📋 სარჩევი
„და იქმნა წელსა, რომელსა მოკუდა ოზია მეფე. ვიხილე უფალი მჯდომარე საყდარსა ზედა მაღალსა და აღმატებულსა. და სავსე იყო სახლი დიდებითა მისითა“ ().
1.
მოდი, დღეს ოზიას შესახებ მოთხრობებს დასასრული მივცეთ და ჩვენს სიტყვას უკვე სახურავი დავადგათ, რათა ჩვენც დასაცინად არ ვიქცეთ, როგორც ის კაცი, რომელმაც სახარებაში კოშკის აშენება დაიწყო, მაგრამ ვერ შეძლო; ნურც აქ დამსწრეთაგან ვინმემ თქვას ჩვენზე: „ამ კაცმა შენება დაიწყო, მაგრამ ვერ შეძლო“ ()1. ხოლო რათა ნათქვამი თქვენთვის უფრო ცხადი გახდეს, წინა ნათქვამთაგან მცირედი გავიხსენოთ, რომ ჩვენი სიტყვა სულიერ თეატრში უთავოდ არ შემოვიდეს, არამედ თავისი სახე დაიბრუნოს და მაყურებელთათვის საცნობი გახდეს. რადგან იგივე ამბები მათთვის, ვისაც მოსმენილი აქვს, შეხსენება იქნება, ხოლო მათთვის, ვისაც არ მოუსმენია, სწავლება. წინათ უკვე ვთქვით, როგორ იყო ოზია ღვთისმოსავი, როგორ გახდა უკეთური და საიდან სადამდე დასრიალდა უგუნურებაში; დღეს კი აუცილებელია ვთქვათ, როგორ შევიდა ტაძარში, როგორ სცადა კმევა, როგორ შეუშალა ხელი მღვდელმა, როგორ არ დაემორჩილა ის, როგორ მოიზიდა ღმერთის რისხვა, როგორ დაასრულა ცხოვრება კეთრით და რატომ აუარა გვერდი წინასწარმეტყველმა მისი ცხოვრების დღეებს და სიკვდილი მოიხსენა, როცა ასე თქვა: „და იქმნა წელსა, რომელსა მოკუდა ოზია მეფე“ (). რადგან სწორედ ეს არის ის, რის გამოც მთელი ისტორია თავიდან ავძარით; ამიტომ ზუსტად დაუკვირდით.
და, ამბობს, „და ვითარცა განძლიერდა, ამაღლდა გული მისი და განიხრწნა და ცოდა უფლისა მიმართ ღმრთისა თჳსისა“ (). როგორი იყო ეს შეცოდება? ამბობს: „შევიდა ტაძრად უფლისა კუმევად საკუმეველისა საკურთხეველსა მას საკუმეველთასა“ (). ჰოი, კადნიერებავ, ჰოი, ურცხვობავ! თვით წმინდა, მიუვალ შიდა სადგომებზე იკადნიერა; წმიდათა წმიდაში შეიჭრა, იმ ადგილას, რომელიც ყველასთვის მიუვალი იყო, გარდა მხოლოდ მღვდელმთავრისა, და ამ ადგილის შებილწვა სცადა. ასეთია სული, როცა ერთხელ თავისი ცხონების სასოებას დაკარგავს: იგი თავის მძვინვარებაში არსად ჩერდება; საკუთარი ცხონების სადავეებს უგუნურ სურვილებს გადასცემს და ყველგან მიექანება. როგორც ძნელად სამართავი ცხენი, რომელმაც პირს ლაგამი მოიშორა და მხედარი ზურგიდან გულაღმა გადმოაგდო, ყოველ ქარზე უფრო მძაფრად მიჰქრის და შემხვედრთათვის აუტანელია, რადგან ყველა გაურბის და შეკავებას ვერავინ ბედავს, ასევე სულიც, როცა ღვთის შიშს, რომელიც მას ლაგამს უდებდა, მოიშორებს და მის გამძღოლ მთელ განსჯას გადააგდებს, ბოროტების ყველა ადგილს მოირბენს, სანამ წარწყმედის უფსკრულებში თავის ცხონებას არ გადაჩეხავს. ამიტომ საჭიროა, სული მუდმივად უკან მოვქაჩოთ და, როგორც ერთგვარი ლაგამით, ღვთისმოსაობით განმტკიცებული განსჯით მისი უგუნური მისწრაფება შევაკავოთ; ეს ოზიამ არ გააკეთა, არამედ სწორედ ყველაზე მაღლა მდგომ ხელისუფლებას გადააბიჯა უსჯულოდ.
