...ანი ქრისტესნი აღსრულებად, რამეთუ მრავალნი არიან ამათცა ჟამთა, რომელნი აღასრულებენ მათ; ხოლო უკუეთუ ჩუენ უმეცარ ვართ, ნუ გჳკჳრს, ნუცა ამისთჳს ურწმუნო ვიქმნებით, რამეთუ ელიაცა ეგრე ჰგონებდა, თუ იგი ხოლო დაშთომილ არს ღმრთისმსახურთაგან, არამედ ესმა, ვითარმედ: „დამიტეობია თავისა ჩემისა შჳდ ათასი მამაკაცი“. და აწცა უკუე საცნაურ არს, ვითარმედ მრავალნი აღასრულებენ მოქალაქობასა მას სამოციქულოსა, განშიშულებულნი ყოვლისაგანვე ზრუნვისა და საურავისა.
ხოლო უკუეთუ ურწმუნო ვართ ამას ზედა, არა თუ ამისთჳს არს ურწმუნოებაჲ იგი, რომელ აღმასრულებელნი ესევითარისა მის მოქალაქობისანი არა არიან, არამედ რომელ ჩუენ ფრიად შორს ვართ და უცხო მისგან, ამისთჳს ურწმუნო ვიქმნებით, ვითარცა-იგი მომთრვალესა არა ჰრწამნ, თუ არს კაცი, რომელი არა თუ ღჳნოსა ოდენ განეყენების, არამედ არცა თუ წყალსა სუამს, გარნა ესე მრავალთა მონაზონთა ჩუენ მიერცა ხილულ-თა წარჰმართეს, რომელ არცა თუ წყლისა გემოსა იხილვიდეს, არა თუმცა ღჳნოსა სუმიდეს. ეგრეთვე მეძავსა არა ჰრწამს, თუ ადვილ არს ქალწულებაჲ, და რომელი სხუათასა მოიტაცებდეს, არა ჰრწამს, თუ არს ვინ, რომელი ყოველსა მონაგებსა თჳსსა სხუათა განუყოფს.
ეგრეთვე რომელნი განილევიან დღითი-დღე ბევრეულთა ზრუნვათა შინა, არა ადვილად შეიწყნარებენ...