2 მეფეთა 16:11

...როტი. და აწ ესერა აქა ესე ნუგეშინის-ცემულ არს, ხოლო შენ იტანჯები“** (ლუკ 16:25). დავითიც, როდესაც სემეიმ დაწყევლა, ამბობდა: „აცადეთ და მწყევდეს მე. ვინ უწყის, თუ უფალმან რქვა მაგას. რამეთუ იხილოს უფალმან დამდაბლებაჲ ესე ჩემი“ (2 მეფ 16:11–12). და ყველგან საღვთო წერილში ვპოვებთ, რომ მათ, ვინც ჭირებს მადლიერებით იტანენ, არა მხოლოდ მრავალი ცოდვა ეხსნებათ, არამედ აქედან ღმრთის წინაშე არამცირე კადნიერებასაც მოიპოვებენ.

„მო-რა-აკლდებოდა ჩემგან სული ჩემი, და შენ უწყნი ალაგნი ჩემნი“ (ფსალმ 141:4). როცა სულმოკლე ადამიანები განსაკუთრებით ეცემიან და მრავალი მათგანი გმობის სიტყვებსაც ამბობს, სწორედ მაშინ ეს კაცი ყველაზე მეტად სულიერ სიბრძნეს იჩენს, რადგან მოშურნეობის მასწავლებლად ჭირი ჰყავს. ამიტომ, როცა დაინახავ ვინმეს, ვინც ჭირის გამო სასოს წარიკვეთს ან მწარე სიტყვას იტყვის, მიზეზად ჭირი ნუ მიიჩნევ, არამედ ამ სიტყვების მთქმელის სულმოკლეობა. რადგან...

...უტევა ყოველივე იგი, რომელი შეემთხჳა, და ძჳრისმეტყუელებისა მისთჳს სემიესა მისაგებელსა ეძიებდა ღმრთისაგან და იტყოდა: „აცადეთ, მგმობდეს და მწყევდეს. ვინ უწყის, უფალსა თუ ურქუამს, ვითარმედ ძჳრისმეტყუელად აღუდეგ დავითს, რაჲთა იხილოს უფალმან დამდაბლებაჲ ესე ჩემი და მომაგოს მე კეთილი წყევისა მის წილ“. (შდრ. 2 მეფ. 16,11-12)

ეგრეთვე პავლე არა ტანჯვათა ხოლო და დევნულებათა, არამედ ყუედრებათაცა დიდად საქებელ-ჰყოფს და მიუწერს: „მოიჴსენებდით პირველთა მათ დღეთა, რომელთა შინა ნათელ-იღეთ და მრავალი ღუაწლი დაითმინეთ ვნებათაჲ, ესე არს, ყუედრებათა და ჭირთა შინა სოფლის სახილველ იქმნენით“. (ებრ. 10,32-33) ვინაჲთგან უკუე ესრეთ საჭირო არს და შესაწუხებელ საქმე ესე, ამისთჳს სასყიდელი ფრიადი აღუთქუა უფალმან არა ამას საწუთროსა, არამედ ცათა შინა, სასოებითა მით საუკუნოჲთა, დაუსრულებელითა მით და წარუვალითა. და იხილე, რავდენთა მცნებათა შემდგომად დადვა ესე. არა თუ ცუდად ქმნა, არამედ რაჲთა აუწყოს, ვითარმედ უკუეთუ ვინ არა პირველად იგი ყოველივე მოიგოს და ყოვლითავე შეიჭუროს, ვერ ჴელ-ეწიფების ამას ასპარეზსა შესლვად. ამისთჳსცა პირველითგან იწყო და შემდგომითი შემდგომად ვითარცა ჯაჭჳ ოქროჲსა შეგჳთხზნა, რამეთუ რომელი მდაბალ იყოს და შემუსრვილ...