რადგან სამღვდელოება თვით მეფობაზე უფრო პატივდებული და უფრო დიდი ხელისუფლებაა. ნუ მეტყვი ძოწეულის სამოსზე, ნურც გვირგვინზე, ნურც ოქროს სამოსლებზე. ყოველივე ეს ჩრდილია და გაზაფხულის ყვავილებზე უფრო მდარე. რადგან, ამბობს, „ყოველი დიდებაჲ კაცისაჲ, ვითარცა ყუავილი თივისაჲ“ (), თუნდაც თვით სამეფო დიდებაზე ამბობდე. ამიტომ ამას ნუ მეტყვი; არამედ, თუ გსურს მღვდელსა და მეფეს შორის განსხვავება იხილო, თითოეულისთვის მიცემული ძალაუფლების ზომა გამოიკვლიე და დაინახავ, რომ მღვდელი მეფეზე ბევრად მაღლა ზის. რადგან თუნდაც სამეფო ტახტი ჩვენთვის ბრწყინვალედ ჩანდეს მასზე დამაგრებული ქვებისა და მის გარშემო შემორტყმული ოქროს გამო, მაინც მას წილად მხოლოდ მიწიერი საქმეების განგება ერგო და ამ ძალაუფლებაზე მეტი არაფერი აქვს; სამღვდელოების ტახტი კი ცაშია დაფუძნებული და ზეციერ საქმეთა განგება აქვს მინდობილი. ვინ ამბობს ამას? თვით ზეცათა მეუფე; რადგან ამბობს: „რაოდენი შეჰკრათ ქუეყანასა ზედა, კრულ იყოს იგი ცათა შინა; და რაოდენი განჰჴსნათ ქუეყანასა ზედა, ჴსნილ იყოს იგი ცათა შინა“ ().
რა შეიძლება ამ პატივს გაუტოლდეს? განკითხვის საწყისს ცა მიწიდან იღებს. რადგან, როცა მსაჯული მიწაზე ზის, მეუფე მონას მიჰყვება; და რასაც ეს მსაჯული ქვემოთ განიკითხავს, იმას მეუფე ზემოთ ამტკიცებს. და მღვდელი ღმერთსა და ადამიანთა ბუნებას შორის დგას: იქიდან პატივებს ჩვენკენ ჩამოაქვს და ჩვენგან ვედრებებს იქით აღავლენს; განრისხებულ ღმერთს საერთო ადამიანურ ბუნებასთან არიგებს და ჩვენ, ღმერთის წინაშე შემცოდეთ, ღმერთის ხელებიდან გამოგვიტაცებს. ამიტომ ღმერთი თვით მეფის თავს მღვდლის ხელთა ქვეშ მოიყვანს და დებს, რათა გვასწავლოს, რომ მღვდელი მეფეზე უფრო დიდი მმართველია; რადგან „ხოლო თჳნიერ ყოვლისა ცილობისა უმცირესი იგი უმჯობესისაგან იკურთხევის“ (). მაგრამ სამღვდელოებასა და იმას, თუ რამდენად დიდია მისი ღირსება, სხვა დროს განვაცხადებთ; ახლა კი ვიხილოთ მეფის, უფრო კი ტირანის, შეცოდების სიდიდე. „შევიდა ტაძრად უფლისა“ (); „და შევიდა მისა აზარია მღდელი“ (), მის უკან. განა ტყუილად ვამბობდი, რომ მღვდელი მეფეზე დიდია? რადგან აზარია მის უკან ისე კი არ შევიდა, თითქოს მეფე უნდა გაეძევებინა, არამედ ისე, თითქოს გაქცეული და უმადური მონა უნდა გაეძევებინა; ასეთი სიმკაცრით შევიდა, როგორც მამაცი ძაღლი, რომელიც უწმინდურ მხეცს დაესხმება, რათა იგი მეუფის სახლიდან გამოიყვანოს.
2.
