თარგმანი: ოდეს-იგი უმეტეს დაწყნარებით და მოცალებით ლმობიერ იყო ლოცვასა შინა ცხრა ჟამს, ეჩუენა ანგელოზი ხილვითა განცხადებულითა, და პირველად ზომიერითა შიშითა აღპყრობილ ყო გონებაჲ მისი, და ეგრეთღა მიუთხრა, რასა-იგი უბრძანებდა ქმნად. ხოლო პირველად ახარა, ვითარმედ მოწყალებითა ფრთოვან იქმნა ლოცვაჲ მისი აღსლვად წინაშე ღმრთისა, რომელმან მოიჴსენა აღვსებად სარწმუნოებითა სიმრავლე იგი კეთილთა საქმეთა მისთაჲ. ამისსა შემდგომად არა პეტრეს მიმართ მიავლენს, რაჲთა არა იგი ოდენ მარტოჲ ცხონდეს, არამედ პეტრეს მოწოდება სცემს, რაჲთა, ყოვლით სახლეულითურთ ცხოველ იქმნეს სარწმუნოებით ქრისტესითა, და ზედა-მიწევნით აუწყებს ადგილსა პეტრესსა და სახლსა შემწყნარებელისა მისისასა თანა ჴელოვნებითურთ, რაჲთა არა შეცთომილნი მიმოეძიებდენ მას, არამედ ზღჳს კიდესა იძიონ, რამეთუ მარადის ჩუეულებაჲ აქუნდა მოციქულთა ძიებად ადგილსა მყუდროსა, ვითარ-იგი ჰრქუა უფალმან: მივედით თქუენ თჳსაგან ადგილსა უდაბნოსა.
საქმე წმიდათა მოციქულთაჲ 10:4
...მე და ისმინე ლოცვისა ჩემისა“** ().
ასევე კორნელიუსიც შესმენილ იქნა, რადგან ლოცვა ჰყავდა შუამდგომლად. ამბობს: „ლოცვანი შენნი და ქველის საქმენი შენნი აღვიდეს საჴსენებელად შენდა წინაშე უფლისა“ (). სამართლიანადაც, რადგან ის, რაც შეისმინება, სწორედ საქმეები და კეთილი აღსრულებანია; ხოლო ლოცვები — უბრალოდ კი არა, არამედ ის ლოცვები, რომლებიც ღვთის სჯულის მიხედვით აღესრულება. და რომელია ეს ლოცვები? ისინი, რომლებიც იმას ითხოვენ, რისი მიცემაც ღმერთს შეჰფერის, და რომლებიც მას არ სთხოვენ მისი სჯულების საწინააღმდეგოს. და ვინ არის, ამბობს, ისეთი კადნიერი, რომ ღმერთს მისი სჯულების საწინააღმდეგოს გაკეთება მოსთხოვოს? ის, ვინც მას მტრების წინააღმდეგ ევედრება, რადგან ეს მის მიერ დადებული სჯულის წინააღმდეგაა. რადგან თვითონ ამბობს: „ვითარცა ჩუენ მიუტევებთ თანამდებთა მათ ჩუენთა“ (
...ვე წმიდა იყოს თქუენდა“.
ესე უაღრეს მსხუერპლებისა არს, ვითარცა იტყჳს: „წყალობაჲ მნებავს და არა მსხუერპლი“. ესე ცათა განახუამს, ვითარცა იტყჳს: „ლოცვანი ეგე შენნი და ქველისსაქმენი აღვიდეს საჴსენებელად შენდა წინაშე ღმრთისა“.
ესე უაღრეს არს ქალწულებისაცა, რამეთუ ქალწულთა რომელთა არა აქუნდა ესე, განითხინეს სასძლოჲსა მისგან, და რომელთა აქუნდა, ბრწყინვალედ შევიდეს.
ვინაჲთგან უკუე ესე ყოველი ესრეთ არს, ვიღუაწოთ, ძმანო, თესვად წყალობისა, რაჲთა წყალობაჲცა მოვიმკოთ და საუკუნეთა მათ კეთილ-თა მივემთხჳნეთ მადლითა და კაცთმოყუარებითა უფლისა ჩუენისა იესუ ქრისტესითა, რომლისა თანა მამასა სულით წმიდითურთ დიდებაჲ, პატივი და სუფევაჲ აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე, ამენ.