თარგმანი: ესე არს მიზეზი, რომლითა გულპყრობილ არს, ვითარმედ თავს-იდვან იგი, რამეთუ უწყის სიყუარული მათი მისსა მიმართ, ხოლო თავისა თჳსისათჳს არა ეტყჳს, ვითარმედ: "მიყუართ", არამედ რომელი-იგი ამას უფროჲს არს, ვითარმედ: "გაშურებ", რამეთუ, რომელიცა ვინ ფრიად უყუარდეს სულსა, მასცა ებაძვების. ხოლო ვინაჲთგან სახელი შურისაჲ ზოგადი არს კეთილთა ზედა და ბოროტთა, ამისთჳს ეტყჳს, ვითარმედ: არარაჲს კაცობრივისათჳს აღგიბაძვებ, ესე იგი არს სიყუარულად საჴმართა და დიდებისა, არამედ გაშურებ თქუენ ღმრთისა შურსა, რამეთუ ღმერთსა მოშურნე ეწოდების; არა თუ ვითარმცა აქუნდა რაჲმე კაცობრივთა ვნებათაგანი, რომელი-ესე ნუ იყოფინ უზეშთაესისა მისთჳს ყოველთა, არა ოდენ ბუნებითთა ვნებათა, არამედ თჳთ მათ ყოველთა ბუნებათაჲსაცა, არამედ ჩუენ აღგუაშურვებს, რაჲთა მიგჳზიდნეს ბაძვად კეთილისა, რომელი-ესე საქმე არს აღმატებულისა სიყუარულისაჲ. ამით უკუე ესევითარითა სახითა აშურვებს აწ მოციქული კორინთელთაცა, ვითარცა ფრიად შეყუარებულთა მის მიერ.
2 Corinthians 11:2
...დაექვემდებარა? ახლანდელთაგან ვერავინ გაბედავს ამის თქმას. მხოლოდ პავლეს, ენათა მსოფლიო მოძღვარს, შეეძლო კადნიერებით ეთქვა ეს, და კიდევ მეტიც. მაგრამ სად, იტყვის ვინმე, გადაიტანა პავლემ ასეთი შრომა? მოისმინე, რას ამბობს: „ვინ უძლურ არნ, და მე არა უძლურ ვიყვი? ვინ დაჰბრკოლდებინ, და მე არა ვჴურვიდი?" (). აი, სამწყემსო სიყვარული! სხვათა დაცემები, ამბობს, ჩემს საკუთარ ტანჯვას აძლიერებს; სხვათა საცდურები ჩემს მწუხარებას ამძაფრებს. მას უნდა მიბაძონ ყველანი, ვისაც სიტყვიერ ცხვართა მწყემსობა ჩააბარეს; და ნუ იქნებიან უარესნი იმაზე, ვინც ასეთი დაუძინებელი მზრუნველობა გამოავლინა უტყვთა მიმართ, თანაც ამდენი წლის განმავლობაში! იქ, თუნდაც უყურადღებობა ყოფილიყო, ზიანი არ იქნებოდა; ხოლო აქ, თუ ერთი სიტყვიერი ცხვარი დაიღუპა ან მხეცმა მოიტაცა — დიდია დანაკარგი, უდიდესი ზიანი, გამოუთქმელი სასჯელი! თუ ჩვენმა უფალმა არ დააყოვნა მის გულისთვის საკუთარი სისხლის დაღვრა, მაშინ რა შემწყნარებლობის ღირსი იქნება ის, ვინც დაუდევრობას გამოავლენს იმის მიმართ, ვინც ასე პატივდებული იყო თავად უფლისგან, და თავის მოვალეობას ცხვრის მწყემსობაში არ ასრულებს? მაგრამ მივუბრუნდეთ წერილის თხრობის გაგრძელებას. **„ესე ოცი წელი არს ჩემი, — ამბობს იაკობი, — ვინათგან ვარ მ...
