ფსალმუნნი 4:3

„ხადილსა ჩემსა ესმა ჩემი ღმერთსა სიმართლისა ჩემისასა.“ (ფსალმ 4:2).

1. სიმართლე და ლოცვის შესმენის კადნიერება

წინასწარმეტყველი ამას იმისთვის კი არ ამბობს, რომ მხოლოდ ის გავიგოთ, რომ იგი შესმენილ იქნა, არამედ იმისთვის, რომ ვისწავლოთ, როგორ შევძლებთ ჩვენც, როცა ღმერთს მოვუხმობთ, სწრაფად შესმენილნი ვიყოთ და ლოცვის დასრულებამდე მივიღოთ თხოვნილი. რადგან არ უთქვამს: „მას შემდეგ, რაც მოვუხმე, შემისმინა“, არამედ: „ჩემი მოხმობისას“. რადგან თვით ღმერთის დაპირებაც ასეთია, როცა იგი სადღაც მის მომხმობელს ეუბნება: „მერმე იტყოდიღა შენ, გრქუას: აჰა, აქა ვარ“ (ეს 58:9). რადგან ღმერთს ჩვეულებრივ სიტყვათა სიმრავლე კი არ არწმუნებს, არამედ სუფთა სული და კეთილ საქმეთა წარმოჩენა. ამიტომ, იხილე, რას ამბობს იგი მათ მიმართ, ვინც ბოროტებაში ცხოვრობს, მაგრამ სიტყვათა სიგრძით მის მოლბობას ელის....

...იხილე, როგორ ურევს ყველგან ვედრებებს სწავლებასაც. რადგან მან ამის წინაც თქვა: „მიწყალე მე და ისმინე ლოცვისა ჩემისა“ (ფსალმ 4:2), და სიტყვა შეგონებისკენ მიმართა, ასე თქვა: „ძენო კაცთანო, ვიდრემდის გულფიცხელ ხართ?“ (ფსალმ 4:3). აქაც, როცა თქვა: „მაღლად მოიქეც“ (ფსალმ 7:8), უფალო, დასძენს: „უფალმან განსაჯნეს ერნი“ (ფსალმ 7:9).

სხვა კი ამბობს: „უფალი განიკითხავს.“ ის ასწავლის მათ, ვინც ფიქრობს, რომ ყველაფერი უბრალოდ და შემთხვევით მიედინება: რომ საქმეებს განგება ზედამხედველობს და მომხდართათვის პასუხს ითხოვს. აქ კი განკითხვაში მომავალსაც გულისხმობს და აწმყოსაც. იქ იგი საყოველთაოა და აშკარად გამოჩნდება; აქ კი ნაწილობრივ ახლაც ითხოვს პასუხს, უფრო მოდუნებულებს აღვიძებს და უფრო ურწმუნოებს ყოველივეზე განგების არსებობის აზრისკენ იზიდავს. **„მისაჯე მე, უფალო,...