1 თესალონიკელთა მიმართ 2:14

„მოიჴსენენით, ძმანო, შურომანი ჩუენნი და რუდუნებანი, რამეთუ ღამე და დღე ვიქმოდეთ, რაჲთა არავის დაუმძიმოთ თქუენგანსა, და ესრეთ ვქადაგეთ თქუენდა მიმართ სახარებაჲ იგი ღმრთისაჲ. თქუენ მოწამე ხართ და ღმერთი, ვითარ-იგი ღირსად და მართლად და უბიწოდ თქუენ მორწმუნეთა მიმართ ვიყვენით, ვითარცა-ეგე იცით, ვითარ კაცად-კაცადსა თქუენსა, ვითარცა მამაჲ თჳსსა შვილსა, ეგრეთ გლოცევდით თქუენ და ნუგეშინის-გცემდით და გიწამებდით, რაჲთა ხჳდოდით თქუენ ღირსად ღმრთისა, რომელმან-იგი გიჩინნა თქუენ თჳსსა მას სასუფეველსა და დიდებასა." (1 თეს 2:9–12).

1. მოციქულის შრომა და სიტყვის შეწყნარება

მასწავლებელმა მძიმე არ უნდა მიიჩნიოს არაფერი იქიდან, რაც მოწაფეთა ცხონებას ემსახურება. რადგან თუ ნეტარი იაკობი ღამითა და დღით ფარათა დასაცავად იწურებოდა, მით უმეტეს მას, ვისაც სულები აქვს მინდობილი, თუნდაც საქმე შრომატევადი იყოს და თუნდაც მდაბალი, ყველაფერი უნდა აკეთოს და მხოლოდ ერთს უმზერდეს: განსწავლულთა ცხონებასა და იქიდან ღმერთთან მისულ დიდებას....

..., ვისი ქონებაც ქრისტეს გამო იძარცვებოდა, უბრძანებს, იშრომონ და თავი ირჩინონ, მით უმეტეს - სხვებს. ხოლო ის, რომ ქონება დატაცებული იყო, ცხადია მისივე სიტყვებიდან: „თქუენ მობაძავ იქმნენით, ძმანო, ეკლესიათა მათ ღმრთისათა, რომელნი არიან ჰურიასტანს ქრისტე იესუჲს მიერ" (1 თეს 2:14). როგორ? იმით, რომ მათ სწერდა და ამბობდა: „და იავარის-ყოფაჲ იგი მონაგებთა თქუენთაჲ სიხარულით შეიწყნარეთ" (ებრ 10:34).

აქ უკვე აღდგომის შესახებ სიტყვას აღძრავს. და რა? განა ამის თაობაზე მათთან არ უსაუბრია? მაგრამ აქ იგი სხვა საიდუმლოზე მიანიშნებს. რა არის იგი? იგი ამბობს: „ჩუენ, ცხოველნი ესე, რომელ დაშთომილ ვიყვნეთ მოსლვასა მას უფლისასა, ვერ მივეწინეთ შესუენებულთა მათ" (1 თეს 4:15). ამრიგად, აღდგომის სიტყვა...

...სთ, ასე ეპყრობოდნენ, რას ფიქრობ, როგორ მოექცეოდნენ მათ გვერდით მცხოვრებ თანამოქალაქეებს, რომლებიც ერთბაშად განუდგნენ მათ? სწორედ ამას უმოწმებს მათ, როცა ამბობს: „თქუენ მობაძავ იქმნენით, ძმანო, ეკლესიათა მათ ღმრთისათა, რომელნი არიან ჰურიასტანს ქრისტე იესუჲს მიერ" (1 თეს 2:14). სასოებაზეც ამბობს: „სასოებისასა უფლისა ჩუენისა იესუ ქრისტესა წინაშე ღმრთისა და მამისა ჩუენისა" (1 თეს 1:3). კარგად თქვა ასე, რადგან ეს ყოველივე რწმენისა და სასოებისაგან ხდება. ამრიგად, მომხდარი მხოლოდ მათ ვაჟკაცობას კი არ აცხადებდა, არამედ იმასაც, რომ განმზადებული საზღაურებისა სრული დარწმუნებით სწამდათ. ამიტომ უშვებდა ღმერთი, რომ დევნები მაშინვე მომხდარიყო: რათა არავის ეთქვა, თითქოს ქადაგება უბრალოდ და ლიქნით შედგა; რათა მათი მხურვალება გამოჩენილიყო; და რათა ცხადი გამხდარიყო, რომ მორწმუნეთა სულებს უბრალო ადამიანური დამარწმუნებლობა კი არა, არამედ ღვთის ძალა არწმუნებდა, ისე რომ ისინი ურიცხვი სიკვდილისთვისაც კი მზად ყოფილიყვნენ. ეს ვერ...

...მედ: „თქუენ მობაძავ იქმნენით, ძმანო, ეკლესიათა მათ ღმრთისათა, რომელნი არიან ჰურიასტანს, რამეთუ ეგრევე გევნო თქუენცა თჳსთაგან ტომთა, ვითარცა-იგი მათ ჰურიათაგან, რომელთა-იგი უფალი მოკლეს იესუ და წინაწარმეტყუელნი და ჩუენ გამოგუდევნეს და ღმერთსა არა სათნო-ეყვნეს და ყოველთა კაცთა წინააღმდგომ არიან“. (1 თეს. 2,14-15) ვითარცა აქაცა უფალი გამოაჩინებს და მიბაძვითა მით წინაწარმეტყუელთაჲთა ნუგეშინის-სცემს მოციქულთა. და სხუათა მათ ნეტარებათა ესრეთ იტყოდა: „ნეტარ არიან გლახაკნი, და ნეტარ არიან მოწყალენი და სხუანი იგი ყოველნივე“; ხოლო აქა არა ესრეთ განუჩინებელად თქუა, არამედ მათა მიმართ ყო სიტყუაჲ თჳსი, ვითარმედ: „ნეტარ იყვნეთ თქუენ, რაჟამს გყუედრიდენ და გდევნიდენ და თქუან ყოველი სიტყუაჲ ბოროტი თქუენდა მომართ სიცრუით ჩემთჳს“, (მათ. 5,11) რაჲთა უჩუენოს, ვითარმედ ესე განთჳსებულად და განჩინებულად მათი არს უაღრეს ყოველთა, და რომელნი მსგავსად მათსა იდევნებოდინ სახელისა მისისათჳს და სწავლისა მისთჳს საღმრთოჲსა, და რაჲთა გულისჴმა-ყონ დიდებაჲ მისი და სწორებაჲ მამისა თანა; რამეთუ ვითარცა წინაწარმეტყუელნი მამისათჳს, ეგრეთვე მოციქულნი ძისათჳს დევნნეს ჰურიათა, ურჩულოთა მათ და მოსისხლეთა. ხოლო ოდეს ჰრქუა, ვითარმედ: „წინაწარმე...