2 ტიმოთეს მიმართ 3:11

...მაგრამ ეს ყველაფერი მას უსასჯელოდ არ ჩაუვლის, ამბობს, რადგან „მიაგოს მას უფალმან საქმეთა მისთაებრ“ (2 ტიმ 4:14).

როგორც ზემოთ წერდა და ამბობდა: „რაოდენნი დევნანი დავითმინენ, და ყოველთაგან მიჴსნა მე უფალმან“ (2 ტიმ 3:11), ასევე აქაც ორმაგად შეაგონა მოწაფე: იმითაც, რომ თვითონ ბოროტს იტანდა, და იმითაც, რომ ის კაცი საზღაურს მიიღებდა; არა ისე, თითქოს წმინდანები უბრალოდ სხვათა სასჯელებით ხარობდნენ, არამედ იმიტომ, რომ ქადაგებასაც და უძლურებსაც აქედან მომდინარე ნუგეში სჭირდებოდათ. ამბობს: „რომელსა შენცა ეკრძალე, რამეთუ ფრიად წინა-აღუდგა იგი ჩუენთა სიტყუათა“ (2 ტიმ 4:15). ესე იგი, ებრძვის და ეწინააღმდეგება. და არ უთქვამს: „შური იძიე, დასაჯე, განდევნე“, თუმცა მადლის მიერ ამის გაკეთება შეეძლო; მაგრამ არც ერთს ამბობს ამათგან, არც მის წინააღმდეგ აიარაღებს მას, არამედ მხოლოდ განშორებას უბრძანებს და სასჯელს ღმერთს უთმობს. და უძლურთა სანუგეშოდ თქვა ეს სიტყვა - **„მია...

...თმინებას“ — როგორც არც ეს ჰქონდათ. ამბობს: „სულგრძელებას.“ მწვალებელთა მიმართ დიდ სულგრძელებას ვიჩენდი. „მოთმინებას“ — დევნათა მიმართ. „დევნულებათა, ვნებათა“ (2 ტიმ 3:11). რადგან ეს ორი რამ აშფოთებს მასწავლებელს: ის, რომ ბევრია მწვალებელი, და ის, რომ ტანჯვებში არ ითმენენ. მაგრამ ამის შესახებ ბევრი ითქვა: რომ ისინი ადრეც იყვნენ და იქნებიან კიდეც; რომ არც ერთი დრო არ არის მათგან თავისუფალი; რომ ჩვენ ვერაფერს დაგვაკლებენ; და რომ ამ სოფელში „ჭურჭელი ოქროჲსაჲ ხოლო და ვერხლისაჲ“ არის (2 ტიმ 2:20).

ხედავ, მაშასადამე, რომ იგი უკვე ჭირთა შესახებ საუბრობს? „რაოდენი შემემთხჳა მე ანტიოქიას შინა, იკონიას, ლუსტრას“ (2 ტიმ 3:11). რატომ ახსენა მრავლიდან მხოლოდ ეს? რადგან დანარჩენი იმ კაცისთვის ცნობილი...