ესე მიუწერა იტალიით მოციქულმან პავლე, ვინაჲთგან ქადაგა სახარებაჲ, და მიუწერა წარმართთაგანთა ებისტოლეები და აწ მიუწერს ყოველთა წიწადაცუეთილებისაგანთა მორწმუნეთა, რამეთუ იტოდეს თუ: რჩულისაცა მოსესისა კეთილ არს დამარხვაჲ. ამისთჳს მიუწერა ესე, რაჲთა უჩუენოს, ვითარმედ დასცხრა რჩული ქრისტეს მოსვლითა. ხოლო დაწერა მან ესე ებისტოლჱ ებრაელთა ენითა და უკუანაჲსკნელ კლემენტოს ჰრომმან თარგმნა ბერძულსა ენასა. ხოლო ამისთჳს არა თქუა თავსა ზედა თჳსი სახელი, ვითარცა სხუათა ებისტოლეთა, რამეთუ...
...თი, როგორიც თვითონაა, თვითკმარი, საკუთარი თავით საკმარისი და არა უძლური, — ძის დიდება უფრო მამის დიდებაა, ვიდრე მხოლოდ ძისა. ხოლო „მეუფესა მას საუკუნეთასა“ () ძის შესახებაც არის ნათქვამი: „რომლისაგანცა შექმნნა საუკუნენი“ (). აქაც იგივეა. რადგან ჩვენთან ეს ორი ერთმანეთისგან გაყოფილია — ვამბობ, შექმნა და ფლობა: ერთი აშენებს, ქმნის და შრომობს, მეორე კი ფლობს.1 რატომ? იმიტომ, რომ მშენებელი უფრო მცირეა. იქ კი სრულებით არა: არ არის ისე, რომ ერთისა იყოს მეუფება, ხოლო მეორისა — შექმნა. რადგან როდესაც მესმის: „რომლისაგანცა შექმნნა საუკუნენი“ (), მამას შემოქმედებით ძალას არ ვაცლი; და არც მაშინ, როცა მესმის: მამა არის „მეუფესა მას საუკუნეთასა“ (
...სე, რომელ სახილველადცა საწადელ და სარგებელ ვართ მრავალთა, რომელნი-ესე პირველ ვიყვენით წარმართ და კერპთმსახურ.
თარგმანი: ვითარ-იგი ებრაელთა მიმართ დასწერს, ვითარმედ: "მეტყოდა ჩუენ ძისა მიერ თჳსისა" (), ეგრეთვე ეფესელთა ეტყჳს, ვითარმედ: ქრისტეს მიერ, ძისა ღმრთისა, გესმა თქუენ სიტყუაჲ; არღარა სახითი და იგავითი, არამედ საქმითი და ჭეშმარიტებითი; არცა ჰურიაებრ აჩრდილთა შინა შჯულისათა, არამედ დღესა შინა სახარებისა ამის ცხორებისასა, რომელი-ესე აცხოვნებს მორჩილთა მისთა.
თარგმანი: აღიბეჭდნეს ჰურიანიცა, არამედ წინადაცუეთითა, მსგავსად აღნიშნვისა პირუტყუთა საცხოვართაჲსა, აღვიბეჭდენით და ჩუენცა მორწმუნენი, არამედ ვითარცა შვილნი სულითა წმიდითა აღთქუმისაჲთა, რამეთუ მრჩობლ არიან აღთქუმანი: პირველად — წინაჲსწარმეტყუელთა მიერ, გესმოდის რაჲ: "მივჰფინო სულისაგან ჩემისა" (), და მეორედ — ქრისტესგან, ვითარმედ: "მოიღოთ ძალი მოსლვასა თქუენ ზედა სულისა წმიდისასა" ().
##...
...ჱ ორნივე ზოგად სხჳსა ძირისაგან აღმოცენებულ არიან, მაშინმცა ალაგი აქუნდა სიტყუასა შენსა, ხოლო ვინაჲთგან ჩუენ ამის უშჯულოებისაგან ვივლტით და ვიტყჳთ, ვითარმედ მამაჲ დაუსაბამო არს და უშობელ, და ძჱ დაუსაბამოვე არს, შობილი მამისაგან, რომლისაღა მიზეზისათჳს იტყჳ ამას უშჯულოსა სიტყუასა? რამეთუ ბრწყინვალებაჲ არს იგი, ხოლო ბრწყინვალებაჲ ბუნებით მას თანავე გულისხმა-იყოფების, რომლისაჲ იყოს ბრწყინვალებაჲ. რამეთუ ამისთჳს პავლე ესრეთ სახელ-სდვა მას, რაჲთა არარაჲ მოიგონო განყოფილებაჲ შორის მამისა და ძისა და სულისა წმიდისა. და ესე ამისი მომასწავებელი არს, ხოლო შემდგომი იგი სიტყუაჲ უშჯულოთა სიტყუასა დაჰჴსნის. ნუ მოიგონებ ამისთჳს, რომელ „ბრწყინვალებაჲ“ გესმა, თუ გუამოვნებისა მისისაგან დაკლებულ არს, რამეთუ უშჯულოება არს ესე და საბელიოზის და მარკელოჲსგანთა წვალებისა სიტყუაჲ. ხოლო ჩუენ არა ესრეთ ვიტყჳთ, არამედ თჳსითა მით განყოფილითა გუამითა შეერთებული არს ბუნებით. ამისთჳსცა თქუა რაჲ: „ბრწყინვალებაჲ დიდებისაჲ“, მეყსეულად შესძინა: „და ხატი ძლიერებისა მისისაჲო“, რამეთუ თჳთებაჲ იგი გუამოვნებისაჲ გამოაჩინა და ერთობაჲ ბუნებისაჲ, რომლისა ხატი არს; რამეთუ არა შესაძლებელ არს ერთითა სიტყჳთა, ვითარცა ვთქუ, სარწმუნოები...
