თარგმანი: ესრეთ იტყჳს, ვითარმედ: უკუეთუ აჩრდილთა შინა მყოფი არარას ვიქმოდე ზუაობით და მაჩუენებლობითა კაცთმოთნებისაჲთა, ვითარ აწ, შემდგომად ჭეშმარიტებისა შემეცნებისა, დაფარულ რაჲთმე ვიქმნე ბნელითა სიცრუვისა და ორგულებისაჲთა. ხოლო დედის მუცლითგან ჩინებულებაჲ თჳსი თქუა, რაჲთა პირი დაუყოს მათ, რომელნი უკუანაჲსკნელ მოსრულობითა დააკნინებდეს პატივსა მისსა, რომელი-იგი პირველ შობისა განკუთნვილ იყო ღმრთისა, დაღათუ ჟამ ერთ დრო-სცა წოდებად მისსა, უკუანაჲსკნელ მწოდებელმან და პირველ მჩინებელმან მან მისმან. ხოლო დროებაჲ იგი განგებულებითა რაჲთმე იყო გამოუთქუმელითა, რაჲთა ესრეთ მეყსა შინა შეცვალებისათჳს მდევარ-ყოფილისა მის უმეტეს სარწმუნო იქმნეს ჭეშმარიტებაჲ.
გალატელთა მიმართ 1:15
14. ასე რომ, აღვემატებოდი იუდეველობაში ყველა ტოლსწორს ჩემი მოდგმისას, რადგანაც უკიდურესი გულმოდგინებით ვიცავდი მამაპაპეულ გადმოცემებს.15. ხოლო როდესაც ღმერთმა, დედის საშოდანვე რომ ამირჩია და თავისი მადლით მიხმო, -16. კეთილინება თვისი ძე გამოეცხადებინა ჩემში, რათა წარმართთათვის მეხარებინა იგი, მაშინვე როდი დავკითხვივარ სისხლსა და ხორცს.
გალატელთა მიმართ თავი 115. ხოლო როდესაც ღმერთმა, დედის საშოდანვე რომ ამირჩია და თავისი მადლით მიხმო, -
თავი ა̂. შემდგომად დაწყებისა ებისტოლისა თხრობაჲ ჰურიაობისაგან მოქცევისა თჳსისაჲ გამოცხადებით
მოციქულისაჲ: ხოლო რაჟამს სათნო-იყო ღმერთმან, რომელმან გამომირჩია მე დედის მუცლით ჩემითგან (1,15).:
საღმრთო ლიტურგია | ქადაგება 06.11.2016
მამა თეოდორე გიგნაძე
საღმრთო ლიტურგია | ქადაგება 14.10.2018
მამა თეოდორე გიგნაძე
თარგმანებაჲ მათეს სახარებისაჲ თავი ჲდ
წმინდა იოანე ოქროპირი
ს ა ხ ა რ ე ბ ა ჲ: „რამეთუ მსგავს არს სასუფეველი ცათაჲ კაცსა სახლისა უფალსა, რომელი განვიდა განთიად დადგინებად მუშაკთა ვენაჴსა თჳსსა. და აღუთქუა მათ სასყიდელი თითოეულად დრაჰკანი დღესა და წარავლინნა იგინი ვენაჴსა თჳსსა. და განვიდა მესამესა ჟამსა და პოვნა სხუანი, მდგომარენი უბანსა ზედა უქმად, და ჰრქუა მათ: მივედით თქუენცა ვენაჴსა მას ჩემსა და, რაჲ-იგი იყოს სამართალი, მიგცე თქუენ. ხოლო იგინი წარვიდეს. და მერმე განვიდა მეექუსესა და მეცხრესა ჟამსა და ყო ეგრე. ხოლო მეათერთმეტესა ჟამსა განვიდა და პოვნა სხუანი მდგომარენი და ჰრქუა მათ: რაჲსა სდეგით თქუენ აქა დღე ყოველ უქმად? ხოლო მათ ჰრქუეს