„მოიჴსენე, უფალო, დავით და ყოველი სიმშჳდე მისი,“ ().
სხვაგან მხოლოდ წინაპართა ხსოვნის გამო ითხოვენ ხსნას; აქ კი სათნო საქმეებსაც ასახელებენ და ყოველივე სიკეთის მიზეზსაც — ლმობიერებას, თავმდაბლობასა და სიმშვიდეს, რითაც განსაკუთრებით მოსეც იყო საკვირველი. რადგან ამბობს: „და კაცი მოსე მშჳდ იყო ფრიად უფროს ყოველთა კაცთა, რომელნი...
...ბრძოლას შორის? დიდი კავშირია, თუ ვინმე ზედმიწევნით გამოიკვლევს. რადგან დავითიცა და მოსეც მშვიდნი იყვნენ.
ამიტომაც დავითის შესახებ წერილი ამბობს: „მოიჴსენე, უფალო, დავით და ყოველი სიმშჳდე მისი“ (); ხოლო მოსეს შესახებ: „და კაცი მოსე მშჳდ იყო ფრიად უფროს ყოველთა კაცთა, რომელნი არიან ქუეყანასა ზედა“ (); მაგრამ მაინც ჩანს, რომ ეს ყოველთა უმშვიდესნი ყველაზე მეტად სხვათა დასაცავად დგებოდნენ. მაგრამ, თუ გნებავთ, ჯერ მათი სიმშვიდე ვთქვათ: ნეტარმა დავითმა მრავალგზის ჩაიგდო ხელში საული და, როცა მისი მოკვლის შესაძლებლობა ჰქონდა, ხელი არ აღმართა; არამედ მაშინაც, როცა სხვებიც მოუწოდებდნენ, შეიწყალა იგი და რისხვა დააცხრო. და როდესაც სემეი ასეთ შეურაცხყოფას აყენებდა და მაშინ მის უბედურებასაც ზედ ამატებდა, ხოლო სარდლები ითხოვდნენ გადასვლას და იმ შეურაცხმყოფლის მოკვეთას, რომელიც ასეთ უმსგავსო სიტყვებს ამბობდა, როგორი სიბრძნით სავსე სიტყვები წარმოთქვა დავითმა! ხოლო იმ მამის მც...
...იყო ფრიად უფროს ყოველთა კაცთა, რომელნი არიან ქუეყანასა ზედა"** (). ხედავ, რა დიდი ქებაა: მან იგი მთელ კაცობრიობას გაუთანაბრა, უფრო სწორად — მთელ კაცობრიობაზე მაღლა დააყენა. იგივეს ამბობს წერილი დავითის შესახებაც: „მოიჴსენე, უფალო, დავით და ყოველი სიმშჳდე მისი" (). სწორედ ამ სათნოებით მოიხვეჭა პატრიარქმა აბრაამამაც ზეცით კიდევ უფრო დიდი კეთილგანწყობა და, თავის მხრივ, რაც შეეძლო, ის გააკეთა, რისთვისაც კაცთმოყვარე ღვთისგან უფრო დიდი სიკეთეების ღირსი შეიქნა. ამას ნახავთ, როცა გუშინდელი სიტყვის გაგრძელებას შემოგთავაზებთ და, საყვარელნო, აგიხსნით იმას, რაც წერილიდან უკვე წაკითხულია. როცა პატრიარქმა დიდი სიმშვიდით დაუთმო ლოტს საუკეთესო ადგილები და არჩევანის უფლება მიანიჭა, თავად კი ნებით აიღო უარესი ნაწილი, მხოლოდ იმისთვის, რომ დავა შეეწყვიტა, — შეხედე, რა ჯილდო მიიღო მაშინვე ღვთისგან, და როგორ აღუდგინა მას ღმერთმა თავისი დიდი სიუხვით კიდევ უფრო დიდი საზღაური. ასეთია ჩვენი მეუფე: როგორც კი დაინახავს, რომ ჩვენ მცირედს შევწირავთ, მაშინვე თავის მხრივ უხვ საზღაურს გვაძლევს და ისეთ სიუხვეს გამოავლენს, რომელიც უზომოდ აღემატება ჩვენს დამსახურებას.
და ასე იქცევა ი...
...იყოს დაჴშულ“. გულისჴმა-ყო, ვითარმედ ესე არს, რომლისათჳს იტყოდა დავით: „წმიდა-ყო საყოფელი თჳსი მაღალმან, ღმერთი მის შორის, და იგი არა იძრას უკუნისამდე“; ესე არს, რომელსა მანვე „კიდობნად სიწმიდისა“ სახელ-სდვა. გულისჴმა-ყო, ვითარმედ ესე არს, რომელი იაკობ კიბედ იხილა ზეცად აღწევნულად და თქუა, ვითარმედ: „საშინელ არს ადგილი ესე“. გულისჴმა-ყო, ვითარმედ ესე არს, რომელი მოსე მაყულად შეუწუველად იხილა, რომელსა შორის ცეცხლი ეგზებოდა, და მაყუალი იგი არა შეიწუვოდა; ესე არს, რომელსა სოლომონ „ცხედრად მეუფისა“ და „წყაროდ დაბეჭდულად“ სახელსდვა. გულისჴმა-ყო იოსებ ყოველი იგი ქადაგებული წინაწარმეტყუელთა, რამეთუ განიღჳძა ძილისა მისგან უმეცრებისა და განაგდო საბურველი იგი, რომელი ძეს გულსა ზედა ჰურიათასა, და მიითუალა გონებითა მსახურებაჲ ქალწულისაჲ მის და წარიყვანა ცოლი თჳსი. იხილეა ესეცა, ვითარ პირველ შობისა ზედაჲსზედა ცოლად მისა სახელ-სდებს? რამეთუ ვითარცა-იგი მაშინ განგებულებით ცოლად მისა საგონებელ იყო ზემოთქუმულ-თა მათ მიზეზთათჳს, ეგრეთვე მ...