სახარებაჲ იოვანესი 8:19

თ ა რ გ მ ა ნ ი: ხოლო ვინაჲთგან საცნაურსა მას საქმესა ვითარცა უცნაურსა იტყოდეს, და რომელი-იგი იცოდეს, ვითარმცა არა იცოდეს, და გამოსცდიდეს მას, ამისთჳსცა პასუხსა არა ღირს-ყვნა. ამისთჳს იწყო ყოველსავე განცხადებულად თქუმად და ფრიადითა კადნიერებითა, რა-ჟამს სასწაულთაგანცა და სწავლათა მათ თჳსთა მოიღო წამებაჲ, რამეთუ ჯუარ-ცუმაჲცა მისი ახლოს იყო, რამეთუ ჰრქუა, ვითარმედ: „ვიცი, თუ ვინაჲ მოვალ და ვიდრე ვალ“. ხოლო ესე სიტყუაჲ არა ძლიერად შეეხო მათ, არამედ მან სიტყუამან უფროჲსად შეაშინნა, რომელი შესძინა და თქუა, ვითარმედ: „სადა მე წარვალ, თქუენ ვერ ძალ-გიც მოსლვად“, (იოან. 8,21); (13,33); (შდრ. იოან. 7,34)

რამეთუ უჩუენა, ვითარმედ არა დადგრომად არს სიკუდილსა შინა. ხოლო რაჲსათჳს არა თქუა, თუ: ვიცი, ვითარმედ ღმერთი ვარ მე, არამედ ჰრქუა, თუ: „ვიცი, ვინაჲ მოვალ“? გარნა ამისთჳს, რამეთუ მარადის მდაბალთა სიტყუათა აღჰრევს მაღალთა თანა და ჰფარავს მათ. რამეთუ თქუა რაჲ, ვითარმედ: „მე თავისა ჩემისათჳს ვწამებ“, და რა-ჟამს ესე გამოაჩინა, კუალად მდაბლისა სიტყჳსა მიმართ მოვიდა,...

..., ვითარმედ ქრისტე უხილავს, ვითარცა ჯერ-არს, და ეძიებდა მამისაცა ხილვად, და ამისთჳს უფალმან უჩუენა, ვითარმედ არცა იგი უხილავს. ხოლო უკუეთუ ვინ იტყოდის, ვითარმედ ხილვასა გონებით გულისხმის-ყოფასა მისსა იტყოდა, არცა ამას წინააღუდგები, რამეთუ თქუა, ვითარმედ: „რომელმან მე გულისხმა-მყოს, მამაჲცა გულისხმა-უყოფიეს“, (შდრ. იოან. 8,19); (14,7) გარნა არა ამას იტყოდა, არამედ არსებისათჳს, რაჲთამცა ერთარსებაჲ გამოაჩინა. ამისთჳს თქუა, ვითარმედ: რომელმან ჩემი არსებაჲ იხილოს, მას მამისაჲ უხილავს. ხოლო ვიხილოთ, თუ ფილიპე რასა ეძიებდა ხილვად, სიბრძნესა-მე მამისასა ანუ სახიერებასა? არა, არამედ თუ რაჲ არს ღმერთი, თჳთ არსებასა მას მისსა. და ამისთჳს მიუგებს ქრისტე, ვითარმედ: „რომელმან მიხილა მე, იხილა მამაჲ ჩემი“, და ამისთჳს კუალადცა შეჰრისხნა და ჰრქუა, ვითარმედ: „ესეოდენ ჟამ თქუენ თანა ვარ, და არღა მიცი მე, ფილიპე?“ ესეოდენნი სწავლანი გასმიან და გიხილვან სასწაულნი, რომელთა ჴელმწიფებით ვიქმოდე, და სხუანი ყოველნი საქმენი, რომელნი თჳსნი იყვნეს ღმრთეებისანი, და რომელთა მამაჲ მხოლოჲ იქმს: ცოდვანი დაჴსნილნი და დაფარულნი გამოცხადებულნი, სიკუდილი ვლტოლვილი, თიჴითა თუალთა ახალთა ქმნაჲ, და „ჯერეთ არა მიცია, ფილიპე?“ რამეთუ ვინაჲთგან ჴორცნიცა ემოსნეს, ამისთჳს ჰრქუა: „ა...

..., და მან მომავლინა მე“ (7,28-29).

თ ა რ გ მ ა ნ ი: და კუალად სხუასა ადგილსა იტყჳს, ვითარმედ: „უკუეთუმცა მე მიცოდეთ, მამაჲცამცა ჩემი იცოდეთ“. (იოან. 14,7) ხოლო ვითარ, რამეთუ ეტყჳს, ვითარმედ: „მიცით მე და თუ ვინაჲ ვარ“, და კუალად ეტყჳს, ვითარმედ: „არცა მე მიცით, არცა მამაჲ ჩემი“? (იოან. 8,19) ნუუკუე წინააღუდგებოდესა ურთიერთას სიტყუანი მისნი? ნუ იყოფინ! არამედ ფრიადცა ეწამებოდეს. არამედ რაჟამს იტყოდის, თუ: „არა მიცით“, სხუასა ცნობასა იტყჳს აქა, ვითარცა-იგი წერილ არს, ვითარმედ: „ძენი ელისნი, ძენი უშჯულონი, რომელთა არა იცოდეს უფალი“; (შდრ. 1 მეფ. 2,12) და კუალად იტყჳს, ვითარმედ: „ისრაჱლმან მე არა მიცნა“; (ესაია 1,3) ვითარცა კუალად მოციქული პავლე იტყჳს, ვითარმედ: „ღმერთსა იტყჳან ცნობად, ხოლო საქმითა უარ-ჰყოფენ“. (ტიტ. 1,16) და ეგების-მეა ცნობაჲ და არაცნობაჲ ერთისა საქმისაჲ? გარნა ესე ამას იტყჳს, თუ: მე მიცით და იცითო, ვითარმედ ძჱ ვარ ღმრთისაჲ, რამეთუ „თუ ვინაჲ ვარ“ არა ადგილსა იტყჳს აქა, და საცნაურ არს შემდგომისა მის სიტყჳსაგან, რომელსა იტყჳს, ვითარმედ: „თავით ჩემით არა მოსრულ ვარ, არამედ არს ჭეშმარიტ, რომელმან მო...