...ვ მწვავედ ინახავს. რადგან უბედურებები ყველაზე მეტად მაშინ გვკბენენ, როცა მათ უწინდელ კეთილდღეობებს შევადარებთ; და შედარება ჭრილობას უფრო მძიმეს ხდის. ამასვე ოდესღაც იობიც გოდებით ამბობდა: „ვინმე მყოს მე თუეთა მათებრ პირველთა დღეთა მათ“ (). და იგი აღწერს მთელ სიმდიდრეს და სიკეთეებს, რომლებიც თითქოს წყაროებიდან მოედინებოდა, პატივებს, შემოსავლებს, მთელ ბრწყინვალებას, რათა ამათთან შედარებით ბევრად უფრო მძიმე გამოაჩინოს ახლანდელი და მას თავსდატეხილი საშინელებები. სწორედ ეს გააკეთა ახლა წინასწარმეტყველმაც, როცა სათავსოები გაახსენა; და არც ამით დაკმაყოფილდა, არამედ ისინი მგლოვიარედაც შემოიყვანა. რადგან სიტყვის ეს სახე უფრო გამომსახველია, როცა ამგვარ გაპიროვნებებს ქმნის. ასე, უკვე ვაზებსაც და ღვინოსაც მგლოვიარედ შემოიყვანს, რათა მსმენელებზე უფრო ძლიერ იმოქმედოს და მათ სიჩლუნგეს შეეხოს. რას ნიშნავს: „დაშთე მხოლოჲ“ ()?...
1. მერმე კუალად შესძინა იობ და თქუა იგავით:2. ვინმე მყოს მე თუეთა მათებრ პირველთა დღეთა მათ, რომელთა მცვიდა უფალი?3. ოდეს-იგი ბრწყინვიდა ნათელი მისი ზედა თავსა ჩემსა, ოდეს-იგი ნათელითა მისითა ვიდოდე ბნელსა შინა,4. ოდეს-იგი ვიყავ დიდად შუებულ გზათა, ოდეს-იგი უფალი მოღუაწებასა ჰყოფდა სახლისა ჩემისასა,5. ოდეს-იგი ვიყავ სიმართლითა დიდ ფრიად. და გარემოს ჩემსა მონანი ჩემნი,6. ოდეს-იგი გამოდიოდა გზათა ჩემთა ერბოჲ და მთათა ჩემთა გამოეცემოდა სძე.7. რაჟამს-იგი განვიდოდი ქალაქად მსთუად და უბანთა ზედა დაიდგმოდეს სავარძელნი ჩემნი,8. მიხილეს მე ჭაბუკთა და დამემალნეს, მოხუცებულნი ყოველნი ზეაღმიდგიან;9. მთავარნი დადუმნეს სიტყჳსაგან ჩემისა და ჴელი დაიდვეს პირსა მათსა.10. ხოლო რომელთა ესმოდა ჩემი, მნატრიდეს მე და ენაჲ მათი სასასა მათსა აექუა,11. რამეთუ ყურსა რომელსა ესმა, მნატრა, თუალმან, რომელმან მიხილა, მიმრიდა,12. რამეთუ განეარინე გლახაკი ჴელთაგან ძლიერისათა, და ობოლსა, რომელსა არა აქუნდა მწე, შევეწიე.13. კურთხევაჲ წარწყმედულისაჲ ჩემ ზედა მოვიდოდა და პირი ქურივისა მაკურთხევდა მე.14. სიმართლე შემემოსა და შევიმკუე სამართალი, ვითარცა სამოსელი.15. თუალი ვიყავ ბრმათაჲ და ფერჴი მკელობელთაჲ,16. რამეთუ ვიყავ მამაჲ ობოლთა, უძლურთაჲ; სასჯელი, რომელი არა ვიცოდე, გამოვიძიე.17. შევმუსრენ შუანი ცრუთანი და შორის კბილთა მათთა ნატაცები გამოუღე.18. ვთქუ: ვითარმედ ჰასაკი ჩემი დაბერდეს, ვითარცა ხე დანაკისკუდისაჲ მრავალ ჟამ ვცხონდე.19. ძირნი განვირთხნე წყალთა ზედა და ცუარი იქცეოდის სამკალსა ჩემსა ზედა.20. დიდებაჲ ჩემი ცუდად იქმნა ჩემ თანა და მშჳლდი ჩემი ჴელთა შინა ჩემთა არს.21. ჩემი ესმოდა და მერჩდეს, დადუმნეს ზრახვასა ჩემსა22. და სიტყუათა ჩემთა ზედა არღარა შესძინეს. და მხიარულ იქმნიან, უკუე სადა ვეტყოდი მათ,23. ვითარცა ქუეყანაჲ წყურიელი, რომელი მოელინ წჳმასა, ეგრეცა ესენი სიტყუათა ჩემთა.24. უკუეთუ განვიცინნი მათდა მიმართ, არა ჰრწამნ და ნათელი პირისა ჩემისაჲ არა დავარდებოდა.25. გამოვიძიენ გზანი მათნი და დავჯედ მთავრად და დამკჳდრებულ ვიყავ, ვითარცა მეფე შორის ახოვანთა, ვითარცა ვნებულთა ნუგეშინის-ვსცემდ.