1 ტიმოთეს მიმართ 3:7

..., დიდი საქმეა ორი მოწმის ყოლაც; ასე რომ, ეს დიდი გამოცდის ნიშანია. მაშ, რა ვქნათ, თუ ცოდვები აღიარებულია, მოწმეები კი არ ჰყავს, არამედ მხოლოდ ბოროტი ეჭვია? ზემოთ ვთქვი, ამბობს: საჭიროა, რომ მას „წამებაჲცა კეთილი აქუნდეს გარეშეთგან“ (1 ტიმ 3:7).

ამიტომ შიშით გვიყვარდეს ღმერთი, რადგან „მართალსა შჯულ არა უც“ (1 ტიმ 1:9); ხოლო მრავალნი, რომლებიც სათნოებას იძულებით მისდევენ და არა საკუთარი ნებით, შიშისაგან დიდ ნაყოფს იღებენ, როცა ხშირად თავიანთ გულისთქმებს მოიკვეთენ. ამიტომ გეენიის შესახებ ვისმენდეთ, რათა ამ მუქარისა და ამ შიშისაგან დიდი რამ ვიმკოთ. რადგან მას, ვინც ცოდვილთა მასში ჩაგდებას აპირებს, ეს მუქარა წინასწარ რომ არ ეთქვა, ბევრი ჩავარდებოდა მასში. რადგან თუ ახლა, როცა შიში ჩვენს სულებს არყევს, მაინც არიან ისეთები, რომლებიც ასე ადვილად სცოდავენ, თითქოს იგი საერთოდაც არ არსებობდეს, მაშინ, ეს რომ არც თქმულიყო და არც დამუქრებულიყო, რა საშინელებას არ ჩავიდენდით?...

...და საშჯელსა შევარდეს ეშმაკისასა“** (1 ტიმ 3:6); ესე იგი, იმავე მსჯავრში, რომელიც მან უგუნურების გამო დაითმინა.

„არამედ ჯერ-არს მისა, რაჲთა წამებაჲცა კეთილი აქუნდეს გარეშეთგან, რაჲთა არა ყუედრებასა შევარდეს და საფრჴესა ეშმაკისასა“ (1 ტიმ 3:7). მართებულად! რადგან მას მათგან საყვედურის ატანა მოუწევს. ალბათ ამიტომაც თქვა: „ერთის ცოლის ქმარ“ (1 ტიმ 3:2), თუმცა სხვაგან ამბობს: „მნებავს ყოვლისა კაცისა ყოფად, ვითარცა თავი ჩემი“ (1 კორ 7:7), ესე იგი, თავშეკავებაში. ამიტომ, რათა საქმე ვიწრო ჩარჩოში არ მოექცია, თუ ზედმიწევნით მკაცრ ცხოვრებას მოითხოვდა, სწორედ ამის გამო მოითხოვა ზომიერი სათნოება. რადგან ყოველ ქალაქში წინამძღვარი უნდა დადგენილიყო; მოისმინე, როგორ წერს ტიტეს: „რაჲთა ... და დაადგინნე ქალაქად-ქალაქად ხუცესნი, ვითარცა-იგი მე გიბრძანე შენ“ (ტიტ 1:5). მაგრ...