ასევე ამ მართალსაც, თუ ღვთისმოყვარე არ იქნებოდა, ბუნებრივი იქნებოდა ამაზეც ეფიქრა: აი, მამამ, ჩემდამი სიყვარულის გამო, სამშობლო მიატოვა, ძველი ჩვეულებები დაივიწყა და, ყველაფრის გადალახვით, იგი აქამდეც კი მოვიდა და, თითქმის შეიძლება ითქვას, ჩემს გამო უცხო მიწაზე მოკვდა; მე კი, მისი სიკვდილის შემდეგაც, არ ვცდილობ იმავეთი გადავუხადო, არამედ ვშორდები, ნათესავებთან ერთად მამის საფლავსაც ვტოვებ? მაგრამ ვერაფერმა ასეთმა ვერ შეაჩერა მისი განზრახვა; ღვთისადმი სიყვარულმა გააკეთა ის, რომ ყველაფერი მსუბუქად და ადვილად ეჩვენა. მართლაც, თუ ის ადამიანურ მოსაზრებებს დაეყრდნობოდა, შეიძლებოდა ესეც ეფიქრა: მე უკვე ასეთ ასაკში ვარ და ღრმა სიბერეს ვუახლოვდები: სად წავიდე? ძმაც არ წამოვიყვანე, არცერთი ნათესავი არ მყავს ჩემთან, ყველა ერთი სისხლისგან განვეყენე: როგორ წავიდე მარტოდმარტო, უცხო მხარეში, სადაც არც ის ვიცი, სად მთავრდება ჩემი მოგზაურობა? და რა მოხდება, თუ გზად მომიხდა სიკვდილი, რა სარგებელი იქნება ამ ყველაფრისგან? ვინ დამარხავს მე, მოხუცს, უცხოელს, უნათესავოს, უსახლკაროს? ჩემი ცოლი თუ მეზობლებს შეავედრებს, რაიმე თანალმობა გამოიჩინონ და დაფარონ...
დაბადება 12:2
1. უთხრა უფალმა აბრამს: წადი შენი ქვეყნიდან, შენი სამშობლოდან, მამაშენის სახლიდან იმ ქვეყანაში, რომელსაც მე გიჩვენებ.2. გაქცევ დიდ ხალხად, გაკურთხებ და განვადიდებ შენს სახელს და კურთხეული იქნები.3. ვაკურთხებ შენს მაკურთხებელს და დავწყევლი შენს მაწყევარს; კურთხეული იქნება შენში მიწიერთა მთელი მოდგმა.
დაბადება თავი 12