1 თესალონიკელთა მიმართ 5:3

...შეიპყრნა მკჳდრნი ფილსტიმისანი.“** (გამ 15:14), ესე იგი: შიში, ძრწოლა, ტანჯვა და ტკივილი. და კვლავ პავლე ამბობს: „რაჟამს თქუან: „მშჳდობაჲ და კრძალულებაჲ“, მაშინ მეყსეულად მოიწიოს მათ ზედა მომსრველი, ვითარცა სალმობაჲ შობადისაჲ“ (1 თეს 5:3). აქ ორ რამეზე მიანიშნებს: აუტანელობაზეც და მოულოდნელობაზეც. და ეზეკიაც ამბობს: „რამეთუ მოიწია ლმობაჲ შობისა, ხოლო ძალი არა აქუს შობად.“ (ესაია 37:3) ამით იგი სალმობის მეშვეობით საკუთარ აუტანელ შიშსა და ტკივილს აჩვენებს.

სწორედ ასევე ამბობს აქაც წინასწარმეტყველი. რადგან თუნდაც ვინმე ურიცხვგზის ბოროტი იყოს, სინდისის სამსჯავრო არ იხრწნება; იგი ხომ ბუნებრივია და დასაბამითვე ღმერთისაგან არის ჩვენში ჩადებული. და თუნდაც ურიცხვად ვეწინააღმდეგებოდეთ სინდისს, სინდისის სამსჯავრო მაინც თავს გვადგას, ღაღადებს, სჯის, განიკითხავს; და ბოროტებაში მცხოვრებთაგან არავინაა ისეთი, ურიცხვ ტკივილს რომ არ ითმენდეს, მაშინაც...

...)² ამიტომაც ამბობდა პავლე: „რამეთუ რაჟამს თქუან: „მშჳდობაჲ და კრძალულებაჲ“, მაშინ მეყსეულად მოიწიოს მათ ზედა მომსრველი, ვითარცა სალმობაჲ შობადისაჲ, და ვერ განერნენ.“ (1 თეს 5:3) აქ სწორედ იმაზე მიანიშნა, რაც მეორე ეპისტოლეშიც თქვა. ვინაიდან ეს მორწმუნენი ჭირში იყვნენ, ხოლო მათი მოწინააღმდეგენი — მოსვენებასა და განცხრომაში, პავლე მათ ამჟამინდელ გასაჭირში აღდგომის სიტყვით ანუგეშებდა; მოწინააღმდეგენი კი შეურაცხყოფდნენ მათ, წინაპართაგან მომდინარე მოსაზრებებს იმეორებდნენ და ამბობდნენ: „როდის იქნება?“ (ამასვე ამბობდნენ წინასწარმეტყველებიც: „რომელნი იტყვიან: მალიად მოეახლენინ, რომელთა ჰყოფს, რაჲთა ვიხილოთ. და მოვედინ განზრახვა წმიდისა ისრაჱლისაჲ, რაჲთა ვცნათ.“ (ესაია 5:19) და კვლავ: „ვაჲ რომელთა გული უთქუამს დღესა უფლისასა.“ (ამოს 5:18) — რადგან იგი უბრალოდ ამ დღის მოსურნეებს კი...

...დ იგინი რომელნი იშუებდეს და ბორგდეს და უშჯულო იყვნეს, მოიწია რისხვაჲ იგი. ეგრეთვე იყოს აღდგომაჲ.

ამისთჳსცა მოციქული პავლე იტყოდა, ვითარმედ: „იტყოდიან რაჲ, თუ: აჰა მშჳდობაჲ და უცთომელობაჲ, მაშინ მეყსა შინა მოიწიოს მათ ზედა დაქცევაჲ, ვითარცა სალმობაჲ შობადისაჲ ეწიის რაჲ ჟამსა შობისასა, და ვერ განერნენ“. (1 თეს. 5,3) ხოლო ესე ამისთჳს არს, რომელ უცნაურად მომავალ არს დღჱ იგი, რაჲთა მარადის შიშსა შინა ვიყვნეთ და არაოდეს უზრუნველ ვიქმნებოდით. რასა იტყჳ, არა მოელია აღდგომასა და საშჯელსა? ეშმაკნი აღიარებენ აღდგომასა, და შენ ურწმუნო ხარა? რამეთუ ისმინე, რასა ეტყჳან იგინი უფალსა, ვითარმედ: „მოხუედ აქა უწინარეს ჟამისა ტანჯვად ჩუენდა“. (მათ. 8,29) ხოლო რომელნი ტანჯვასა აღიარებენ, მათ აღდგომაჲცა იციან და საშჯელი. ნუმცა უკუე განვარისხებთ ღმერთსა საქმითა ამით ბოროტითა, რაჲთამცა სხუათა მათ ბოროტთა ჩუენთა თანა აღდგომისაცა ურწმუნო ვიყვენით. რამეთუ ვითარცა სხუათა მათ საქმეთა ზედა დასაბამ ჩუენდა იქმნა ქრისტე, ეგრეთვე ამასცა ზედა, რამეთუ ამისთჳს „პირმშოდ შესუენებულთა“ (კოლ. 1,18) ეწოდების მას. უკუეთუმცა კულა არა ყოფად იყო აღდგომაჲ, ვისიმცა პირმშოჲ იყო, ვინაჲთგან აღდგომადმცა არავის ეგ...