მას: არავინ დამიდგინნა ჩუენ. ჰრქუა მათ: წარვედით თქუენცა ვენაჴსა მას ჩემსა. და ვითარცა შემწუხრდა, ჰრქუა სახლისა უფალმან ეზოჲსმოძღუარსა თჳსსა: მოუწოდე მუშაკთა მათ და მიეც სასყიდელი; იწყე უკუანაჲსკნელითგან ვიდრე პირველთამდე. მოვიდეს მეათერთმეტისა ჟამისანი იგი და მიიღეს თითოჲ დრაჰკანი. მოვიდეს პირველნიცა იგი და ჰგონებდეს, ვითარმედ უფროჲსი მიიღონ, და მიიღეს მათცა თითოჲ დრაჰკანი. და მი-რაჲ-იღეს, დრტჳნვიდეს სახლისა უფლისა მისთჳს და იტყოდეს, ვითარმედ: უკუანაჲსკნელთა მათ ერთი ხოლო ჟამი დაყვეს, და სწორ ჩუენდა ჰყვენ იგინი, რომელთა ვიტჳრთეთ სიმძიმე დღისაჲ და სიცხე. ხოლო მან მიუგო ერთსა მათგანსა და ჰრქუა: მოყუასო, არას გავნებ შენ, ანუ არა დრაჰკანი ერთი აღგითქუ შენ? მიიღე შენი და ვიდოდე. ხოლო მნებავს უკუანაჲსკნელსა ამას მიცემად, ვითარცა შენ. ანუ არა ჯერ-არს ჩემდა, რაჲცა მინდეს, ყოფად ჩემსა ზედა? არამედ თუალი შენი ვიდრემე ბოროტ არს, რამეთუ მე სახიერ ვარ. ესრეთ იყვნენ წინანი უკუანა, და უკუანანი - წინა, რამეთუ მრავალნი არიან ჩინებულ, და მცირედნი - რჩეულ“ (20,1-16).:
სრულად ნახვა...ხუანი ცხრა ჟამ და სხუანი მეათერთმეტესა ჟამსა, მიმწუხრისა მახლობელად.
და კუალად ესეცა ვთქუა, ვითარმედ გონებისაებრ მსმენელთაჲსა და ვითარცა იცოდა კაცად-კაცადისა, თუ ისმენნ, მაშინცა უწოდა, ვითარცა პავლე იტყჳს: „რაჟამს სათნო-იყო ღმერთმან, რომელმან გამომირჩია მე დედის მუცლით ჩემითგან და მიწოდა მე მადლითა მისითა“. ხოლო ოდეს სათნო-იყო? ოდეს იცოდა, ვითარმედ ისმენს იგი წოდებასა მას; რამეთუ ღმერთსა ენება პირველითგანვე, ხოლო ვინაჲთგან იცოდა, ვითარმედ არა ისმენს იგი, მიუშუა, და მაშინ სათნო-იყო წოდებად მისა, რაჟამს ეგულებოდა მას მორჩილებაჲ. ეგრეთვე ავაზაკსა მას უწოდა. არა თუ პირველცა არა ძალ-ედვა წოდებად, არამედ იგი არა ისმენდა. ამისთჳს მაშინ უწოდა, ოდეს იცოდა, ვითარმედ ისმინოს. ეგრეთვე ყოველთა, რომელთა მიიღეს ზეგარდამო წოდებაჲ, კაცად-კაცადსა ოდეს ეგულებოდა მორჩილებაჲ, მა-შინცა მიიღო წოდებაჲ; ხოლო სხუათა მათ ერთა, ესე იგი არს, ყოველსა სოფელსა, დაუცადებელად უწოდს და ჴმითა მაღლითა იტყჳს: „მოედით ჩემდა ყოველნი მაშურალნი და ტჳრთმძიმენი, და მე განგისუენო თქუენ“. გარნა კაცად-კაცადი ნებისაებრ თჳსისა ისმენს წოდებასა მას, რომელნიმე ადრე და რომელნიმე გჳანად; სხუანი ყოვლადვე არა ისმენენ, არამედ უქმობასა მ...