...ოცხადება, პირიქით — ღიად მგმობრელსა და მდევნელს უწოდებდა თავს), ასე რომ, როცა დაინახა, რომ სრული აუცილებლობა მოითხოვდა მატყუარათა პირის დახშობასა და მოწაფეთა გარკვეულ დამშვიდებას, მრავალი სხვას შემდეგ, აი, როგორ იწყებს ლაპარაკს: „რომლითა-იგი ვინმე იკადრებს სიქადულსა, უგუნურებით ვიტყჳ, ვიკადრო მეცა" (). შეხედე, რა ღვთისმოყვარე სულია: არა მხოლოდ თავხედობას, არამედ უგუნურებასაც უწოდებს ამ საქმეს, რითაც გვასწავლის, რომ არასოდეს გამოვაცხადოთ ჩვენი საქმეები აუცილებლობის გარეშე, როცა არავინ გვაიძულებს, თუნდაც ჩვენს შორისაც ვინმე რამე კარგი ჰქონდეს გაკეთებული. „რომლითა-იგი, — ამბობს, — ვინმე იკადრებს სიქადულსა, უგუნურებით ვიტყჳ, ვიკადრო მეცა", ანუ, ვინაიდან სრულ აუცილებლობას ვხედავ, ამიტომ გადავწყვიტე გავბედო და უგუნური საქმე ვქმნა. „ებრაელ თუ არიან? მეცა. ისრაიტელ თუ არიან? მეცა. ნათესავნი თუ აბრაჰამისნი არიან? მეცა" (). ამით, ამბობს, იქადიან ისინი: მაშ, ნუ იფიქრებენ, თითქოს ჩვენ ეს არ გვაქვს; ჩვენც იმავე (უპირატესობებში) ვმონაწილეობთ. შემდეგ კი დაუმატა: „მსახურნი თუ ქრისტესნი არიან? უუგუნურესადრე ვიტყჳ: უფროჲსღა მე" (
...ა ეკლესიასა სძლად: „რომელსა აქუს სძალი, სიძე არსო; ხოლო მეგობარი სიძისაჲ რომელი დგას და ესმის მისი, სიხარულით უხარის ჴმითა სიძისაჲთა. ესე სიხარული ჩემი აღსრულებულ არს“. და პავლე იტყჳს: „მიგათხოენ თქუენ ერთსა მამაკაცსა ქალწულად წმიდად წარდგინებად ქრისტესა“. რამეთუ ვითარცა-იგი ოდეს სიტკბოებასა მცნებათა და განკითხვათა უფლისათა ენებოს წერილ-თა გამოსახვად, თაფლსა მოიღებენ სახედ, რამეთუ უტკბილეს სოფელსა შინა არაჲ იპოების; კუალად, ოდეს შუენიერებასა და პატიოსნებასა მათსა იტყოდის, ოქროსა და ანთრაკსა ანუ მარგალიტსა მოიღებს; ოდეს ბრწყინვალებასა იტყოდის, მზესა გჳჩუენებს. არა თუ ესე სახენი მიემსგავსებიან საღმრთოთა მათ საქმეთა, არამედ უაღრესსა ვერარას ჰპოებს სახედ ენაჲ კაცობრივი. ეგრეთვე, რაჲთამცა სახარულევანებაჲ და განგებულებაჲ გულისჴმა-გჳყო ამის საქმისაჲ, ქორწილად სახელ-სდვა და სიძედ თქუა და სძლად, ვითარცა პავლე იტყჳს: „საიდუმლოჲ ესე დიდ არსო, ხოლო მე ვიტყჳ ქრისტესთჳს და ეკლესიისათჳს“.
ხოლო უკუეთუ ვინ ეძიებდეს, თუ რაჲ არს ესე, რომელ ქორწილად ძისა ეწოდების საქმესა მას, და ძესა მიეთხოვაა ეკლესიაჲ, ხოლო მამასა არა?
ესე წერილთა შინა, საყუარელ...
