სახარებაჲ ლუკაჲსი 2:51

[თ. 2; მ. 1-7]

1. და იყო მათ დღეთა შინა გამოჴდა ბრძანებაჲ აგჳსტოს კეისრისაგან აღწერად ყოვლისა სოფლისა. 2. ესე აღწერაჲ პირველი იყო მთავრობასა ასურეთს კჳრინესსა. 3. და წარვიდოდეს ყოველნი აღწერად კაცად-კაცადი თჳსსა ქალაქსა. 4. აღმოვიდა იოსებცა გალილეაჲთ, ქალაქით ნაზარეთით, ჰურიასტანად, ქალაქად დავითისა, რომელსა ჰრქჳან ბეთლემ, რამეთუ იყო იგი სახლისაგან და ტომისა დავითისა, 5. აღწერად მარიამის თანა, რომელი მოთხოვილ იყო მისა, და იყო იგი მიდგომილ. 6. და იყო ვიდრე იყვნესღა იგინი მუნ, აღივსნეს დღენი იგი შობისა მისისანი. 7. და შვა ძე იგი მისი პირმშოჲ და შეხჳა იგი სახუევლითა და მიაწვინა იგი ბაგასა, რამეთუ არა იყო მათა ადგილ სავანესა მას.

აღწერა მიმდინარეობდა იმისთვის, რომ როდესაც ყველა თავის სამშობლოში დაბრუნდებოდა, ქალწულიც წასულიყო ბეთლემში, თავის სამშობლოში, ამრიგად, უფალი ბეთლემში შობლიყო და აღსრულებულიყო წინასწარმეტყველება. როდესაც ერთარსება ღმერთმა ინება აღეკვეთა მრავალღმერთიანობა, მართებული იყო ემეფა მხოლოდ ერთ მეფეს - კეისარს. ყველასთან ერთან აღწერას ქრისტეც ექვემდებარება. უფალს მართებდა კიდეც მთელ სამყაროსთან ერთად აღწერილიყო,...

მართლ-მადიდებელნო ძმანო ქრისტიანენო!

ერთი ძველი, საღმრთო მოთხრობა, გადმოცემული ჩვენდამო წმიდათა მამათაგან, გვეტყვის ჩვენ, რომელ, ოდესაც ყოვლად-წმიდა მარიამ შობითგან იყო მხოლოდ სამისა წლისა, მშობელთა მისთა, იოაკიმე და ანნამ, თანახმად აღთქმისა თვისისა, მიიყვანეს იგი იერუსალემს ტაძარსა შინა და მიაბარეს მუნ აღსაზრდელად, და იმ ჟამითგან იგი სწავლობდა საღმთოსა წერილსა და ეჩვეოდა კეთილსა ზნეობასა. ეს არის ის შემთხვევა, რომელსა ჩვენ ახლა ვდღესასწაულობთ, ქრისტიანენო! მაშასადამე აწინდელი დღესასწაული ყოველთა მშობელთა, რომელთა უვიან ძენი და ასულნი და უყვარან იგინი, ასწავლის და აფრთხილებს, ადრითგანვე იფიქრონ სწავლა და აღზრდა მათი; ადრითგანვე დანერგონ გულთა შინა მათთა ყოველი კეთილი ზნეობა და ჩვეულება. რა სახით უნდა აღასრულონ მათ ეს დიდი მოვალეობა? იოაკიმე და ანნამ თვისი მხოლოდ-შობილი ასული მიაბარეს ტაძარსა შინა მსახურთა ტაძრისათა; გარნა ეს იყო საკუთარი ღვთის განგებულება; ამას ყოველი მშობელი ვერ მოჰბაძავს და არცა გვაქვს ჩვენ ჩვეულებად მიბარება შვილთა ტაძართა შინა აღსაზრდელად. მაშასადამე, როგორ უნდა მოიქცენ აწ მშობელნი? ისინი უნდა ეცადნენ, რომ თვით...

დღეს, მართლ-მადიდებელნო ძმანო ქრისტიანენო, ჩვენ ვახსენებთ დიდსა და ფრიად შესანიშნავსა სასწაულსა, ესე იგი გაბრიელ მთავარ-ანგელოზისაგან ყოვლად წმიდისა ღვთისმშობლისადმი ხარებასა. რას გვასწავლის ჩვენ დღესასწაული ესე? ვითარი სწავლა და დარიგება შეგვიძლიან მივიღოთ ჩვენ მისგან?

პირველად ვმადლობდეთ და ვადიდებდეთ ღმერთსა, შემოქმედსა და კეთილის მყოფელსა ჩვენსა, რომელმან დღეს დასდვა დასაწყისი აღსრულებისა აღთქმათა მათ, რომელთა ეტყოდა იგი მამათ-მთავართა პირითა წინასწარმეტყველთასა. დღეს გამოაჩინა ღმერთმან უმაღლესი თვისი განგებულება კაცობრივისა ნათესავისათვის! ღმერთმან აღუთქვა ოდესმე წინაპართა ჩვენთა მოვლინება მხსნელისა, რომელი აღადგინებს დაცემულსა ბუნებასა კაცისასა; წინასწარმეტყველნი მრავალ გზის განიმეორებენ აღთქმასა ამას ღვთისასა, და აჰა ესერა დღეს მთავარ-ანგელოზი გაბრიელ ახარებს ყოვლად წმიდასა მარიამს, რომელ იგი ჰშობს მესსიას, ემმანუილს, რომელი აღასრულებს ყოველსა განგებულებასა ღვთისასა კაცობრიობისა ნათესავისათვის. როგორ არ უნდა გვიხაროდეს, ვინაიდგან ჩვენთვის იყო ყოველი ესე განგებულება, ჩვენისა ცხოვრებისა და ბედნიერებისათვის!

