითხება, პასუხს უსმენს, კვლავ ეკითხება, თითქოს დამნაშავეს გამართლებისკენ მოუხმობს, რათა, შემთხვევა რომ გაიხსნა, ასეთი შეცოდების შემდეგაც გამოეჩინა თავისი კაცთმოყვარეობა. ამით ის გვასწავლის, რომ დამნაშავეთა განსჯისას უხეშად არ მოვეპყრათ და მხეცურ სისასტიკეს არ გამოვიჩენდეთ, არამედ დიდსულოვნება და მოწყალება გამოვავლინოთ, თითქოს საკუთარ სხეულის ნაწილებზე ვასრულებთ სასამართლოს...