„მრწმენა მე, რომლისათჳსცა ვიტყოდე; ხოლო მე დავმდაბლდი ფრიად.“ ().
ამ გამონათქვამის გახსენებით ნეტარი პავლეც ამგვარად ამბობს: „ხოლო გუაქუს ჩუენ იგივე სული სარწმუნოებისაჲ, ვითარცა წერილ არს: მრწმენა მე, რომლისათჳსცა ვიტყოდე, და ჩუენცა გურწამს, რომლისათჳსცა ვიტყჳთ.“ (). ამრიგად,...
...ნუ ეძებ, ამბობს, როგორ და რა გზით მოხდება ეს; რადგან მოქმედი ღმერთია, შენ კი მხოლოდ რწმენა გჭირდება, და მოქმედის ძალას შეიცნობ; ნათქვამის მთელი მტკიცებულება უკვე მიიღე.
ამიტომ წინასწარმეტყველი დავითიც ამბობდა: „ვირწმუნე, ამიტომაც ვილაპარაკე“ ()5. პავლემაც მართებულად აიღო ეს გამონათქვამი, უფრო დიდ საქმეებზე გაავრცელა და თქვა: „ხოლო გუაქუს ჩუენ იგივე სული სარწმუნოებისაჲ, ვითარცა წერილ არს: მრწმენა მე, რომლისათჳსცა ვიტყოდე, და ჩუენცა გურწამს, რომლისათჳსცა ვიტყჳთ“ (). რადგან თუ ძველ საქმეთა შესაცნობადაც რწმენა იყო საჭირო, რომლებიც ახალი აღთქმის საქმეებს იმდენად ჩამორჩება, რამდენადაც მიწა ცას, მით უფრო საჭიროა რწმენა ასეთი მაღალი რწმენითი სწავლებების შესაცნობად, რომლებიც არასოდეს არავის გონებაშიც კი არ მოსვლია. სწორედ ამას თვითონაც აჩვენებდა, როცა ამბობდა: **„რომელი თუალმან არა იხილა, და ყურსა არა ესმა, და გუ...
...ანი არ აღმართა, როცა ამბობდა: „მარადღე მოვკუდები, ვფუცავ თქუენსა სიქადულსა“ ()? რადგან თვით სიკვდილი არ არის ბოროტი; ბოროტია ბოროტი სიკვდილი. ამიტომაც ამბობს: „პატიოსან არს წინაშე უფლისა სიკუდილი წმიდათა მისთა“ (). სხვაგან კი ამბობს: „სიკუდილი ცოდვილთა ბოროტ არს“ (). ბოროტად ამას უწოდებს: როცა კაცი ბოროტი სინდისით მიდის, შეცოდებათა მრავალი საზრუნავით დამძიმებული და შევიწროებული. ხოლო ვისაც სუფთა სინდისი აქვს, ჯილდოებისკენ მირბის და გვირგვინისკენ მიემართება.
და რათა გაიგო, რომ შფოთს საქმეთა ბუნება კი არა, ადამიანთა განწყობა ქმნის, ისმინე, როგორ ისწრაფვის პავლე სიკვდილისკენ: ხან ამბობს, „და რამეთუ რომელნი-ესე ვართ საყოფელსა ამას შინა, ვკუნესით“ () და „შვილებასა მას მოველით, გამოჴსნასა მას ჴორცთა ჩუენთასა“ (), ხან კი იმავეს სხვაგან აცხადებს: **„დაღათუ შევიწირვი მსხუერპლსა მას ზ...
...და უმჯობეს ფრიად“** (); „ხოლო დადგრომაჲ ჴორცთა შინა უნებელადრე თქუენთჳს“ ().
ამიტომ წინასწარმეტყველიც ამბობს: „პატიოსან არს წინაშე უფლისა სიკუდილი წმიდათა მისთა“ () — არა უბრალოდ სიკვდილი, არამედ ასეთი სიკვდილი. და კვლავ, სხვაგან: „სიკუდილი ცოდვილთა ბოროტ არს“ (). ხედავ, ესეც საშუალო საგანია: თავისთავად არც კეთილია და არც ბოროტი, არამედ იმათ განწყობაზეა დამოკიდებული, ვინც მას იღებს? ამიტომ ყოვლადბრძენი სოლომონიც, როცა ამ საგანთა საშუალო და სასარგებლო მდგომარეობას ჩამოთვლიდა, მათ შესახებ სიბრძნით მსჯელობდა და აჩვენებდა, რომ ეს თავისთავად კეთილი და ის ბოროტი კი არ არის, არამედ შესაფერის ჟამს კეთილად იქცევა, თუნდაც მძიმე ჩანდეს, ხოლო როცა შესაფერისი ჟამი არ აქვს, მაშინ არა. იგი ამბობდა: „ჟამი ტირილისაჲ და ჟამი სიცილისაჲ“ (); და ასევე: „ჟამი სიცოცხლისა და ჟამი სიკვდილისა“ (...