ხედავ მღვდლის სულს, მრავალი კადნიერებითა და მაღალი სულისკვეთებით სავსეს? მან არც ხელისუფლების სიმძიმეს შეხედა, არც გაიაზრა, რა ძნელია სურვილით მთვრალი სულის შეკავება, არც სოლომონს მოუსმინა, რომელიც ამბობს: „მეფის მუქარა ლომის რისხვას ჰგავს“ ()2; არამედ ზეცათა ჭეშმარიტ მეფეს მიაპყრო მზერა, ის სამსჯავრო და პასუხისგებანი გაიხსენა, ამ აზრებით თავი განიმტკიცა და ასე მიეჭრა ტირანს. რადგან იცოდა, ცხადად იცოდა, რომ „მეფის მუქარა ლომის რისხვას ჰგავს“ ()3, მაგრამ ეს მუქარა მათთვისაა, ვინც მიწას შეჰყურებს; ხოლო კაცისთვის, რომელსაც ზეცა თვალწინ უდგას და რომელიც მზადაა სული იქვე, სიწმიდეთა შიგნით, განუტევოს, ვიდრე შეურაცხყოფილი წმიდა რჯულები იხილოს, ასეთი მეფე ყოველ ძაღლზე უღირსი იყო. რადგან არაფერია იმაზე უძლური, ვინც საღმრთო რჯულებს არღვევს; ასევე არაფერია იმაზე ძლიერი, ვინც საღმრთო რჯულებს ესარჩლება. რადგან ის, ვინც ცოდვას იქმს, როგორც წერია, „ყოველმან რომელმან ქმნეს ცოდვაჲ, მონაჲ არს იგი ცოდვისაჲ“ (), თუნდაც თავზე ათასი გვირგვინი ედგას; ხოლო ვინც სიმართლეს იქმს, თვით მეფეზეც უფრო მეფურია, თუნდაც ყველას უკანასკნელი იყოს. ამაზე თავის თავში იმსჯელა იმ დიდსულოვანმა კაცმა და მეფეს მიეჭრა. შევიდეთ, თუ გნებავთ, ჩვენც მასთან ერთად და ვნახოთ, რას ეუბნება მეფეს. შესვლა ხომ შეგვიძლია; და მეფის ხილვა, როცა მას მღვდელი ამხელს, მცირე სარგებელი როდია.
რას ამბობს მღვდელი? იგი ამბობს: „შენ არ გეკუთვნის ყუზიაჰუ, უფლისათვის კმევა“ (). მან მას მეფე არ უწოდა და არც ხელისუფლების სახელით მიმართა, რადგან ოზიამ თავადვე ჩამოიშორა ეს პატივი. ხედავ მღვდლის კადნიერებას? ახლა მისი სიმშვიდეც კარგად შეისწავლე. რადგან, როცა მხილებას ვაპირებთ, მხოლოდ კადნიერება კი არ გვჭირდება, არამედ სიმშვიდეც, და სიმშვიდე უფრო მეტად, ვიდრე კადნიერება. რადგან შემცოდენი ადამიანები არავის ისე არ აქცევენ ზურგს და არავინ ისე არ სძულთ, როგორც ის, ვინც მათ მხილებას აპირებს; და საბაბის მოპოვებაც სურთ, რომ განზე გადახტნენ და დატუქსვას გაექცნენ. ამიტომ საჭიროა მათი შეკავება სიმშვიდითა და ლმობიერებით. რადგან ასეთი კაცი არა მხოლოდ ხმის ამოღებით, არამედ მხოლოდ ხილვითაც მძიმე იქნება შემცოდეთათვის; რამეთუ, როგორც წერია, „მძიმე არს ხილვად ჩუენდაცა“ ()4; ამიტომ დიდი სიმშვიდე უნდა გამოვიჩინოთ. ამიტომ სიტყვამ თქვენს თვალწინ გამოიყვანა როგორც შემცოდე, ასევე ისიც, ვინც მის გამოსწორებას ისურვებდა.
რადგან ბრძენი მკურნალებიც, როცა დალპობილი კიდურების გაკვეთას აპირებენ, ან სადინარებში ჩაჭედილი ქვების ამოღებას, ან ბუნების სხვა რაიმე დარღვევის გამოსწორებას, ავადმყოფს კუთხეში წაიყვანენ და იქ კი არ აკეთებენ ამას, არამედ შუა მოედნებზე გამოიყვანენ, გამვლელთაგან გარშემო მაყურებელთა წრეს შეკრებენ და ასე აკეთებენ გაკვეთას. ამას კი იმიტომ აკეთებენ, რომ ადამიანთა უბედურებებით სანახაობა მოაწყონ კი არა, არამედ მაყურებლებს, სხვის სხეულებზე ნანახით, ასწავლონ, დიდად იზრუნონ საკუთარ ჯანმრთელობაზე. ასევე იქცევა წერილიც: როდესაც რომელიმე შემცოდეს აიყვანს, ქადაგების სიმაღლეზე წარმოაჩენს მას, არა შუა მოედნებზე, არამედ მიწის შუაგულში; და როცა გარშემო მთელ ქვეყნიერებას მაყურებლად შემოაყენებს, ასე აჩვენებს მკურნალობას და გვასწავლის, რომ საკუთარ ცხონებაზე უფრო ფრთხილნი ვიყოთ. ვნახოთ მაშ, როგორ ცდილობდა მაშინ მღვდელი მის გამოსწორებას. მას არ უთქვამს: „ჰოი ბილწო და ყოვლად ბილწო, ყველაფერი დაარღვიე და აურიე, უღმრთოების უკიდურესობამდე გადახტი“; არც გრძელი საბრალდებო სიტყვები გაუგრძელებია; არამედ, როგორც გამკვეთნი ცდილობენ, ეს სწრაფად გააკეთონ და გაკვეთის სისწრაფით ტკივილის შეგრძნება შეუმსუბუქონ, ასევე ამანაც მოკლე სიტყვით მეფის ანთებული ვნება ჩაჭრა. რადგან რაც ჭრილობებში მკვეთელი დანაა, იგივეა ცოდვებში მხილება. ლმობიერებას კი, სხვა საშუალებებთან ერთად, მოკლე სიტყვითაც გვიჩვენებს. ხოლო თუ გინდა სიტყვათა ბასრი მხარეც იხილო და ისიც, სად დამალა რკინა, მოისმინე: „შენ არ გეკუთვნის უფლისათვის კმევა, არამედ მღვდლებს, აარონიანებს, რომელნიც მკმევლებად არიან ნაკურთხნი“ ()5.
აქ მიაყენა ჭრილობა. როგორ? მე გეტყვი. რატომ არ თქვა უბრალოდ: „მღვდლებს“, არამედ აარონი დაუმატა? ეს აარონი პირველი მღვდელმთავარი გახდა და სწორედ მის დროს გაბედეს ასეთი თავხედობა. რადგან დათანმა, კორემ და აბირონმა, სხვებთან ერთად, მის წინააღმდეგ შეთქმულება მოაწყვეს და მისი ხელისუფლებიდან განდევნა სცადეს; მაგრამ ზოგიერთნი გაპობილმა მიწამ შთანთქა, სხვები კი ზემოდან ჩამოსულმა ცეცხლმა დაწვა. ამიტომ, რადგან მისთვის ამ ისტორიის შეხსენება უნდოდა, მაშინ უსამართლოდ ვნებული აარონი გაახსენა, რათა ოზიას გონება იმ უსამართლობის ჩამდენთა უბედურებისკენ მიემართა. თუმცა მეტი არაფერი მომხდარა; მაგრამ ეს მღვდლის ბრალი კი არ იყო, არამედ მეფის თავხედობისა. რადგან ნათქვამი უნდა შეექო და რჩევისთვის მადლობა ეღიარებინა; ხოლო იგი, როგორც წერილი ამბობს, განრისხდა და წყლული უფრო მძიმე გახადა. რადგან ცოდვა იმდენად ბოროტება არ არის, რამდენადაც ცოდვის შემდეგი ურცხვობა.
3.
მაგრამ დავითმა ასე როდი მოიქცა; მაშ, როგორ? ნათანის მიერ ბერსაბეს გამო დადებული ბრალდების შემდეგ თქვა: „ვცოდე წინაშე უფლისა!“ (). ხედავ შემუსვრილ გულს? ხედავ დამდაბლებულ სულს? ხედავ, წმინდანთა დაცემანიც როგორ სასარგებლოა? რადგან როგორც სხეულთა ბრწყინვალება ავადმყოფობის დროსაც გვიჩვენებს სილამაზის მრავალ კვალს, ასევე წმინდანთა სულებიც თვით შეცოდებებშიც საკუთარი სათნოების ნიშნებს ატარებენ. თუმცა დავითი სამეფო სასახლის შუაგულში იმხილებოდა წინასწარმეტყველისაგან, მრავალი ადამიანის თანდასწრებით; ოზია კი შიგნით, საკურთხევლის სიღრმეში, და მხილება მოწმის გარეშე ჰქონდა; მაგრამ მან ასეც ვერ დაითმინა შეგონება.