...ოიჴსენეთ დავითისი, ოდეს-იგი სემიე გამოვიდა ძჳრისმეტყუელად, სწყევდა და ქვითა ესროდა დავითს და მტუერსა გარდაასხმიდა, და ერისთავთა მათ ენება მოკლვაჲ მისი, რაჲ-იგი ჰრქუა მათ მეფემან, ვითარმედ: „აცადეთ, მგმობდეს და მწყევდეს, რაჲთა იხილოს უფალმან დამდაბლებაჲ ესე ჩემი და მომაგოს მე კეთილი წყევისა მის წილ“. (2 მეფ. 16,11-12) და კუალად ფსალმუნთა შინა იტყჳს: „იხილე, რამეთუ მტერნი ჩემნი განმრავლდეს და სიძულილით ამაოდ მომიძულეს მე, და შენ მომიტევენ ყოველნი ცოდვანი ჩემნი“. (შდრ. ფსალმ. 24,19,18) და ლაზარე ამისთჳს მიემთხჳა განსუენებასა, რამეთუ მრავალნი ჭირნი შეემთხჳნეს სოფელსა შინა უძლურებისა და გლახაკებისანი და მრავალნი წუნობანი და შეურაცხებანი მდიდრისა მისგან. ამისთჳს ვიტყჳ, ვითარმედ: არარაჲ ევნების კაცსა მოწევნულთაგან მის ზედა ჭირთა და შეურაცხებათა და განსაცდელთაგან, უკუეთუ ახოვნად თავს-ისხნეს იგინი, არამედ უფროჲსღა დიდად სარგებელ ეყოფის, გინა თუ ღმრთისა მიერ მოივლინნეს მის ზედა განსაცდელნი, გინა თუ ეშმაკისა მიერ იტანჯებოდის და იგუემებოდის, ანუ თუ კაცთაგან ძჳრი შეემთხუეოდის.

თქუას უკუე მეტყუელთაგანმან ვინმე, ვითარმედ: კეთილ არს სიტყუაჲ ეგე კაცთათჳს ჰასაკითა სრულთა, რომელნი მრავალთა ბრალთა თანამდებ არიან, ხოლო რ...

...და ურიდად აგინებდა მას და აყუედრებდა. ხოლო იგი არა განრისხნა, არცა სიტყუა-უგო, რამეთუ სიმდაბლესა და გლოასა აღმოეფხურა სული მრისხანებისაჲ მისგან. ამის-თჳსცა ინება რაჲ ერისთავმან მან მისლვაჲ და მოკლვაჲ უკეთურისა მის, არა შეუნდო დავით, არამედ იტყოდა, ვითარმედ: „ღმერთმან უბრძანა მას ესევითარისა სიტყუად“. (შდრ. 2 მეფ. 16,11) და კუალად, სხუასა ადგილსა ეტყოდეს რაჲ მღდელნი, რაჲთა კიდობანსა მას მის თანა ავლებდეს, არა ჯერ-იჩინა, არამედ უღირსად შეჰრაცხა თავი თჳსი და თქუა: „უკუეთუ მიჴსნას ღმერთმან განსაცდელთა ამათგან, ვიხილო შუენიერებაჲ მისი ტაძარსა შინა. ხოლო მრქუას თუ, ვითარმედ: არა გინებე შენ, იყავნ ჩემ ზედა, რაჲ-იგი სათნო არს მის წინაშე“. (შდრ. 2 მეფ. 15,25-26)

იხილეა გული შემუსრვილი? და კუალად, რაჲ-იგი საულს ზედა ქმნა ერთ და ორგზის, არა დიდი იგი საზომი სრულებისაჲ აჩუენაა? რამეთუ არა ძუელსა ოდენ რჩულსა წარჰჴდა, არამედ მცნებათაცა სახარებისათა მიეახლა. არა შურს-იგებდა, არა განრისხნებოდა, არამედ ყოველსავე მადლობით შეიწყნარებდა ღმრთისაგან. ამისთჳსცა კუალად, აბესალომის ზე ხედვიდა რაჲ ურჩულოსა მას მამისა მბრძოლსა, ძმისა მკლველსა, მაგინებელსა და ბილწსა მჯდომარედ საყდართა სამეუფოთა და თავსა თჳსსა მეოტად, შეურაცხად და...