დაბადებისა 13:10

მაგრამ მართალს ასეთი ფიქრიც კი არ მოუნდომებია, არამედ, ყოველგვარი ასეთი აზრის განგდებით, ერთზე იღწვის — როგორ შეწყვიტოს ანთებისთვის მზა ჩხუბი და, შეურაცხყოფის გარეშე განშორების გზის მოძებნით, თავის სახლს ყველა შეწუხებისგან გაათავისუფლოს. „არა, აჰა, ყოველი ქუეყანა წინაშე შენსა არს-ა? განმეყავ ჩემგან, უკუეთუ შენ მარჯუენით, მე მარცხენით, ხოლო უკუეთუ შენ მარცხენით, მე მარჯუენით". შეხედე მართლის სიმშვიდეს. ლოთს საქმით უჩვენებს, რომ ამას თავისი ნებით არ აკეთებს და არ სურს მისგან განშორება, არამედ ჩხუბის გამო და იმისთვის, რომ სახლში მუდმივი ბრძოლა არ იყოს; შეხედე, როგორ ახშობს თავისი სიტყვებით ლოთის სიცხეს, არჩევანის სრულ თავისუფლებას აძლევს და მთელ ქვეყანას სთავაზობს, როცა ამბობს: „არა, აჰა, ყოველი ქუეყანა წინაშე შენსა არს-ა?" რომელიც გინდა, ისიც აიღე, ხოლო მე დიდი სიამოვნებით ავიღებ იმას, რასაც შენ დამიტოვებ. დიდია მართლის სიბრძნისმოყვარეობა! არაფერში სურს ძმისწულისთვის ტვირთი იყოს. რადგან, ამბობს, ის ხდება, რისი სურვილიც არ მქონდა, და, რადგან ჩხუბის შეწყვეტისთვის აუცილებელია განვიშოროთ, არჩევანის სრულ თავისუფლებას გიტოვებ და...

...მისი ნების საწინააღმდეგოდ წაართმევენ, ამას მშვიდად აიტანდა. ამიტომ სწორედ ეს არის უფრო სულის სიბრძნე. და ამას აბრაამთან მომხდარადაც ვხედავთ; რამეთუ, ამბობს, ლოთმა „იხილა ყოველი გარემო სოფლები იორდანისაჲ, რამეთუ ყოველი იყო სარწყავ“ (დაბ 13:10), „ვითარცა სამოთხე ღმრთისაჲ“ (დაბ 13:10) და „გამოირჩია ლოთ თავისა თჳსისად ყოველი სოფელი იორდანისაჲ“ (დაბ 13:11)³. აბრაამს კი არაფერი შეუპასუხებია. ხედავ, რომ არა მხოლოდ უსამართლობას არ სჩადიოდა, არამედ თავადაც უსამართლობას ითმენდა?

რატომ სდებ ბრალს საკუთარ შვილებს, კაცო? ღმერთმა შვილები იმისთვის როდი მოგვცა, რომ სხვათა ქონება მივიტაცოთ. ფრთხილად იყავ, ამას რომ ამბობ, ღმერთი არ განარისხო. რამეთუ თუ ამას ამბობ, რომ ისინი შენთვი...

...ა და ღაზის ზემოთ, თვით მდინარე იორდანეს დასასრულამდე, დიდი და ნაყოფიერი ქვეყანა არის; უფრო სწორად, იყო, რადგან ახლა აღარ არის; იგი, მაშ, სამოთხესავით იყო. რამეთუ ამბობს: „ლოთ იხილა ყოველი გარემო სოფლები იორდანისაჲ, რამეთუ ყოველი იყო სარწყავ ... ვითარცა სამოთხე ღმრთისაჲ" (დაბ 13:10).

ამრიგად, ის ქვეყანა, ასეთი აყვავებული, ყოველ ქვეყანას რომ ეჯიბრებოდა და კეთილდღეობით ღმრთის სამოთხესაც უსწრებდა, ახლა ყოველ უდაბნოზე უფრო უდაბურია; ხეები კი დგას და ნაყოფიც აქვს, მაგრამ ნაყოფი ღვთის რისხვის მოსაგონარია. რადგან ბროწეულებიც დგას — ხესაც ვგულისხმობ და ნაყოფსაც — ბრწყინვალე გარეგნობით და უცოდინარს მრავალ იმედს უჩენს; მაგრამ თუ ხელში აიღებენ, გატეხისას არავითარ ნაყოფს არ აჩვენებს, არამედ შიგნით ჩადებულ ბევრ მტვერსა და ნაცარს. ასეთია მთელი მიწაც; ქვასაც თუ იპოვი, ნახავ, რომ დანაცრებულია. და რას ვამბობ ქვასა და ხეებზე და მიწაზე, როცა თვით ჰაერმაც და წყალმაც გაიზიარა ეს უბედურება? რადგან როგორც ცეცხლწაკიდებული და სრულიად დამწვარი...