1 კორინთელთა მიმართ 9:27

თარგმანი: ესრეთ იტყჳს, ვითარ-იგი უსაკუთრეს არს, ვითარმედ: ვაჭირვებ ჴორცთა, ესე იგი არს, არა უტევებ მუცელსა აღვსებად, არამედ ვაჭირვებ მას და შევაიწრებ, რაჲთა არა კრთოდის გულისთქუმათა მიმართ. და ესრეთ მორჩილ ჩემდა ვჰყოფ საღმრთოთა საქმეთა მიმართ, რამეთუ არა კმა არს ჩემდა ქადაგებაჲ ესე ოდენ, უკუეთუ არა თავითცა ჩემით დავსძინო მას მოღუაწებაჲ რაჲმე, რაჲთა არა სიტყჳთ, არამედ საქმით გამოცდილებით და თჳთ სახის ჩუენებით მოძღუარ ვიყო ყოველთა.

ამას რაჲ იტყოდა მოციქული, ამხილებდა მათ ნაყროვნებასა, რომელნი არარაჲსა სხჳსა, არამედ ნაყროვნებისაგან ძლეულნი ჭამდეს ნაზორევსა. ამას თანა დაუმტკიცებს, ვითარმედ, ვითარ-ესე ჩემდა ქადაგებაჲ ოდენ, ეგრეთვე არცა თქუენდა სარწმუნოებაჲ ოდენ კმა არს, უკუეთუ არა დაიმონნეთ ჴორცნიცა.

...დიდი და მაღალი კაცი, თითქოს ფრთებზე მთელი ქვეყნიერება რომ მოიფრინა, ხორციელ საჭიროებებს რომ აღემატა და გამოუთქმელი სიტყვების მოსმენის ღირსი გახდა, რომელიც მანამდე არავის არ ესმოდა, თავის ეპისტოლეში ამბობდა: „არამედ აღვიკრძალავ ჴორცთა ჩემთა და დავიმონებ, ნუუკუე სხუათა უქადაგებდე და მე გამოუცდელ ვიყო" (1 კორ 9:27), — თუ ის, ასეთი მადლის ღირსქმნილი, ასეთი მრავალი და მაღალი ღვაწლის შემდეგ, საჭიროდ მიიჩნევდა ხორცის დამშვიდებასა და დამონებას, სულის ხელისუფლების ქვეშ მოქცევასა და მისი მბატონობისადმი დამორჩილებას (ხომ იმას აშოშმინებენ, რაც აჯანყებულია და იმას ამონებენ, რაც უღელს იგდებს), მაშინ რას ვიტყვით ჩვენ, არანაირი სიკეთე რომ არ გვაქვს, მძიმე ცოდვებით რომ ვართ დატვირთულნი და ამავე დროს დიდ უზრუნველობას რომ ვეძლევით? განა ამ ბრძოლაში ზავი არის? განა თავდასხმის განსაზღვრული დრო არსებობს? ყოველთვის უნდა ვიფხიზლოთ და ვუთვალთვალოთ და არასოდეს ვიგრძნოთ თავი უსაფრთხოდ, რადგან დათქმული არ არის, როდის დაგვესხმებიან მტერი და მოწინააღმდეგე. ამრიგად, მუდამ ვიფიქროთ, მუდამ ვიზრუნოთ ჩვენს ცხონებაზე, რათა ამგვარად შევძლოთ როგორც დაუმარცხებელნი ვიყოთ, ისე მტრის მზაკვრობათაგან თავი ავარიდოთ და ღვთისგან მოწყალება მივიღოთ — ჩვენი უფლის იესო ქრისტეს მადლითა...