ფსალმუნები 4:2

...არ ათავისუფლებდა და თავისუფლებას არ აძლევდა. ასეა ღვთის ნება ყოველთვის — სათნოების მოქმედ ადამიანებს საფრთხეებიდან არ გაიყვანოს და განსაცდელებისგან არ აათავისუფლოს, არამედ თავად გამოცდებში ისეთი შეწევნა აჩვენოს, რომ თვით გამოცდები ზეიმის საბაბად იქცეს. ამიტომ ნეტარი დავითიც ამბობდა: „ჭირსა ჩემსა განმივრცე მე" (ფსალმ 4:2). შენ, ამბობს, ჭირი არ მოგიშორებია, არ მომეცი სიმშვიდე მისგან ათავისუფლებით, არამედ — რაც საკვირველი და უჩვეულოა — თავად ჭირთა შორის უსაფრთხოებაში მომიყვანე. იგივეს აქაც აკეთებს კაცთმოყვარე უფალი. „და იყო კურთხევაჲ უფლისაჲ ყოველთა ზედა მონაგებთა მისთა... იოსებისათჳს" (დაბ 39:5), — ნათქვამია. უცხოტომელიც კი დარწმუნდა, რომ თითქოს მონა ღვთის სათნო ადამიანთაგანია. „და მისცა ყოველივე, რაჲცა იყო მისი, ჴელთა იოსებისთა... და არღარა იცოდა, რასა იქმოდა იოსებ, გარნა პური, რომელ ჭამის მან" (დაბ 39:6), — ნათქვამია. თითქმის ბატონად დაადგინა მთელ სახლზე. ამრიგად, მონას, ტყვეს, თავისი ბატონის მთელი ქონება ხელთ ეპყრა. ასეთია სათნოება! სადაც არ უნდა გამოჩნდეს, ყველგან ყოველივეს სძლევს და ყველაფერზე ბატონობს. როგორც სინათლის გამოჩენისას ბნელი ქრება, ისე განიდევნება...

...დეს. ასეთია მისი ძალის სიუხვე, რომ, როცა კეთილინებს, მწუხარებასაც კი სიხარულად აქცევს. ასე პავლეც, მწუხარებათა შუაგულში, იხარებდა და მხიარულობდა, მისთვის მომზადებული ჯილდოს მოლოდინით გაფრთიანებული. ამიტომაც წინასწარმეტყველმა თქვა: „ხადილსა ჩემსა ესმა ჩემი ღმერთსა სიმართლისა ჩემისასა. ჭირსა ჩემსა განმივრცე მე" (ფსალმ 4:2), — გვაუწყებს, რომ ღმერთმა თვით უბედურებებშიც მშვიდობითა და სიმშვიდით ტკბობის საშუალება მისცა. ასეთი უფალი რომ გვყავს, ასეთი ძლიერი, ასეთი განმგებლიანი და ბრძენი, ასეთი კაცთმოყვარე, ჩვენი მხრიდანაც მოშურნეობა გამოვავლინოთ და სათნოებაზე დიდი მზრუნველობა გვქონდეს, რომ ამჟამინდელი და მომავალი სიკეთეებიც მივიღოთ, ჩვენი უფლის იესო ქრისტეს მადლითა და კაცთმოყვარეობით, რომლის თანა მამასა, სულიწმიდითურთ, დიდება, ძალა, პატივი, აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამინ.