თ ა რ გ მ ა ნ ი: ესე იგი არს, ვითარმედ დაღაცათუ იჩემებდენ სათნოებასა, არამედ ამისთჳს განვაწესე იწროებაჲ გზისაჲ მის, რაჲთა მაუცართა მათ ემხილოს, რამეთუ ვერ ძალ-უც მრავალ ჟამ ჩემებაჲ კეთილთა საქმე-თაჲ, ოდეს შინაგან ბოროტითა სავსე იყვნენ; რამეთუ ვინაჲთგან მცირედნი არიან ჭეშმარიტებით მავალნი მის გზისანი, ნუ მათ ჰბაძავთ, რომელნი ორგულებით ვიდოდიან, არამედ ჭეშმარიტებით მავალთა მიემსგავსენით.
ხოლო არა თქუა, თუ: ტანჯენით ესევითარნი იგი, არამედ: ეკრძალენით ოდენ თავთა თქუენთა, - რაჲთა თჳსი სახიერებაჲ აქაცა გამოაჩინოს.
ხოლო რაჲთა არა თქუან, თუ: ვითარ განვარჩინეთ იგინი სხუათაგან? ამისთჳს სახე შემოიღო კაცობრივი, მიმსგავსებული საქმესა ამას წინამდებარესა, და თქუა: