1 თესალონიკელთა მიმართ 3:2

„მოიჴსენენით, ძმანო, შურომანი ჩუენნი და რუდუნებანი, რამეთუ ღამე და დღე ვიქმოდეთ, რაჲთა არავის დაუმძიმოთ თქუენგანსა, და ესრეთ ვქადაგეთ თქუენდა მიმართ სახარებაჲ იგი ღმრთისაჲ. თქუენ მოწამე ხართ და ღმერთი, ვითარ-იგი ღირსად და მართლად და უბიწოდ თქუენ მორწმუნეთა მიმართ ვიყვენით, ვითარცა-ეგე იცით, ვითარ კაცად-კაცადსა თქუენსა, ვითარცა მამაჲ თჳსსა შვილსა, ეგრეთ გლოცევდით თქუენ და ნუგეშინის-გცემდით და გიწამებდით, რაჲთა ხჳდოდით თქუენ ღირსად ღმრთისა, რომელმან-იგი გიჩინნა თქუენ თჳსსა მას სასუფეველსა და დიდებასა." (1 თეს 2:9–12).

1. მოციქულის შრომა და სიტყვის შეწყნარება

მასწავლებელმა დამამძიმებლად არ უნდა მიიჩნიოს არაფერი იქიდან, რაც მოწაფეთა ცხონებას ემსახურება. რადგან თუ ნეტარი იაკობი ღამითა და დღით ფარათა დასაცავად ილეოდა, მით უმეტეს მან, ვისაც სულები აქვს მინდობილი, ყველაფერი უნდა აკეთოს — თუნდაც საქმე შრომატევადი იყოს, თუნდაც მდაბალი — და მხოლოდ ერთს უმზერდეს: მოწაფეთა ცხონებასა და აქედან ღმერთისთვის წარმოშობილ...

...შდრ. 1 თეს 3:10)¹, და რომ „ვერღარა დავთმეთ, ჯერ-ვიჩინეთ ათინას შინა დაშთომაჲ მარტოთა" (1 თეს 3:1), და რომ „და მივავლინეთ ტიმოთე, ძმაჲ ჩუენი" (შდრ. 1 თეს 3:2), ამ ყველაფრით იგი ცხადად აჩვენებს, რა ძლიერი სურვილი ჰქონდა მათთან მისვლისა. რადგან, როგორც ჩანს, ვერ მოასწრო წასვლა და მათი რწმენის ნაკლულების — ანუ „დაკლებული იგი სარწმუნოებისა თქუენისაჲ" (1 თეს 3:10) — შევსება, ამიტომ ამატებს მეორე წერილს და პირადი მოსვლის დანაკლისს წერილებით ავსებს. ხოლო იმის მიხვედრა, რომ არ წასულა, აქედან შეიძლება: წერილის წერისას ამბობს: „ხოლო გეტყჳთ თქუენ, ძმანო, მოსლვისა მისთჳს უფლისა ჩუენისა იესუ ქრისტესა და ჩუენისა შეკრებისათჳს მისა მიმართ" (2 თეს 2:1). რადგან პირველ წერილშიც ამბობდა: „ხოლო ჟამთა მათთჳს და წელთა, ძმანო, არა გჳჴმს მიწერად თქუენდა" (1 თეს 5...

...გი სარწმუნოებისა თქუენისაჲ"** (1 თეს 3:10); ამიტომაც ასე აღნიშნა და არ თქვა: განმტკიცებისათვისო, არამედ: შესავსებლადო. რადგან იქ, სადაც თვით რწმენის გამო ეშინოდა, ამბობს, რომ ტიმოთე გაგზავნა: „რაჲთა დაგამტკიცნეს თქუენ" (1 თეს 3:2); აქ კი ამბობს, რომ ნაკლულებანი უნდა შეავსოს, რაც უფრო სწავლების საქმეა, ვიდრე განმტკიცებისა; როგორც სხვაგანაც ამბობს: „რაჲთა აწვე იყოს ღმრთისა იგი კაცი, ყოვლისა მიმართ საქმისა კეთილისა განმტკიცებულ." (2 ტიმ 3:17). ხოლო შესავსები სწორედ ის არის, რომელსაც მცირეოდენი რამ აკლია; რადგან სწორედ ეს ივსება.

„ხოლო თავადმან ღმერთმან და მამამან ჩუენმა და უფალმან ჩუენმან იესუ ქრისტემან წარჰმართენ გზაჲ ჩუენი თქუენდა მიმართ." (1 თეს 3:11). „ხოლო თქუენ უფალმან გარდაგრიენ და გარდაგმატენ სიყურულითა ურთიერთარს და ყოველთა მიმართ, ვითარცა-ესე ჩუენ თქუენდა მიმართ," (1 თეს 3:12)....