სახარებაჲ მათესი 15:25

...ც დაინახა, რომ მოწაფეებმაც მეტი ვერაფერი გააკეთეს, და თავის თავს არ უთქვამს: თუ მათ ვერ შეძლეს თავიანთი შუამდგომლობით ჩემთვის ღვთის მოწყალების მოპოვება, მაშ, რატომ ვხარჯავ ძალას ამაოდ? პირიქით, თითქოს ცეცხლში იწვოდეს, აალებული სულითა და შემუსვრილი გულით, მიეახლა, თაყვანი სცა და თქვა: „უფალო, შემიწყალე მე!" (მათ 15:25). მაგრამ ამის შემდეგაც არ მოხრილა ქალის ვედრებით, არამედ წინაზე უფრო მკაცრი პასუხი მისცა: „არა კეთილ არს, — ამბობს, — მოღებად პური შვილთაგან და დაგებად ძაღლთა" (მათ 15:26). იფიქრე, საყვარელო, და გაუკვირდი ამ სულის ძალას და მისი რწმენის არაჩვეულებრიობას: ძაღლის სახელი რომ ესმა, არ შეწყენინებია, უკან არ დაიხია, არამედ დიდი კეთილგულობით თქვა: „ჰე, უფალო, რამეთუ ძაღლნიცა ჭამედ ნაბიჭევისაგან, რომელ გარდამოცჳვინ ტაბლისაგან უფალთა მათთაჲსა" (მათ 15:27). ვაღიარებ, რომ ძაღლი ვარ; ღირსი გამხადე, როგორც ძაღლი, ტრაპეზიდან ნამცეცებს მაინც. ხედავ ქალის რწმენასა და კეთილ სულს? მან თავის თავზე აიღო ნათქვამი და მაშინვე მიიღო სასურველი, და მიიღო დიდი შექებით. რა უთხრა ქრისტემ? „ჵ დედაკაცო! დიდ არს სარწმუნოებაჲ ეგე შენი; გეყავნ შენ, ვითარცა გნებავს" (...

...ად ევედრებოდა. ასეთია მწუხარე სული, რომელიც მხურვალე გულმოდგინებით მოდის: ყურადღებას არ აქცევს იმას, რასაც ეუბნებიან, არამედ მხოლოდ ერთზე ფიქრობს — როგორ მიაღწიოს სასურველს. სწორედ ასე მოიქცა ეს ქალიც. ის სიტყვები რომ მოისმინა, ისევ თაყვანს სცემდა, როგორც წერილი ამბობს, და ეუბნებოდა: „უფალო, შემიწყალე მე!" (მათ 15:25). ის იცნობდა მეუფის გულმოწყალეობას, ამიტომაც ასეთ დაჟინებას იჩენდა. შეხედე კვლავ, რა ბრძენია მეუფე და რა საკვირველად წარმართავს საქმის მიმდინარეობასას: ახლაც არ დაიხრება ქალის ვედრებისკენ, არამედ კიდევ უფრო მკაცრ და ხისტ პასუხს აძლევს. მან იცოდა ქალის სულის სიმტკიცე და სურდა, რომ არამხოლოდ ფარულად მიეღო ქველმოქმედება, არამედ, რომ მოწაფეებმაც ამ შემთხვევიდან შეიცნონ მისი დაყოვნების მიზეზი, და ყველა სხვამაც ისწავლოს, რა დიდია დაუცხრომელი ლოცვის ძალა და რა მაღალია ამ ქალის სათნოება. ამიტომ ამბობს: „არა კეთილ არს მოღებად პური შვილთაგან და დაგებად ძაღლთა" (მათ 15:26). შენიშნე აქ ქალის სულის სიმტკიცე, როგორ მოშურნეობის ცეცხლით ენთებოდა და ღვთისადმი რწმენით სულდგმულობდა, ასულის გამო დიდი მწუხარებით თითქოს ნაწლავები ეგლიჯებოდა და მკაცრი სიტყვებისგან არ ზურგს აქცევდა, არამედ ძაღლის სახელი რომ მო...