გამოსვლა 14:15

...ასეთი კაცი არ ღაღადებს, თუნდაც ხმამაღლა ყვიროდეს; ასეთი კაცი არც ღმერთს ევედრება, თუნდაც ეგონოს, რომ ღმერთს ევედრება. მაგრამ მოსე ასე არ იყო: იგი ღაღადებდა და მისი ღაღადი შეისმინებოდა; ამიტომაც ღვთისგან ესმის: „რასა ჰჴმობ ჩემდა მომართ?“ (გამ 14:15). და არა მხოლოდ ღაღადით, არამედ დუმილითაც აღასრულა ის, რაც სურდა, რადგან თავი შესმენის ღირსად წარმოაჩინა. თუ გსურს ცოდვილებიც იხილო, როგორ ლოცულობენ მხურვალედ, აღწევენ საწადელს და დიდად ღაღადებენ, შეხედე მეძავ ქალს, რომელიც დუმილით ღაღადებს; შეხედე მეზვერეს, რომელიც მხოლოდ ლოცვით გამართლდა. ასეთ ღაღადს აღავლენს ეს წინასწარმეტყველიც; ამიტომ ამბობს: „უფალო, ღაღად-ვყავ შენდამი; ისმინე ჩემი“ (ფსალმ 140:1), და ამის გამო ითხოვს, რომ შესმენილ იქნეს.

„ღაღადებასა ჩემსა შენდამი“ (ფსალმ 140:1). იხილე ლოცვის კიდევ ერთი სათნოებაც. რადგან წ...

...„გულისხმა-ყავ ღაღადებაჲ ჩემი“ (ფსალმ 5:2). აქ ღაღადებას ხმის სიმაღლეს კი არ უწოდებს, არამედ გონების განწყობას. რადგან მოსესაც, რომელიც დუმდა, ეუბნებოდა: „რასა ჰჴმობ ჩემდა მომართ?“ (გამ 14:15). არ უთქვამს: „რას ლოცულობ ჩემდამი?“ არამედ: „რასა ჰჴმობ ჩემდა მომართ?“ (გამ 14:15). რადგან მოსე ღმერთს დიდი მხურვალებით მიეახლებოდა. ამიტომ, რათა ისწავლო, რომ აქაც ღაღადებას კი არა, გონების განწყობასა და დაძაბულ გულმოდგინებას გულისხმობს, არ უთქვამს: „ისმინე ჩემი ღაღადება“, არამედ რა? „გულისხმა-ყავ“, ესე იგი, ზედმიწევნით გაიგე. რადგან, თუნდაც ადამიანური სიტყვებით სარგებლობს, თვით ამ ადამიანურ სიტყვებშიც სწორად განწყობილ შინაგან მდგომარეობას ცხადყოფს.

„მომხედენ ჴმასა ლოცვისა ჩემისასა“ (ფსალმ 5:3...

...დინებითა ცრემლთა მჴურვალეთაჲთა.

უკუეთუ იტყჳ, ვითარმედ: ელმის შინაგან გულსა ჩემსა და ვერ ძალმიც დუმილი, უწყოდე, ვითარმედ გულისა ლმობიერისა ლოცვაჲ ესე არს, რომელ ესერა ვთქუ; რამეთუ მოსესცა ელმოდა და მჴურვალედ ილოცვიდა, გარნა ჴმაჲ მისი არა ისმოდა. ხოლო ისმინე, რასა ეტყოდა ღმერთი: „რაჲსა ჰღაღადებო ჩემდა მომართ?“ (გამ. 14,15) ჴმაჲ მისი არა ისმოდა ჴორციელად, ხოლო ესოდენ ჴმამაღლად ილოცვიდა სულითა, ვიდრეღა ღმერთმან ჰრქუა: „რაჲსა ესოდენ ჰღაღადებ ჩემდა მომართ?“

ეგრეთვე კუალად ანაჲსთჳს წერილ არს, ვითარმედ: ილოცვიდა, ცრემლნი მისნი დიოდეს, ხოლო ჴმაჲ მისი არა ისმოდა; და ესოდენ ესმა ღმერთსა, რომელ მასვე ჟამსა მისცა თხოაჲ მისი. (შდრ. 1 მეფ. 1,10-17)

ხოლო აბელი არა დუმილითა ოდენ, არამედ შემდგომად აღსრულებისაცა ილოცვიდა, და სისხლი მისი საყჳრისა უძლიერესსა ჴმასა აღუტეობდა. (დაბ. 4,10) აწ უკუე შენცა, უკუეთუ გული გელმის, სულთ-ითქუენ, ვითარცა წმიდამან მან, რომელმან თქუა: „დავშუერი მე სულ-თქუმითა ჩემითა, დავბანო მარად ღამე ცხედარი ჩემი, ცრემლითა ჩემითა სარეცელი ჩემი დავალტო“; (ფსალმ. 6,7) დაიპე გული შენი და ნუ სამოსელი შენი, ვითარცა იტყჳს წინაჲსწარმეტყუე...