...ადგილსა იტყჳს, ვითარმედ: „მტერ იყვნენ კაცისა სახლეულნი თჳსნი“; და მოციქული ღაღადებს: „ჭირნი მდინარეთანი, ჭირნი ავაზაკთანი, ჭირნი ნა-თესავთაგან, ჭირნი წარმართთაგან, ჭირნი ქალაქთა შინა, ჭირნი უდაბნო-თა ზედა, ჭირნი ზღუათა შინა, ჭირნი ძმათამტყუართაგან“; და მელიტონს შინა ეტყოდა ხუცესთა ეფესოჲსათა, ვითარმედ: „მოვიდენ თქუენდა შემდგომად განსლვისა ჩემისა მგელნი ბოროტნი, რომელნი არა ერიდებოდინ სამწყსოსა; და თქუენგანნი აღდგენ კაცნი, რომელნი იტყოდიან გულარ-ძნილსა“. (საქმე 20, 29-30)
ამას ესევითარსა ყოველსა წინაჲსწარ აუწყებდა უფალი სიტყუათა ამათ მიერ. ხოლო ოდეს გესმეს, თუ: „უნებლიადცა მომავალ არიან საც-თურნი“, ნუ ჰგონებ, თუ დაჴსნასა მოასწავებს თჳთმფლობელობისასა, არცა აზნაურებასა მას განაქარვებს გონებისასა, არცა იძულებით მორ-ჩილებასა ჩუენსა საცთურთა მიმართ გამოაჩინებს. ნუ იყოფინ! არამედ უეჭუელად ყოფადსა მას წინაჲსწარ გუაუწყებს, ვითარმცა იტყოდა, ვი-თარმედ: თჳნიერ ყოვლისა ცილობისა მომავალ არიან საცთურნი; რომელ-იგი ლუკა სხჳთა სიტყჳთა აღწერა: „შეუგვანებელ არსო საცთურისა არამოსლვაჲ“.
ხოლო რომელნი არიან საცთურნი იგი, რომელთა იტყჳს მ...
...ითარცა იტყჳს მოციქული: „უკუეთუ ევნებინ რაჲ ერთსა ასოსა, მის თანა ელმინ ყოველთა ასოთა; და თუ იდიდებინ ერთი ასოჲ, მის თანა იდიდებიედ ყოველნი ასონი“. და კუალად იტყჳს: „ვინ უძლურ არნ, და მე არა უძლურ ვიყვი? ვინ დაჰბრკოლდებინ, და მე არა ვჴურვიდი?“ ესრეთ არს საქმე ღმრთისმოყუარეთაჲ.
აწ უკუე, ძმანო, რაჲსათჳს ღელვათა შინა დავინთქმით და არა მივისწრაფით ნავთსაყუდელსა მას მყუდროსა, რომელ არს სათნოებაჲ? რაჲსათჳს არა დაუტეობთ სახელსა კეთილისასა და საქმესა შევიტკბობთ? რამეთუ დიდებაჲ და ძლიერებაჲ და სიმდიდრე და ყოველივე ესევითარი სოფლისა ამის საწუთროჲსა საცთურთა შინა სახელით ხოლო წოდებულ არს, ხოლო საქმეთაგან ცარიელ არს, გარნა ღმრთისმოყუარეთა შორის საქმით არს ესე ყოველი. მათ აქუს ჭეშმარიტი სიმდიდრე, მათ აქუს ჭეშმარიტი ძლიერებაჲ, ჭეშმარიტი დიდებაჲ, და სხუაჲ ყოველივე კეთილი მათ შორის მტკიცე არს და შეურყეველ, სამარადისო და წარუვალ.
ხოლო ვინაჲთგან ესე ესრეთ არს, მოვიგოთ, ძმანო, ჭეშმარიტი იგი აზნაურებაჲ და ბოროტისა მისგან მონებისა განვათავისუფლნეთ თავნი ჩუენნი; და ნუმცა საწადელ გჳჩნს ზუაობაჲ მთავრობისაჲ, ნუცა მძლავრობაჲ სიმდიდრისაჲ, ნუცა სხუაჲ რაჲ ესევითარი, არამედ შიში ღმრთისაჲ და სათ...