დაბადებისა 4:8

როგორც განუკურნებელი წყლულები არც მჭრელ და არც შემამსუბუქებელ წამლებს ემორჩილება, ისე სული, რომელიც ერთხელ ტყვედ იქცა და რომელიმე ცოდვას მიეცა, თუ თავად არ ინდომებს საკუთარი სარგებლისთვის მზრუნველობას, ვერ გამოსწორდება, რამდენიც არ უნდა შთააგონო; იგი, თითქოს სმენა სრულიად დაკარგულიყოს, შეგონებიდან არანაირ სარგებელს არ იღებს, არა იმიტომ, რომ არ შეუძლია, არამედ იმიტომ, რომ არ სურს. თუმცა, ნების საქმეში ისე არ ხდება, როგორც ხორციელ წყლულებთან. ხორციელ ბუნებაში სნეულებანი ხშირად განუკურნებელია, მაგრამ ნების შემთხვევაში ასე არ არის: პირიქით, ხშირად ბოროტ ადამიანსაც კი, თუ მოინდომებს, შეუძლია გამოსწორდეს და კეთილი გახდეს და კეთილიც, თუ ფხიზელი არ იქნება, შეიძლება გაირყვნეს. ყოველთა უფალი, ჩვენი ბუნება თავისუფლად შექმნა რა, თავისი მხრიდან ყველაფერს აკეთებს და, თავისი კაცთმოყვარეობის თანახმად, სულის სიღრმეში დაფარულ საიდუმლოთა მცოდნე, შეგონებას იძლევა, რჩევას აძლევს და ბოროტი საქმისგან აფრთხილებს, მაგრამ არ აიძულებს, არამედ შესაბამისი წამლების შეთავაზების შემდეგ ყველაფერს ავადმყოფის ნებაზე ტოვებს. ასე მოხდა ახლა კაინის შემთხვევაშიც. ღვთის...

...დ ამ ვნებამ — შურმა — თავიდანვე კაინი ძმის მკვლელობამდე მიიყვანა. როგორც იოსების ძმებმა, მამის სიყვარულის გამო, სიძულვილი შეიპყრეს, ბოროტი განზრახეს და ყოველდღე მისი მოკვლისთვის მზად იყვნენ, ასევე კაინმა, ძმის ძღვენი რომ ღვთისთვის უფრო სათნო იყო მისაზე, ძმის მოკვლა გადაწყვიტა და ეუბნება: „განვიდეთ ზოგად ველად" (დაბ 4:8). ხედავ, რომ ესეც — აბელი — არანაირი ეჭვის გარეშე, ყველაფერში ძმას ენდობა და მიჰყვება, და ყოველგვარი მოლოდინის გარეშე დანაშაულებრივი ხელის მსხვერპლი ხდება. ასევე საკვირველი იოსებიც, ძმების ბოროტი განზრახვას რომ ვერ ამჩნევდა, მათთან ძმურად ექცეოდა და თავის სიზმრებს უამბობდა, რომლებშიც ღმერთი მისი მომავალ სიდიადეს და ძმების მისადმი დამორჩილებას აცხადებდა. „ჩუენებაჲ იხილა იოსებ, — ამბობს წერილი, — და უთხრა ძმათა თჳსთა. და ჰრქუა: იხილეთ ჩუენებაჲ ესე, რომელი მეჩუენა. მეგონა მე, ვითარმედ თქუენ ჰკრევდით მჭელეულსა შორის ველსა და აღდგა მჭელეული ჩემი და აღემართა. და მოიქცეს მჭელეულნი თქუენნი და თაყუანის-სცეს მჭელეულსა ჩემსა. ჰრქუეს მას ძმათა თჳსთა: აწ მეფობით ნუ მეფობდი-ა ჩუენ ზედა, ანუ უფლებით უფლებდე ჩუენ ზედა? და შესძინეს მერმე სიძულილი მისი ჩუენებათა მათ მისთათჳს და სიტყუათათჳს მისთა" (დაბ 37:5–8). რომ სიძულვილი მისადმი უფრო ადრე...