მეორედ, მივაქციოთ...

...ნეტარ არსო, რომელმან ყოს ნებაჲ ღმრთისაჲ.

და კუალად მეორე განგებულებაჲ ამათ სიტყუათაჲ ესე იყო: რამეთუ დაღაცათუ წმიდაჲ იგი ქალწული სავსე იყო ყოვლითა სიბრძნითა და გულისჴმის-ყოფითა და იცოდა საიდუმლოჲ იგი უთესლოჲსა მის და უხრწნელისა შობისა თჳსისაჲ და, ვითარცა ლუკა იტყჳს, „დაემარხნეს ყოველნი იგი სიტყუანი გულსა თჳსსა“, (ლუკ. 2,51) არამედ ჯერეთ ჯეროვნად და ღირსად არა აქუნდა მეცნიერებაჲ ღმრთეებისა მისისაჲ ვიდრე აღდგომადმდე და ზეცად ამაღლებადმდე. ხოლო მაშინ, მი-რაჲ-ვიდა და ვიდრე იგი ეტყოდაღა ერსა მას, არა დადგა იგიცა სმენად სიტყუათა მისთა და ელოდა შემდგომად აღსრულებისა მოძღურებისა მის მერმეღა სიტყუად, არამედ მიუმცნო მას უჟამოდ, ვითარცა ჴელმწიფებით, შვილებისათჳს. ამისთჳს ესრეთ მიუგო უფალმან, რაჲთა მოიყვანოს იგი უმაღლესსა გულისჴმის-ყოფასა და ცნას, ვითარმედ არა ძე ხოლო არს მისი, არამედ მეუფეცა და ღმერთი, და გულისჴმა-ყოს, ვითარმედ არა დედობისა ხოლო მისისა ჯერ-არს მინდობაჲ, არამედ ნებისა მის საღმრთოჲსაჲ, და მცნებათა მისთა აღსრულებაჲ, და ვითარმედ თჳსებაჲ იგი სათნოებისაჲ უმეტესადღა სათნო არს მისა.

ხოლო კუალად ძეთა მათთჳს იოსებისთა, რომელთაცა თჳსებისა მისთჳსცა, რომელი აქუნდა, რამეთუ თესლისაგან და ტომისა დავითისა იყვნეს, და მათ თანა ზრდილობისა მისისათჳს ძმად მისა ე...

...ლესთა მიერ, ვითარმედ მოიკლა მოწყუედასა მას შინა ყრმათა ბეთლემისათა; რამეთუ დაღაცათუ იქმნა რაჲ ათორმეტის წლის, გამოაცხადა კნინოდენ თავი თჳსი ტაძარსა მას შინა, ვითარცა ლუკა იტყჳს, არამედ მეყსეულად დადუმნა და იქცეოდა კაცთა შორის, ვითარცა იგივე მახარებელი წამებს, ვითარმედ: „მოვიდა ნაზარეთად და იყო დამორჩილებულ მათა“. (ლუკ. 2,51)

ამისთჳს უკუე ჯერ-იყო, რაჲთა განცხადებისა მისისა დასაბამი ბრწყინვალე და დიდებულ იქმნას, რომლისათჳსცა მოივლინა იოვანე წინამორბედად და ქადაგად. და იწყო ქადაგებად, რაჲ-იგი არღა ასმიოდა ჰურიათა: სასუფეველისათჳს ცათაჲსა და სატანჯველთათჳს ჯოჯოხეთისათა, რომელ-ესე არავის წინაწარმეტყუელთაგანსა ეთქუა ესრეთ განცხადებულად, რამეთუ დაწყებასა მებრ ქადაგებისა მისისასა ესე ღაღატ-ყო ბრწყინვალი-თა ჴმითა: „შეინანეთ, რამეთუ მოახლებულ არს სასუფეველი ცათაჲ“. (მათ. 3,2) ხოლო სასუფეველად ცათად მოსლვასა მას უფლისასა სახელ-სდებდა, პირველსაცა და უკუანაჲსკნელსა; და ამისთჳს ესრეთ იტყოდა, რაჲთა ოდეს-იგი ვერ გულისჴმა-ჰყოფდენ ძალსა მას თქუმულთასა, ჰკითხონ, თუ რომელი არს სასუფეველი იგი ცათაჲ, რომლისა მოახლებასა გუაუწყებ, და უჩუენოს მათ ქრისტე და ჰრქუას: ესე არს, რომელსა ვქადაგებ, ესე არს სასუფეველი ცათაჲ, ესე არს მეუფე ყოველთ...