სიტყუანი ესე არა თუ ამისთჳს თქუნა უფალმან, ვითარმცა სირცხჳლუჩნდა დედაჲ თჳსი, ანუმცა უარ-ჰყოფდა მისგან შობასა; ნუ იყოფინ! ვითარმცა სირცხჳლ-უჩნდა დედად წოდებაჲ მისი, რომლისა საშოსა დამკჳდრებაჲ და მისგან უაღრეს ბუნებათა შობაჲ არა უღირს-იჩინა? და ესოდენი აქუნდა მისთჳს მოღუაწებაჲ, ვიდრეღა ჟამსა მასცა, რაჟამს ჯუარსა დამოკიდებულ იყო, შეჰვედრა იგი მოწაფესა მას უმეტეს ყოველ-თა შეყუარებულსა და ამცნო შვილებრივისა ერთგულებისა და მსახურებისა ჩუენებად მისა მიმართ. არამედ აწ სიტყუათა ამათ მიერ ორსა განგებულებასა გამოაჩინებს: ერთად ამას მოასწავებს, ვითარმედ თჳნიერ სათნოებისა არა თუმცა სხუაჲ რაჲმე საქმე, არამედ არცა თუ დედობაჲ იგი ქრისტესი არადმცა სარგებელ ქმნილ იყო, უკუეთუმცა დედაჲ იგი არა ყოვლითავე სათნოებითა და კეთილისსაქმითა შემკობილ იყო; ვითარცაიგი ჭეშმარიტად უაღრეს იყო ქალწული იგი წმიდაჲ ყოველთა დაბადებულთასა სიწმიდითა სულისა და ჴორცთაჲთა და ყოვლითავე სათნოები-თა; რამეთუ არცა იპოვა დასაბამითგან მსგავსი მისისა სიწმიდისაჲ კაცთა ბუნებასა შინა. ამისთჳს ანგელოზთაცა უმეტეს იქმნა, უმაღლეს ქერობინთა და უდიდებულეს სერაბინთა. ხოლო უკუეთუმცა არა ესევითარი...
სახარებაჲ მათესი 12:48
46. და იყო ვიდრე იგი ეტყოდაღა ერსა მას, აჰა ესერა დედაჲ მისი და ძმანი მისნი დგეს გარე და ეძიებდეს მას სიტყუად. - კაცობრივი თვისების გამო დედამ მოისურვა ეჩვენებინა, რომ ყრმაზე უფლება ჰქონდა, რადგან ჯერ კიდევ ვერ იაზრებდა, ვინ იყო იგი. მას მოსწონდა პატივი, რომელსაც შვილი მორჩილებით მიაგებდა და ამიტომ მისი ყურადღების მიქცევა მაშინ მოისურვა, როცა იგი საუბრობდა. ქრისტე კი როგორ მოიქცა? როცა მისი განზრახვა შეიცნო, მოისმინე, რა უთხრა:
47-50. მაშინ ჰრქუა ვინმე მას: აჰა დედაჲ შენი და ძმანი შენნი დგანან გარეშე და უნებს რაჲმე სიტყუად შენდა. ხოლო იესუ მიუგო მეტყუელსა მას და ჰრქუა: ვინ არს დედაჲ ჩემი, ანუ ვინ არიან ძმანი ჩემნი? და მიყო ჴელი მისი მოწაფეთა მიმართ თჳსთა და თქუა: აჰა დედაჲ ჩემი და ძმანი ჩემნი! რამეთუ რომელმან ყოს ნებაჲ მამისა ჩემისა ზეცათაჲსაჲ, იგი არს ძმაჲ და დაჲ და დედაჲ ჩემი. - ამას იმიტომ კი არ ამბობს, რომ დედისთვის ესაყვედურებინა, არამედ, რათა მისი კაცობრივი ბუნებისათვის დამახასიათებელი პატივმოყვარული აზრი გამოესწორებინა. ის კი არ უთქვამს, დედაჩემი არ არისო, არამედ უკეთუ ღმრთის ნებას არ აასრულებს, ვერაფერს არგებს ის, მე...
...ჳსი, თუ ვინ არს, ანუ ვითარ ჯერ-არს კრძალვაჲ და პატივი მისი. და რაჲთა არა აქუნდეს, ვითარცა სხუათა დედათა ძენი თჳსნი, და რამეთუ სადა არა ჯერ-არნ, არა უსმინოს, ვითარცა-იგი რაჟამს შორის ერსა იყო და ასწავებდა, და მოვიდეს და ეძიებდეს მას, და თავადმან თქუა, ვითარმედ: „ვინ არს დედაჲ ჩემი? ანუ ვინ არიან ძმანი ჩემნი?“ ; რამეთუ უფალი მარადის უმჯობჱსსა ყოველთასა განაგებდა და კუალად ამისთჳსცა ურჩ ექმნა ამას ადგილსა, რამეთუ არა ენება, რაჲთა დედისა თჳსისა სიტყჳ-თა ქმნას სასწაული იგი, რაჲთა არა იჭუეულ იქმნას მრავალთაგან, არამედ ელოდა, რაჲთამცა სახლისა უფალნი იგი ევედრნეს, რაჲთა ესრეთ უეჭუელ იყოს საქმჱ იგი და საქებელ; და ამის ყოვლისათჳს უკუე მიუგო ესრეთ დედასა თჳსსა, რაჲთა მასცა ასწაოს ჯეროვანი საქმჱ, და რაჲთა სასწაულნი ჯერისაებრ იქმნებოდიან.
სწავლაჲ კა ვითარმედ ჯერ-არს სათნოებისა მოგებაჲ, და ვითარმედ მშობელთა სიწმიდჱ ჩუენ არას გუერგების
ხოლო შენ ესე ყოველი გულისხმა-ყავ და კუალად რაჟამს გესმეს, ვი-თარმედ: „დედაკაცმან ვინმე ღაღად-ყო: ნეტარ არს მუცელი, რომელმან გიტჳრთა შენ, და ძუძუნი, რომელთა სწოვდ! და უფალმან თქუა: არამედ ნეტარ არიან, რომელთა ქმნან ნებაჲ მამისა ჩემისაჲ“,...