მაშ, რა? განუკურნებელი დარჩა? არანაირად; და ესეც ღვთის კაცთმოყვარეობის გამო მოხდა. არამედ როგორც მთვარეულის შემთხვევაში, როცა მოწაფეებმა ვერ შეძლეს დემონის განდევნა, ქრისტე ამბობს: „მომგუარეთ მე იგი აქა!“ (); ასევე აქაც, როცა მღვდელმა ვერ შეძლო ცოდვის, ყოველ დემონზე უფრო მძიმე სენის, განდევნა, ბოლოს თვით ღმერთმა მოუარა სნეულს. და რას აკეთებს? კეთრს მოუვლენს მის შუბლზე. რადგან, ამბობს, „და იქმნა, როცა მღვდელს დაემუქრა, კეთრი აღმოცენდა მის შუბლზე“ ()6. და ოზია უკვე გამოდიოდა. როგორც სიკვდილით დასასჯელად წაყვანილებს პირზე საბელი აქვთ, გამამტყუნებელი განაჩენის ნიშნად, ასევე ოზიაც შეურაცხყოფის ნიშანს შუბლზე ატარებდა: მას ჯალათები კი არ მიათრევდნენ, არამედ თვით კეთრი, ჯალათთა ნაცვლად, თავზე აწვებოდა და წინ უბიძგებდა.
შევიდა, რათა სამღვდელოება მიეღო, მაგრამ მეფობაც დაკარგა; შევიდა, რომ უფრო პატივდებული გამხდარიყო, და უფრო შებილწული გახდა. რადგან ამის შემდეგ ყოველ კერძო კაცზე უფრო უპატიო იყო, რადგან უწმინდური იყო. აი, ასეთი დიდი ბოროტებაა, როცა კაცი იმ საზღვრებში არ რჩება, რომლებიც ღმერთმა მოგვცა, იქნება ეს პატივს ეხებოდეს თუ ცოდნას. ნუთუ ვერ ხედავ ამ ზღვას, როგორი აუტანელია თავისი ძალებით და რამდენ ტალღად მაღლდება? მაგრამ, მიუხედავად ამისა, როცა დიდ სიმაღლეზე აღდგება და დიდი მძვინვარებით მოიწევს, როგორც კი ღმერთის მიერ მისთვის დადებულ საზღვარს მიადგება, ტალღებს დაშლის და კვლავ თავის ადგილს უბრუნდება. და მაინც, რა იქნებოდა ქვიშაზე უფრო უძლური? მაგრამ შემაკავებელი ის კი არ არის, არამედ შიში იმისა, ვინც საზღვარი დაადგინა. თუ ეს მაგალითი არ გაფხიზლებს, მაშინ ოზიას ამბავმა, რომელიც ახლა ვთქვით, შეგასწავლოს. მაგრამ რადგან ღვთის რისხვაც ვიხილეთ და ღირსეული საზღაურიც, მოდი, მისი კაცთმოყვარეობა და დიდი ლმობიერებაც ვაჩვენოთ. რადგან მხოლოდ რისხვაზე კი არ უნდა ვილაპარაკოთ, არამედ სახიერებაზეც, რათა მსმენელები არც სასოწარკვეთილებაში ჩავაგდოთ და არც უდებებაში.
ასე იქცევა პავლეც და ამ ორს ერთად აზავებს შეგონებაში, როცა ასე ამბობს: „აწ უკუე იხილე სიტკბოებაჲ და სასტიკებაჲ ღმრთისაჲ“ (), რათა დაცემული შიშითაც წამოაყენოს და კეთილი იმედებითაც. იხილე ღვთის სიმკაცრე? ახლა სახიერებაც იხილე. მაშ, როგორ ვიხილავთ სახიერებას? თუ გავიგებთ, რისი ღირსი იყო ოზია. მაშ, რისი ღირსი იყო? როგორც კი წმინდა ტაძრის კარიბჭეებს ასეთი ურცხვობით გადააბიჯა, მრავალი მეხისა და უკიდურესი სასჯელისა და საზღაურის ღირსი იყო.
