2 ტიმოთეს მიმართ 2:12

„სარწმუნო არს სიტყუაჲ, რამეთუ უკუეთუ მის თანა მოვსწყდეთ, მის თანაცა ვცხონდეთ. უკუეთუ დავითმინოთ, მის თანა ვსუფევდეთ; უკუეთუ უარ-ვყოთ, მანცა უარ-მყვნეს ჩუენ. უკუეთუ არა გურწმენეს, იგი სარწმუნოდ ჰგიეს; უარ-ყოფად თავისა თჳსისა ვერ ძალ-უც. ამას მოაჴსენებდ წინაშე ღმრთისა და უწამებდ ნუ სიტყჳთა ლალვისაჲთა არად საჴმარად, განსადრეკელად მსმენელთა მათ.“ (2 ტიმ 2:11–14).

1.

უძლურთაგან მრავალი რწმენის შრომის წინაშე იღლება და სასოების გადადებასაც ვერ იტანს; აწმყოს კი ეძიებს და მის მიხედვით მომავალსაც სახეს აძლევს. რადგან აქაური ხვედრი სიკვდილი იყო, სატანჯველები და ბორკილები; თვითონ კი ამბობს, რომ საუკუნო ცხოვრებაში მივლენ, ამას ვინმე ვერ ირწმუნებდა და იტყოდა: რას ამბობ? როცა ვცოცხლობ, ვკვდები, და როცა მოვკვდები, ვცოცხლობ? ქვეყანაზე არაფერს მპირდები, ზეცაში კი მაძლევ? მცირეს არ მაძლევ და დიდს მინიჭებ? <span...

...დიდებასა და სასუფეველს; ესენი მისიც არის და მის მიერ ჩვენიც. როგორ? ამბობს: „უკუეთუ მის თანა მოვსწყდეთ, მის თანაცა ვცხონდეთ“ (2 ტიმ 2:11); „უკუეთუ დავითმინოთ, მის თანა ვსუფევდეთ“ (2 ტიმ 2:12). თანამკვიდრნი გავხდით და ძმებად ვიწოდებით. რატომ ჩავიყვანთ ჩვენ საკუთარ თავს ქვემოთ, როცა ის ზემოთ და თავისკენ მიგვიზიდავს? როდემდე ვიქნებით მწირნი, როდემდე ღატაკნი? ცა წინ გვიდევს და ჩვენ მიწის გარშემო ვტრიალებთ?

ცათა სასუფეველია წინ და ჩვენ აქაურ სიღატაკეს ვირჩევთ? უკვდავი სიცოცხლეა წინ და ჩვენ ხეებსა, ქვებსა და ყანებზე ვიხარჯებით? გახდი მდიდარი; ამას მეც მსურს; მოიხვეჭე და მიიტაცე; აქ საყვედური არ არის; აქ ბრალია, თუ არ მოიხვეჭ, აქ ბრალდებაა, თუ არ მიიტაცებ. მაშ...

...თჳს არა ესრეთ თქუა, არამედ ეტყჳს: „რაჟამს დაჯდეს ძე კაცისაჲ საყდართა დიდებისა თჳსისათა, დასხდეთ თქუენცა ათორმეტთა საყდართა განსჯად ათორმეტთა ნათესავთა ისრაჱლისათა“. ამით გამოაჩინა, ვითარმედ ზიარ სუფევისა და დიდებისა მისისა ყოფად არიან, ვითარცა პავლე იტყჳს, ვითარმედ: „უკუეთუ დავითმინოთ, მის თანა ვსუფევდეთ“. (2 ტიმ. 2,12) რამეთუ რომელ იტყჳს, თუ: „დასხდეთ ათორმეტთა საყდარ-თა“, არა თუ დაჯდომასა მოასწავებს, რამეთუ იგი მხოლოჲ არს, რომელსა ეგულების დაჯდომაჲ განკითხვად ცხოელთა და მკუდართა, არამედ სიტყჳთა ამით და სახელითა საყდართაჲთა მოასწავა გამოუთქუმელი იგი დიდებაჲ და პატივი, რომელ ეგულების მაშინ მინიჭებად წმიდათა მოციქულ-თადა. და მათთჳს ესრეთ თქუა, ხოლო სხუათა მოშიშთა მისთა აღუთქუა ასი წილი სასყიდელი აქავე და მერმესა მას საუკუნესა ცხორებაჲ საუკუნოჲ. ხოლო ვინაჲთგან სხუათა ესრეთ აღუთქუა, რაბამ უაღრესი ყოფად არს და უზეშთაესი დიდებაჲ მოწაფეთა მისთაჲ? ხოლო ესეცა მებრ აღესრულავე მათ ზედა, ვითარმედ: „ასი წილი ჟამსა ამას“, რამეთუ დაუტევეს თევზობაჲ და იქმნეს მოძღუარ ყოვლისა სოფლისა; და ყოველნი მონაგებ-თა თჳსთა და თავთაცა თჳსთა ჴელმწიფებასა მათსა მისცემდეს და სიკუდილადცა მათთჳს მზა იყვნეს, ვიდრეღა პავლე მრავალთათჳს წამებს ესევითარსა გულსმოდგინებისა, ვითარ-იგი...