თ ა რ გ მ ა ნ ი: ჰხედავა, ვითარ ერთ არს დიდებაჲ მამისა და ძისაჲ, რამეთუ არა თქუა, თუ: მოსლვად არს ესევითარითა დიდებითა, ვითარი მამისაჲ არს, რაჲთამცა შეცვალებაჲ რაჲმე ვინ უძლო მოგონებად, არამედ: მოსლვად არსო დიდებითა მამისაჲთა, რომელ-ესე სრულიადსა მას და განუყოფელსა ერთობასა აჩუენებს, ყოვლადვე შეუცვალებელსა. ხოლო ვინაჲთგან დიდებაჲ ერთ არს, ეგრეთვე ბუნებაჲ ერთ არს; ერთი ძალი, ერთი არსებაჲ, ერთი დიდებაჲ, ერთი ბუნებაჲ მამისა და ძისა და სულისა წმიდისაჲ.
რაჲსათჳს უკუე გეშინისო, ჵ პეტრე, სიტყჳსა ამისგან, თუ: ჯერ-არს ჩემდა ვნებაჲ და სიკუდილი? გულისჴმა-ყავ, რამეთუ მოსლვად ვარ მიუთხრობელითა მით და კაცთაგან მოუგონებელითა დიდებითა. მაშინ მიხილო მე და განჰკჳრდე, - იტყჳს უფალი, - მაშინ თქუენცა იდიდნეთ დიდებითა საუკუნოჲთა და ჩემ თანა იხარებდეთ. რამეთუ არა თუ საქმე თქუენი ამას საწუთროსა თანა განქარვებად არს, არამედ ფრიად უაღრესსა და უკუდავსა და საუკუნესა დიდებასა მიმავალ ხართ, ოდესიგი მოვიდე დიდებითა მით მამისაჲთა და მივაგებდე კაცად-კაცადსა საქმეთა მათთაებრ.