რადგან თუ პირველებმა, ვინც ეს გაბედეს - დათანის, კორესა და აბირონის ხალხმა - ასეთი სასჯელი მიიღეს, მით უმეტეს, ასე უნდა დასჯილიყო ოზია, რომელიც მათმა უბედურებებმაც კი ვერ შეაგონა. მაგრამ ღმერთმა ასე არ გააკეთა; მან ჯერ მღვდლის მეშვეობით დიდი ლმობიერებით სავსე სიტყვები მიუტანა. და რაც ქრისტემ ადამიანებს ურჩია გაეკეთებინათ, როცა ერთმანეთის მიმართ შესცოდავდნენ, სწორედ ეს გააკეთა ღმერთმა ადამიანის მიმართ. რადგან, ამბობს: „ხოლო უკუეთუ შეგცოდოს შენ ძმამან შენმან, მივედ და ამხილე მას, რაჟამს შენ და იგი ხოლო იყვნეთ მარტონი“ (). ასევე ამხილა ღმერთმა ეს მეფეც. და ქრისტე ამბობს: „თუ შენ არ გისმენს, იყოს შენთვის, როგორც წარმართი და მეზვერე“ ()7; ღმერთმა კი კაცთმოყვარეობით თავისივე კანონებს გადააბიჯა: არც მაშინ მოკვეთა იგი; თუმცა ოზიამ არ ისმინა და განრისხდა, ღმერთმა მაინც არ უარყო, არამედ კვლავ იღებს და ისე წვრთნის, რომ ეს წვრთნა უფრო გამოსწორებას ემსახურება, ვიდრე სასჯელს. რადგან ზემოდან მეხი არ მოუვლენია და ურცხვი თავი არ დაუწვავს, არამედ მხოლოდ კეთრით დასაჯა და შეგონება მისცა.
ოზიას შესახებ ამბავი ასეთია. მე კი კიდევ ერთს დავუმატებ და სიტყვას დავასრულებ. და რა არის ეს? ის, რასაც ადრევე, თავიდანვე ვეძიებდით: რატომ ხდება, რომ საერო ამბებშიც და წინასწარმეტყველებებშიც ჩვეულებრივ მეფეთა ცხოვრების წლებს აღნიშნავენ, ეს წინასწარმეტყველი კი ამას ტოვებს და ოზიას სიკვდილის დროს იხსენებს, როცა ასე ამბობს: „და იქმნა წელსა, რომელსა მოკუდა ოზია მეფე“ (). თუმცა შესაძლებელი იყო იმხანად მეფის მმართველობის დრო დაესახელებინა, როგორც წინასწარმეტყველთა ჩვეულება იყო; მაგრამ ეს არ გააკეთა. მაშ, რატომ არ გააკეთა? ძველი კანონი იყო: კეთროვანი ქალაქიდან უნდა გაეძევებინათ, რათა ქალაქის მცხოვრებლებიც უკეთესნი გამხდარიყვნენ, თავად კი შეურაცხყოფის მსურველთათვის დაცინვისა და აბუჩად აგდების საბაბად არ ყოფილიყო გამოფენილი, არამედ, ქალაქგარეთ მყოფს, თავისი უბედურების საფარად უდაბურება ჰქონოდა. ეს ამ მეფესაც უნდა აეტანა კეთრის შემდეგ; მაგრამ არ აიტანა, რადგან ქალაქის მცხოვრებლები მისი ხელისუფლების გამო კრძალვით ეპყრობოდნენ მას, და იგი თავის სახლში ფარულად რჩებოდა. ამან განარისხა ღმერთი, ამან შეაჩერა წინასწარმეტყველება; და მოხდა ის, რაც ელის დროსაც იყო: „სიტყვა პატიოსანი იყო და ხილვა გარკვევით არ იყო“ ()8.
შენ კი აქაც შეიცან ღვთის კაცთმოყვარეობა. რადგან ქალაქი არ დაამხო და არც იქ მცხოვრებნი დაღუპა; არამედ როგორც მეგობრები ექცევიან პატივით თანასწორ მეგობრებს, როცა რაიმე სამართლიანი საყვედური აქვთ და დუმილს არჩევენ, ასევე მოიქცა ღმერთიც იმ ერის მიმართ, რომელიც უფრო დიდი სასჯელისა და საზღაურის ღირსი იყო. „მე იგი ტაძრიდან გავაძევე, - ამბობს, - თქვენ კი ქალაქიდანაც არ გაგიძევებიათ; მე იგი კეთრით შევკარი და კერძო კაცად გადავეცი, თქვენ კი ასეც ვერ სძლიეთ თავს: ჩემს მიერ მსჯავრდადებულის ქალაქიდან გაძევება ვერ იკისრეთ“. და მაინც, რომელი მეფე აიტანდა ამას მშვიდად და ქალაქს საძირკვლიდან არ დაამხობდა, როცა დაინახავდა, რომ საზღვარს მიღმა გადასასახლებლად ნაბრძანები კაცი ქალაქში ცხოვრობდა? მაგრამ ღმერთმა ეს არ გააკეთა. რადგან ღმერთი იყო და არა ადამიანი. როცა კი ოზია გარდაიცვალა, ღმერთმა მის სიცოცხლესთან ერთად მათდამი რისხვაც შეწყვიტა, წინასწარმეტყველების კარები გააღო და კვლავ მათკენ დაბრუნდა.
შენ კი შერიგების წესშიც შეიცან ღვთის კაცთმოყვარეობა. რადგან თუ ვინმე სიმართლის წესს გამოიკვლევდა, მაშინაც არ უნდა მომხდარიყო შერიგება. რატომ? იმიტომ, რომ ოზიას გაძევება მათი კეთილი საქმე არ ყოფილა. რადგან მათ არ შეიპყრეს იგი და არ განდევნეს, არამედ სიკვდილმა, რომელიც ბუნების კანონით მოვიდა, მაშინ იგი ქალაქიდან გაიყვანა. მაგრამ ღმერთი ჩვენგან ასეთ სიზუსტემდე მკაცრ ანგარიშს არ ითხოვს; მხოლოდ ერთს ეძებს - ჩვენთან შერიგების რაიმე სახეს. ამ ყოველივეს გამო მას მადლობა შევწიროთ და მისი გამოუთქმელი კაცთმოყვარეობა ვადიდოთ; დაე, ჩვენც ამ კაცთმოყვარეობის ღირსნი გამოვჩნდეთ.9
ჩვენი უფლის იესო ქრისტეს მადლითა და კაცთმოყვარეობით, რომლის თანა მამასა, სულიწმიდითურთ, დიდება, ძალა, პატივი, აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამინ.
სათარგმნო შენიშვნები
- ძველი ქართული ბიბლიური ტექსტი ამ ციტატის ბერძნული ფორმით კორპუსში არ დადასტურდა; ციტატა ბერძნულიდან არის ნათარგმნი. ↩
- ძველი ქართული ბიბლიური ტექსტი ამ ციტატის ბერძნული ფორმით კორპუსში არ დადასტურდა; ციტატა ბერძნულიდან არის ნათარგმნი. ↩
- ძველი ქართული ბიბლიური ტექსტი ამ ციტატის ბერძნული ფორმით კორპუსში არ დადასტურდა; ციტატა ბერძნულიდან არის ნათარგმნი. ↩
- ძველი ქართული ბიბლიური ტექსტი ამ ციტატის ბერძნული ფორმით კორპუსში არ დადასტურდა; ციტატა ბერძნულიდან არის ნათარგმნი. ↩
- ძველი ქართული ბიბლიური ტექსტი ამ ციტატის ბერძნული შემოკლებული ფორმით კორპუსში არ დადასტურდა; ციტატა ბერძნულიდან არის ნათარგმნი. ↩
- ძველი ქართული ბიბლიური ტექსტი ამ ციტატის ბერძნული ფორმით კორპუსში არ დადასტურდა; ციტატა ბერძნულიდან არის ნათარგმნი. ↩
- ძველი ქართული ბიბლიური ტექსტი ამ ციტატის ბერძნული შემოკლებული ფორმით კორპუსში არ დადასტურდა; ციტატა ბერძნულიდან არის ნათარგმნი. ↩
- ძველი ქართული ბიბლიური ტექსტი ამ ციტატის ბერძნული ფორმით კორპუსში არ დადასტურდა; ციტატა ბერძნულიდან არის ნათარგმნი. ↩
- ბოლო ბერძნული დოქსოლოგია წარმომავლობისთვის სრულადაა დატოვებული, ხოლო ქართული დოქსოლოგია საერთო ჩარჩოს ეკუთვნის. ↩